Voor Bientje en Sanne staat de tijd al een jaar stil.

Op 19 januari 2025 verloren zij hun moeder, na een ziekbed dat alles vroeg wat ze hadden: liefde, zorg, energie en hoop. Ze waren er, tot het einde. En daarna begon het echte stille gevecht: rouw, gemis, en doorgaan terwijl je eigenlijk even niet meer kúnt.

Nog geen jaar later staan ze opnieuw midden in de storm.

Hun vader ligt nu zeer slecht. De zorgen zijn groot, de situatie onzeker. En terwijl het verlies van hun moeder nog elke dag voelbaar is, moeten zij zich nu ook bezighouden met wat er misschien opnieuw op hen afkomt.

Bientje en Sanne zijn met z’n tweeën.

Ze hebben allebei een partner, maar de kern blijft: dit is hun vader, hun verlies, hun proces. Ze zijn er voor hem en voor elkaar, terwijl de rouw om hun moeder nog volop aanwezig is.

Wat het extra zwaar maakt, is de financiële stress.

Er is op dit moment geen geld voor een uitvaart. En niemand zou in deze fase bezig moeten zijn met dergelijke zorgen terwijl je eigenlijk alleen maar bezig wilt zijn met het “er zijn voor je vader, zeggen en doen wat je wil om samen laatste herinneringen te maken. “

Daarom deze oproep.

Niet om alles op te lossen, maar om een stukje druk weg te nemen.

Zodat zij ruimte krijgen om te rouwen.

Om er voor hun vader te zijn.

En om, wanneer het moment daar is, afscheid te kunnen nemen zonder extra zorgen.

Elke bijdrage, groot of klein, helpt.

En als geven niet lukt: delen helpt net zo goed.

Soms is helpen heel simpel: samen dragen wat voor twee mensen te zwaar is.

Dank je wel. ❤️

Sandra