Soms kun je, als je arbeidsongeschikt bent, misschien niet alles meer doen wat je vroeger deed, maar wél iets betekenen voor anderen. Dat is wat mij drijft.

De afgelopen periode heb ik me met hart en ziel ingezet in een klein ziekenhuisje in Ecuador, samen met Jacob en Carolien. Zij bieden daar medische hulp aan mensen die uit afgelegen gebieden komen. Mensen voor wie zorg allesbehalve vanzelfsprekend is. Die ervaring heeft me diep geraakt en bevestigd waar mijn hart ligt.

Binnenkort staat een nieuw hulpproject op de planning: het Masanga Hospital in Sierra Leone. Een afgelegen ziekenhuis waar medische hulp hard nodig is en waar betrokken vrijwilligers écht verschil maken.

Om dit mogelijk te maken, zamel ik geld in voor de onvermijdelijke kosten die hierbij komen kijken, zoals vliegtickets, omdat ik in de toekomst ook naar andere ziekenhuizen ga en terug wil naar Ecuador. Het werk is niet af na Sierrra Leone.

Al het geld wat boven dit bedrag wordt opgehaald, gaat rechtstreeks naar de mensen en organisaties ter plekke die deze zorg mogelijk maken.

Mijn inzet is eenvoudig en oprecht: helpen waar ik kan, (technisch) ondersteunen en bijdragen aan iets wat groter is dan ikzelf. Dat doe ik met volle overtuiging en dankbaarheid.

Mocht het om welke fysieke reden dan ook niet mogelijk zijn om zelf af te reizen, dan worden alle donaties volledig doorgestort naar de betrokken hulporganisatie: https://www.quinacare.org/.

Wil je bijdragen, groot of klein, openbaar of anoniem, dan is dat enorm welkom. En mocht je het verhaal willen delen, dan waardeer ik dat heel erg!

Dank je wel voor het lezen, voor het meeleven en voor het vertrouwen. ❤️

ps: “Floortje en het einde van de wereld” op maandag 26 januari om 20.30 uur op NPO 1.

Met warme groet,

Servi