Last week, I experienced something that deeply touched me.

I had been searching for a project to organize a fundraiser for, and it was important to me that my support goes to the people who need it the most. I visited several schools on Zanzibar, but many projects are already being done there by volunteers. That is why I wanted to make a difference for children who often do not even have the chance to go to school. That is how I came across ZASO, an orphanage for children with HIV.

At ZASO, 47 children and young people with HIV live, each with their own, often very difficult story. On Zanzibar, there is still a strong stigma around HIV. Many people consider children with HIV dirty and do not want to be near them. As a result, these children are often completely isolated. Many were born with HIV, having received it from their parents, who are often no longer alive.

When I arrived at ZASO, I was given a tour and an explanation of how the organization was founded and how hard they work to grow the orphanage. What immediately struck me was how much love exists within the organization, and that is exactly what these children need.

After that, I was allowed to read all 47 personal stories. It was incredibly tough, but very important for me. I read about a mother who deliberately gave her baby HIV out of anger at the father. About children who were locked in a small shed for years, chained. And about a girl who had already given birth twice at the age of 13 due to sexual abuse.

During my visit, I also spoke with many of the children and young people. They were so kind, gentle, and polite. But I also noticed that they sometimes feel distrust toward new people. That is not surprising, considering they have been excluded, rejected, or feared their whole lives. You can see that they first test whether they can trust you. But once they realize you truly listen and come with respect, they slowly start to open up. That left a deep impression on me.

This whole experience was incredibly sad, but also extremely valuable. It made me realize how grateful I am for my health, my friends, and the fact that I was born in the Netherlands. How grateful I am that I do not have to carry all my belongings in a garbage bag.

What affected me the most was seeing that there are also young people older than me, youth who have always been excluded, never allowed to go to school, and now at 21 are just starting a future that never seemed meant for them. Imagine that people are afraid of you, that you always live with the fear of making someone else sick, and because of that, you barely dare to dream of love, work, or a future. That is their reality. The only difference between us is where we were born.

This experience motivated me immensely to do something for them. The harsh reality is that ZASO must fight every day to put enough food on the table. Sometimes there simply is not enough. That is why I want my fundraiser to focus first on food, hygiene products, and sanitary pads.

After that, I want to start a small clothing shop for the girls because they are incredibly skilled at sewing. This way, they can earn their own income and build independence.

If you decide to donate, know that it will truly go where it is most needed. Together, we can give these children and young people a little more security, love, and hope, because everyone deserves a loving home.

Dutch version:

Vorige week heb ik iets meegemaakt dat mij diep heeft geraakt.

Ik was al een tijd op zoek naar een project waarvoor ik een fundraiser kon organiseren. Het was voor mij belangrijk dat mijn hulp terechtkomt bij de mensen die het het hardst nodig hebben. Ik bezocht verschillende scholen op Zanzibar, maar daar worden al veel projecten voor gedaan door vrijwilligers. Daarom wilde ik juist iets betekenen voor kinderen die vaak niet eens de kans krijgen om naar school te gaan. Zo kwam ik terecht bij ZASO, een weeshuis voor kinderen met HIV.

In ZASO wonen 47 kinderen en jongeren met HIV, allemaal met hun eigen, vaak heftige verhaal. Op Zanzibar heerst er nog steeds een zwaar stigma rond HIV. Veel mensen vinden kinderen met HIV “vies” en willen niet bij hen in de buurt komen. Daardoor worden zij vaak volledig geïsoleerd. Veel van hen zijn ermee geboren en hebben het via hun ouders gekregen, die vaak inmiddels zijn overleden.

Toen ik aankwam bij ZASO kreeg ik een rondleiding en uitleg over hoe de organisatie is ontstaan en hoe hard ze werken om het weeshuis verder op te bouwen. Wat mij meteen opviel, was hoeveel liefde er binnen deze organisatie is. En dat is precies wat deze kinderen nodig hebben.

Daarna mocht ik alle 47 persoonlijke verhalen lezen. Dat was ontzettend pittig, maar voor mij heel belangrijk. Ik las over een moeder die haar baby bewust HIV heeft gegeven uit boosheid op de vader. Over kinderen die jarenlang opgesloten zaten in een kleine schuur, vast aan een ketting. En over een meisje dat op haar 13e al twee keer bevallen is door seksueel misbruik.

Tijdens mijn bezoek heb ik ook met veel kinderen en jongeren gepraat. Ze waren zo lief, zacht en beleefd. Maar ik merkte ook dat ze soms wantrouwen voelen richting nieuwe mensen. Dat is niet gek als je bedenkt dat ze hun hele leven buitengesloten, afgewezen of met angst bekeken zijn. Je ziet dat ze eerst aftasten of je te vertrouwen bent. Maar zodra ze merken dat je echt luistert en met respect komt, bloeien ze langzaam open. Dat maakte diepe indruk op me.

Deze hele ervaring was intens verdrietig, maar ook enorm waardevol. Het liet mij zien hoe dankbaar ik mag zijn voor mijn gezondheid, mijn vrienden en het feit dat ik in Nederland ben geboren. Hoe dankbaar ik mag zijn dat ik niet al mijn bezittingen in een vuilniszak hoef mee te nemen.

Wat me het meest raakte, is dat er ook jongeren waren die ouder zijn dan ik. Jongeren die altijd zijn buitengesloten, nooit naar school mochten en nu op hun 21e nog moeten beginnen aan een toekomst die eigenlijk nooit voor hen bedoeld leek te zijn. Stel je voor dat mensen bang voor je zijn, dat je altijd leeft met de angst iemand anders ziek te maken, en dat je daardoor bijna niet durft te dromen over liefde, over werk of over een toekomst. Dat is hun realiteit. Het enige verschil tussen ons is de plek waar we geboren zijn.

Deze ervaring heeft mij enorm gemotiveerd om iets voor hen te doen. De harde waarheid is dat ZASO elke dag moet vechten om genoeg eten op tafel te krijgen. Soms is er gewoon niet genoeg. Daarom wil ik mijn fundraiser eerst richten op voedsel, hygiëneproducten en maandverband.

Daarna wil ik beginnen met het opzetten van een kleinschalig kledingwinkeltje voor de meisjes, omdat zij ontzettend goed zijn in naaien. Zo kunnen ze hun eigen inkomen verdienen en hun zelfstandigheid opbouwen.

Mocht je iets willen doneren: het komt écht terecht op een plek waar het het hardst nodig is.

Samen kunnen we deze kinderen en jongeren een beetje meer zekerheid, liefde en hoop geven, want iedereen verdient een liefdevol thuis.