(For English below)

21 weken zwanger was ik toen ik het nieuws kreeg; Borstkanker, de 'agressieve variant'.

Hi, mijn naam is Elly, 33 jaar.

De artsen van toen zullen verbaast staan te kijken. Ik had namelijk nu dood moeten zijn. Ik zou de bevalling niet halen als ik niet per direct aan de chemo zou gaan. Mijn toen nog ongeboren zoon dus ook. Chemo zou veilig zijn voor mijn kind. Gelukkig zat ik later tegenover een andere arts die eerlijker durfde te zijn.

Ik deed mijn eigen onderzoek, volgde mijn intuitie en trok mijn eigen plan. Ik weigerde chemo. Raad eens, 9 maanden later. Ik ben er nog steeds. Telkens heeft mijn intuitie mij tot nu toe geleid naar de hoognodige informatie e/o behandelaren.

Ik zou mijn kind eerder moeten halen, kreeg ik te horen, ik zou het anders niet overleven. Opnieuw koos mijn intuitie voor een andere weg.

Toen kreeg ik te horen. Je kind is waarschijnlijk naar zijn laatste adem aan het snakken, zijn leven is in gevaar door misschien wel de tumoren. Nog geshockeerd van dit bericht tunede ik in op mijn intuitie en de baby. Deze deelden een heel ander geluid. Guess what ... Hij deed het zelfs beter dan de gemiddelde baby bleek.

Opnieuw zou het mijn doodvonnis worden wanneer ik niet snel na de bevalling aan de chemo zou gaan. Herstellen van een spoedkeizersnede met aanhoudende koorts leek mij niet het moment om mijn lichaam ook nog eens te belasten met chemo. Laat staan de mentaal emotionele belasting die het zou geven. Ik gaf het de tijd.

'Neem uberhaupt geen chemo, het is puur vergif. Je zult sterven van de chemo behandeling zelf', volgens sommige behandelaren. Toch voelde ik 5 weken na de bevalling dat starten met chemo het juiste was voor mij voor dat moment.

Sinds maart ( nu eind juni) heb ik nagenoeg wekelijks een kuur ontvangen en werd ik direct daarna doorgereden naar Duitsland voor aanvullende behandelingen.

Fysiek, mentaal, emotioneel ben ik tot het uiterste bevraagd. Maar telkens maakte ik keuzes vanuit het hart. Daarom voelt het niet als lijden. Intens? Ja! Rollercoaster? Ja! Maar lijden? Nee.

Volg mijn genezingsreis via mijn linkedIn 'Elly IJland' en Instagram de_onderzoekende_mens

Ik voel mij levenslustig, veerkrachtig en opgewekt enerzijds. Anderszijds voelt mijn lichaam moe, zit er verdriet in mijn lijf. Heb ik om veel moeten rouwen door de situatie en alles wat ik daarin heb moeten missen in de zwangerschap en het zorgen voor mijn zoon als first time moeder. Heeft de chemo mijn organen meer beschadigd dan mij lief is. Ga ik nu door met chemo? Dan voelt het als een lijdensweg en ontneemt mij dat nog meer tijd met mijn kind. Dan komt er opnieuw extreme druk te staan op mijn directe omgeving die fulltime mantelzorger zijn. Dat is ook niet duurzaam. Maar ook houd ik fysieke schade over nog jaren na de kuren als deze al te herstellen zijn. Dat kan allemaal niet de bedoeling zijn. Dat vraagt dus om strategieverandering.

Nu zegt mijn intuitie dat ik opnieuw voor een kruispunt sta. Nu chemo pauzeren danwel geheel stopzetten en eerst een amputatie. Daarna vertrouw ik opnieuw op mijn intuitie over welke vervolgstappen te nemen. Het afgelopen jaar heb ik flink onderzoek gedaan en van alles wat er in mijn macht lag en nog steeds is, om genezing te faciliteren. Verschillende klinieken en behandeltrajecten waar mijn lichaam ja op zegt staan op mijn lijstje op dit moment. Binnen en buitenland. En dat kost geld. Precies hier kom jij om de hoek kijken. Heb ik jou zelfs hard nodig.

Ik zamel dan ook geld in om deze nodige behandelingen te kunnen bekostigen. Tevens voelt deze hele situatie en wat daar uit mag ontstaan als iets groters dan ikzelf. Uiteraard eerst zelf genezen. Dat is wat het belangrijkste is op dit moment.

Daarom is jouw steun meer dan welkom. Een bijdrage doneren, los van de hoogte ervan, is in dit scenario een vorm van liefde geven. Daar help je niet alleen mij mee, maar ook de mensen die ik vervolgens kan helpen. Er is immers genoeg leed op aarde. Waarvan veel onnodig in mijn ogen heb ik in deze reis ontdekt.

Het ingezamelde bedrag wordt besteed in 2 fasen.

Fase 1: Mijn eigen gezingsproces en wat daarin nodig is. Hier ligt nu de prioriteit. Ik heb een berekening gemaakt, denk hierbij aan directe behandelkosten, transport, verblijf, aanschafkosten apparatuur, aanvullende medicatie etc etc.

Zodra fase 1 klaar is en mocht er financieel over zijn dan gaat fase 2 in werking.

Fase 2: De opgedane kennis, kunde en ervaring delen met anderen die een soortgelijk proces doorlopen. Het zet namelijk niet alleen je eigen wereld op zijn kop. Het heeft invloed op je hele sociale omgeving.

Ik wil mijn route vastleggen en delen voor wie dat interessant vindt. Gewoon hoe deze echt is. Puur, rauw, eerlijk. De mooie momenten, de minder blije momenten. Ook deel ik al kennis gaande weg. Je kunt mij dan ook volgen op LinkedIn: Elly IJland en Instagram de_onderzoekende_mens (en uiteraard op wijze en frequentie naar wat mijn gezondheid toelaat)

Weet je gelijk waar jouw gegeven liefde aan bijdraagd.

Wil je mij bereiken dan kan dat via mijn praktijkmail: [email redacted]

Heel erg bedankt. Liefs, Elly!

ENGLISH (freely translated with the help of AI)

I was 21 weeks pregnant when I received the news: Breast cancer, the "aggressive variant."

Hi, my name is Elly, 33 years old.

The doctors back then would probably be surprised to see me. According to them, I should be dead by now. They told me I wouldn't survive long enough to give birth unless I started chemotherapy immediately. My then unborn son wouldn't survive either. They assured me chemotherapy would be safe for my child. Fortunately, I later found myself sitting across from a different doctor who dared to be more honest.

I did my own research, followed my intuition, and made my own plan. I refused chemotherapy. Guess what? Nine months later, I'm still here. Time and again, my intuition has guided me to the information and practitioners I desperately needed.

I was told my baby would have to be delivered early, otherwise I wouldn't survive. Once again, my intuition chose a different path.

Then I was told: "Your child is probably gasping for his last breath. His life is in danger, possibly because of the tumors." Still in shock after hearing this, I tuned into my intuition and connected with my baby. They told a completely different story. Guess what... It turned out he was actually doing better than the average baby.

Again, I was told it would be my death sentence if I didn't start chemotherapy soon after giving birth. Recovering from an emergency C-section while dealing with persistent fever did not feel like the right moment to burden my body with chemotherapy as well. Let alone the mental and emotional impact it would have. I gave it time.

"Don't take chemotherapy at all. It's pure poison. You'll die from the chemotherapy itself," according to some practitioners. Yet five weeks after giving birth, I felt that starting chemotherapy was the right choice for me at that moment.

Since March (it is now the end of June), I have received treatment almost every week, and immediately afterwards I was driven to Germany for additional therapies.

Physically, mentally, and emotionally, I have been pushed to my absolute limits. But every single decision I made came from my heart. That's why it doesn't feel like suffering. Intense? Yes! A rollercoaster? Absolutely! But suffering? No.

Follow my healing journey via my LinkedIn, "Elly IJland," and on Instagram: de_onderzoekende_mens.

On the one hand, I feel full of life, resilient, and optimistic. On the other hand, my body feels tired, and I carry sadness within me. I have had to grieve so much because of this situation and everything I have missed during my pregnancy and while caring for my son as a first-time mother. Chemotherapy has damaged my organs more than I would have wished. If I continue chemotherapy now, it feels like a road of suffering, taking even more precious time away from my child. It would also once again place enormous pressure on those closest to me, who have become full-time caregivers. That is not sustainable either. On top of that, I will likely be left with physical damage for years after treatment, if it can even be repaired at all. That cannot be the intention. It calls for a change in strategy.

Now my intuition tells me I am standing at another crossroads. To pause chemotherapy, or perhaps stop it altogether, and first undergo an amputation. After that, I will once again trust my intuition regarding the next steps. Over the past year, I have done extensive research and explored everything within my power to support my healing, and I continue to do so. Several clinics and treatment programs, both in the Netherlands and abroad, currently feel like the right fit for my body. And that costs money. This is exactly where you come in. In fact, I truly need your help.

That is why I am raising funds to cover these necessary treatments. At the same time, this entire situation—and what may come from it—feels like something much bigger than myself. Of course, my first priority is to heal. That is what matters most right now.

That is why your support is more than welcome. Making a donation, regardless of the amount, is, in this situation, an act of giving love. By doing so, you are not only helping me, but also the people I hope to help in the future. After all, there is already enough suffering in this world. Much of it, in my view, is unnecessary—I have discovered that throughout this journey.

The funds raised will be used in two phases.

Phase 1: My own healing process and everything that is needed for it. This is my current priority. I have made a detailed estimate, including direct treatment costs, transportation, accommodation, medical equipment, additional medication, and other related expenses.

Once Phase 1 has been completed, and if there are any funds remaining, Phase 2 will begin.

Phase 2: Sharing the knowledge, skills, and experience I have gained with others going through a similar journey. Because this kind of experience doesn't just turn your own world upside down—it affects your entire support network.

I want to document and share my journey for those who find it valuable. Simply as it truly is. Pure, raw, and honest. The beautiful moments, the difficult moments. I already share knowledge as I go. You can follow me on LinkedIn: Elly IJland, and on Instagram: de_onderzoekende_mens (always depending on what my health allows, both in frequency and in the way I share).

That way, you'll know exactly where your gift of love is making a difference.

If you would like to contact me, you can reach me via my practice email: [email redacted]

Thank you so much.

Love,

Elly