(For English below)

21 weken zwanger was ik toen ik het nieuws kreeg; Borstkanker, de 'agressieve variant'.

Hi, mijn naam is Elly, 33 jaar.

De artsen van toen zullen verbaast staan te kijken. Ik had namelijk nu dood moeten zijn. Ik zou de bevalling niet halen als ik niet per direct aan de chemo zou gaan. Mijn toen nog ongeboren zoon dus ook. Chemo zou veilig zijn voor mijn kind. Gelukkig zat ik later tegenover een andere arts die eerlijker durfde te zijn.

Ik deed mijn eigen onderzoek, volgde mijn intuitie en trok mijn eigen plan. Ik weigerde chemo. Raad eens, 9 maanden later. Ik ben er nog steeds. Telkens leidde en leid mijn intuitie mij naar de hoognodige informatie e/o behandelaren.

Ik zou mijn kind eerder moeten halen, kreeg ik te horen, ik zou het anders niet overleven. Opnieuw koos mijn intuitie voor een andere weg.

Toen kreeg ik te horen. Je kind is waarschijnlijk aan het strugglen, zijn leven is in gevaar door misschien wel de tumoren. Nog geshockeerd van dit bericht tunede ik in op mijn intuitie en de baby. Deze deelden een heel ander geluid. Guess what ... Hij deed het zelfs beter dan de gemiddelde baby bleek.

Opnieuw zou het mijn doodvonnis worden wanneer ik niet snel na de bevalling aan de chemo zou gaan. Herstellen van een spoedkeizersnede met aanhoudende koorts leek mij niet het moment om mijn lichaam ook nog eens te belasten met chemo. Laat staan de mentaal emotionele belasting die het zou geven. Ik gaf het de tijd.

'Neem uberhaupt geen chemo, het is puur vergif. Je zult sterven van de chemo behandeling zelf', volgens sommige behandelaren. Toch voelde ik 5 weken na de bevalling dat starten met chemo het juiste was voor mij voor dat moment.

Sinds maart ( nu eind juni) heb ik nagenoeg wekelijks een kuur ontvangen en werd ik direct daarna doorgereden naar Duitsland voor aanvullende behandelingen.

Fysiek, mentaal, emotioneel ben ik tot het uiterste bevraagd. Maar telkens maakte ik keuzes vanuit het hart. Daarom voelt het niet als lijden. Intens? Ja! Rollercoaster? Ja! Maar lijden? Nee.

Ik voel mij levenslustig, veerkrachtig en opgewekt enerzijds. Anderszijds voelt mijn lichaam moe, zit er verdriet in mijn lijf. Heb ik om veel moeten rouwen door de situatie en alles wat ik daarin heb moeten missen in de zwangerschap en het zorgen voor mijn zoon als first time moeder. Heeft de chemo mijn organen meer beschadigd dan mij lief is. Ga ik nu door met chemo? Dan voelt het als een lijdensweg en ontneemt mij dat tijd met mijn kind. Dan zal mijn directe omgeving die fulltime mantelzorger zijn daadwerkelijk omvallen. Maar ook houd ik fysieke schade over nog jaren na de kuren als deze al te herstellen zijn. Dat kan allemaal niet de bedoeling zijn. Dat vraagt dus om strategieverandering.

Nu zegt mijn intuitie dat ik opnieuw voor een kruispunt sta. Nu chemo pauzeren danwel geheel stopzetten en eerst een amputatie. Daarna vertrouw ik opnieuw op mijn intuitie over welke vervolgstappen te nemen. Het afgelopen jaar heb ik flink onderzoek gedaan en van alles wat er in mijn macht ligt en mogelijk was, en nog steeds is, om genezing te faciliteren. Verschillende klinieken en behandeltrajecten waar mijn lichaam ja op zegt staan op mijn lijstje op dit moment. Binnen en buitenland. En dat kost geld. Precies hier kom jij om de hoek kijken. Heb ik jou zelfs hard nodig.

Ik zamel dan ook geld in om deze nodige behandelingen te kunnen bekostigen. Tevens voelt deze hele situatie en wat daar uit mag ontstaan als iets groters dan ikzelf. Uiteraard eerst zelf genezen. Dat is wat het belangrijkste is op dit moment.

Daarom is jouw steun meer dan welkom. Een bijdrage doneren, los van de hoogte ervan, is in dit scenario een vorm van liefde geven. Daar help je niet alleen mij mee, maar ook de mensen die ik vervolgens kan helpen. Er is immers genoeg leed op aarde. Waarvan veel onnodig in mijn ogen heb ik in deze reis ontdekt.

Het ingezamelde bedrag wordt besteed in 2 fasen.

Fase 1: Mijn eigen gezingsproces en wat daarin nodig is. Hier ligt nu de prioriteit. Ik heb een berekening gemaakt, denk hierbij aan directe behandelkosten, transport, verblijf, aanschafkosten apparatuur, aanvullende medicatie etc etc.

Zodra fase 1 klaar is en mocht er financieel over zijn dan gaat fase 2 in werking.

Fase 2: De opgedane kennis, kunde en ervaring delen met anderen die een soortgelijk proces doorlopen. Het zet namelijk niet alleen je eigen wereld op zijn kop. Het heeft invloed op je hele sociale omgeving.

Ik wil mijn route vastleggen en delen voor wie dat interessant vindt. Gewoon hoe deze echt is. Puur, rauw, eerlijk. De mooie momenten, de minder blije momenten. Ook deel ik al kennis gaande weg. Je kunt mij dan ook volgen op LinkedIn: Elly IJland en Instagram de_onderzoekende_mens (en uiteraard op wijze en frequentie naar wat mijn gezondheid toelaat)

Weet je gelijk waar jouw gegeven liefde aan bijdraagd.

Wil je mij bereiken dan kan dat via mijn praktijkmail: [email redacted]

Heel erg bedankt. Liefs, Elly!

ENGLISH (freely translated with the help of AI)

I was 21 weeks pregnant when I received the news: breast cancer. The "aggressive" kind.

Hi, my name is Elly. I'm 33 years old.

The doctors back then would probably be surprised to see me now. According to them, I should have been dead by now. They told me I wouldn't survive long enough to give birth unless I started chemotherapy immediately. And neither would my unborn son. They assured me chemotherapy would be safe for my baby. Luckily, I later found myself sitting across from another doctor who dared to be more honest.

I did my own research, followed my intuition, and made my own plan. I refused chemotherapy. Guess what? Nine months later, I'm still here. Time and time again, my intuition has guided—and continues to guide—me towards the information and practitioners I truly need.

I was told I needed to deliver my baby early, otherwise I wouldn't survive. Once again, my intuition chose a different path.

Then I was told, "Your baby is probably struggling. His life may be in danger because of the tumours." Still in shock from hearing this, I tuned into my intuition and into my baby. They were telling a completely different story. Guess what... it turned out he was actually doing better than the average baby.

Once again, I was told it would be my death sentence if I didn't start chemotherapy soon after giving birth. Recovering from an emergency C-section while dealing with persistent fever didn't feel like the right moment to burden my body with chemotherapy as well. Let alone the mental and emotional impact it would have. So I gave it time.

"Don't take chemotherapy at all. It's pure poison. The chemotherapy itself will kill you," some practitioners told me. Yet five weeks after giving birth, I felt that starting chemotherapy was the right choice for me at that moment.

Since March (it's now the end of June), I've received chemotherapy almost every week. Immediately afterwards, I was driven to Germany for additional treatments.

Physically, mentally, and emotionally, I've been pushed to my limits. But every single decision I've made has come from my heart. That's why it doesn't feel like suffering. Intense? Yes. A rollercoaster? Absolutely. But suffering? No. I didn't let myself be led by people in white coats or by practitioners of any kind.

I feel full of life, resilient, and optimistic on the one hand. On the other hand, my body feels tired. The chemotherapy has damaged my organs more than I would have wished. Continuing chemotherapy now feels like suffering—and that's not a path I'm willing to take. So it's time for a different strategy.

My intuition tells me I'm standing at another crossroads. Should I pause chemotherapy—or stop altogether—and have an amputation first? After that, I'll once again trust my intuition to guide me towards the next steps.

Over the past year, I've done extensive research and explored everything within my power to support healing. There are several clinics and treatment programmes—both in the Netherlands and abroad—that my body says "yes" to. And all of that costs money.

This is where you come in.

I'm raising funds to make these necessary treatments possible. At the same time, this entire journey—and whatever may grow from it—feels like something bigger than myself.

To me, this is about what I'm here on Earth to do. I believe real change starts from within. And I can't do that alone. That's why your support means more than you know.

Any donation, regardless of the amount, is an act of love in this story. You're not only helping me—you'll also be helping the people I'll be able to help afterwards. There is already enough suffering in this world. Much of it, in my view, unnecessary.

The funds raised will be used in two phases.

Phase 1: My own healing journey and everything it requires.

Phase 2: Translating everything I learn into something that can help others.

I want to document and share my journey for anyone who feels called to follow it. Just as it truly is. Pure. Raw. Honest.

You can follow me on LinkedIn: Elly IJland, and on Instagram: @de_onderzoekende_mens (of course, I'll share as much and as often as my health allows).

That way, you'll also know where your gift of love is making a difference.

Want to get in touch with me? Best way is through my practice emailadres; [email redacted]

Thank you so much.

With love,

Elly