Hulp gevraagd voor mijn herstel in Portugal...

Hallo allemaal. Ik ben Judith van Rossum, ik ben 18 jaar en wil ontzettend graag geholpen worden mijn leven weer fijn en dragelijk te maken. Ik loop al lange tijd vast in en met mezelf, en daardoor ook in de maatschappij. Dit komt door allerlei psychische problemen. Deze zijn onder andere ADHD, hechtingsstoornis, depressies, trauma’s en een eetstoornis.

Sinds mijn 11de is er hulpverlening bij mij betrokken omdat we erachter kwamen dat ik tegen dingen aanliep die ikzelf niet op kon lossen. Mijn gedachtes, gevoelens en emoties gingen alle kanten op en mijn manier van communiceren was niet fijn. Niet voor mezelf en ook niet voor mijn omgeving. Ik had toen al erg veel last van mijn ADHD. Mijn hoofd heeft het altijd gigantisch druk en iedere prikkel is er eigenlijk 1 teveel. Dit zorgt vaak voor onbegrip bij anderen (wat logisch is, want niemand heeft mijn hoofd), en dat zorgt dan bij mij weer voor veel negatieve emoties. Waaronder bijvoorbeeld dat ik het allemaal fout doe, dat ik degene ben met het probleem en dat ik dus ook niet goed genoeg ben. De emoties die daar voor mij bij horen zijn dus vooral boosheid en soms ook woedeaanvallen. Dit uit ik naar mijn omgeving, maar eigenlijk ben ik gewoon heel boos op mezelf. Doordat ik het uit, naar en tegen mijn omgeving stoot ik mensen van me af. Dit terwijl ik vanuit mijn hechtingsstoornis wel behoefte heb aan nabijheid. Maar ik heb een lange aanloop nodig om mensen te vertrouwen. Deze combinatie werkt natuurlijk niet. Want in de tijd die dus nodig is voor het opbouwen van een “relatie” (leerkrachten, vriendschappen, hulpverlening etc.), dus om iemand toe te laten en te vertrouwen, gooit mijn boosheid al zoveel roet in het eten dat de meeste mensen afhaken. Dat begrijp ik, maar doet me erg veel verdriet. Meerdere hulpverleningsinstanties hebben mij niet kunnen helpen en mede daardoor zijn mijn gedachten over mezelf alleen maar negatiever geworden. Dit omdat het in mijn hoofd dus ook echt mijn eigen schuld is dat mensen, en vooral de hulpverlening, niet weet wat ze met mij aan moeten. De gedachte dat ik “te moeilijk” ben voor de hulpverlening voelt als hulpeloos en machteloos. Dat zorgt ervoor dat er nog meer depressieve gedachten en gevoelens bijkomen. Deze hebben er al meerdere malen toe geleid dat ik mezelf heb beschadigd en ook gedachtes heb gehad om er een einde aan te maken. Maar diep van binnen wil ik dat helemaal niet. Ik wil weer controle krijgen over mijn gedachten, mijn gevoelens en mijn emoties. Want dat lukt me dus niet alleen. Wat in mijn hoofd wel alleen lukt is de controle houden over mijn lijf. Doordat ik vroeger bij de GGD op mijn gewicht ben gewezen toen ik 5 jaar was (ik ging toen al calorieën tellen), gepest ben op school om mijn gewicht en ook mensen uit mijn directe omgeving vonden dat ik te dik was, is mijn lijf in mijn hoofd altijd al niet goed genoeg geweest. Ik ben dus altijd bezig geweest met de gedachte dat ik niet mooi genoeg ben en niet slank genoeg ben. Dit heeft er al meerdere malen in mijn leven voor gezorgd dat ik de focus leg op mijn eten, en dus op afvallen. Dat heeft er intussen toe geleid dat ik nu anorexia heb. Eten of niet eten en bewegen of niet bewegen is het enige waar ik voor mijn gevoel nu nog controle over heb. Het heeft er echter ook voor gezorgd dat ik niet opgenomen kan worden in de kliniek waar mijn depressie en mijn gedrag behandeld zou gaan worden. Een opname was namelijk na jaren ambulante hulp de enig overgebleven optie waarmee ik geholpen zou zijn voor dat stuk. Doordat de wachtlijst voor deze hulp zo lang was heeft mijn eetstoornis in de tussentijd de overhand genomen en moet deze eerst behandeld worden. Het volgende probleem is alleen dat er erg weinig eetstoornisklinieken in Nederland zijn waardoor de wachtlijsten ontzettend lang zijn. Na een wachtlijst volgt er een intake procedure (soms zelfs 3 intakes bij dezelfde instanties). Als je daar doorheen komt, kom je pas op de wachtlijst voor behandeling. En die varieert dan op zijn minst tussen de 15 en 25 weken. Maar hoe langer het duurt voordat er een opnameplaatsje voor mij is, hoe slechter het lichamelijk met mij gaat. Anorexia is één van de meest dodelijke psychische aandoeningen en hoe eerder een behandeling plaatsvind hoe groter het succes op slagen. Dus hoe eerder ik hulp krijgt, hoe hoger de kans op volledig herstel. Bij de lange wachtlijst voor mijn eetstoornis komt dan dus ook dat ik steeds langer met mijn psychische stuk rond blijf lopen. Want dat kan pas behandeld worden als ik mijn eetstoornis overwonnen heb. De vraag is dus hoe ik dat in die wachttijd allemaal moet gaan redden. Het voelt op dit moment echt uitzichtloos.

Er is echter wel een oplossing waar ik meteen terecht kan. Dat is bij Be-Leef. Dat is een kliniek in Portugal. Hier is geen lange wachtlijst en kan ik bij wijze van spreken over een paar beginnen. Daar wordt mijn eetstoornis behandeld, maar tegelijkertijd ook de klachten waardoor die is ontstaan. Dus met een beetje geluk is dan een opname in Nederland ook niet meer nodig voor mijn depressie en dan kan dat met ambulante hulp opgevangen worden. Dat betekend ook dat ik dan makkelijker mijn school af kan maken. En dat is een deel van mijn droom; een fijn en gelukkig leven kunnen lijden, mijn school afmaken en dan dus ook weer een toekomst zien en voelen!

Het probleem is alleen het financiële stuk. De behandeling wordt niet geheel vergoed door de verzekering, en het geld voor de behandeling heb ik gewoonweg niet. Het kostenplaatje voor de 6 weken behandeling in Portugal plus het voor- en natraject dat nodig is bedraagt 9.000euro. Mijn ouders zijn gescheiden, en ik woon bij mijn moeder. Wij leven van een bijstandsuitkering omdat mijn moeder chronisch ziek is, en ik zit nog op het middelbaar onderwijs dus heb ik ook geen inkomen. Ik heb ook aan mijn vader gevraagd of hij wil bijdragen in de kosten, helaas wil hij dit niet. Het nodige bedrag kunnen wij dus helaas onmogelijk zelf realiseren, vandaar deze crowdfunding.

Iedere donatie, hoe klein ook, brengt mij een stukje dichterbij Portugal en mijn droom; zo snel mogelijk beter worden en me weer goed in mijn vel voelen!

Als je iets kunt missen vind ik dat echt superfijn. Mocht dat niet kunnen wil ik je in ieder geval bedanken voor het lezen van mijn verhaal.

En ik zou het heel erg fijn vinden als je mijn crowdfunding wil delen. Alvast bedankt!

Liefs, Judith.