- J
- T
- T
Wat als het jouw laatste meters zijn?
Of wat als je midden in het leven stond en dat plots ten einde loopt?
Of wat als er geen kans meer is op genezing?
Ik stel mij deze vraag weleens.
Vijf jaar geleden stond ik dichtbij een ex-collega die door zijn ziekte afscheid moest nemen van deze wereld.
Mijn naam is Alex Greiner en ik wil geld inzamelen voor de palliatieve zorg.
Mijn ex-collega, Alex Pekelsma, appte mij destijds met de mededeling dat hij alvleesklierkanker had. We hadden al een tijd geen contact meer, omdat we allebei van baan waren veranderd. Toch voelde ik meteen dat hij mij nodig had.
En ik moet eerlijk zijn: ik vond dat moeilijk.
Ik wist niet wat ik moest zeggen.
Ik wist niet hoe ik ermee om moest gaan.
Op een gegeven moment stopte ik zelfs met contact opnemen… omdat ik simpelweg niet wist wat ik moest doen.
Tot hij mij belde.
Hij zei: “Het maakt niet uit wat we zeggen.”
Ik ben nog steeds zó blij met dat telefoontje.
Vanaf dat moment hadden we dagelijks contact. Via app, via telefoon, maar vaak was ik ook gewoon bij hem. We praatten over alles en nog wat.
Ik was net gestopt met roken en begonnen met hardlopen. Mijn droom was om ooit een marathon te lopen.
Zijn droom was om kerst nog te halen.
Zo verschillend onze dromen waren… zo sterk hebben ze ons verbonden.
We werden vrienden.
En misschien nog wel belangrijker:
we hadden elkaar nodig.
In die periode kwam er bij mij ook iets anders naar boven. Het verlies van mijn moeder jaren eerder, en het gevoel dat ik er toen niet genoeg voor haar ben geweest.
Met hem kon ik daarover praten. Over alles eigenlijk.
Ik heb in die tijd geleerd hoe belangrijk het is dat er iemand is.
Je hoeft niet altijd iets te zeggen.
Er gewoon zijn… dat is vaak al genoeg.
Ik was er graag voor hem.
En ik weet – hij ook voor mij.
Zijn laatste wens was dat we geen bloemen zouden kopen, maar zouden doneren aan het Antoni van Leeuwenhoek.
Hij zei: “Ik heb niets meer aan bloemen. Misschien heeft een ander iets aan die donatie.”
Nu, vijf jaar later, denk ik nog vaak aan die tijd.
En dat zal ik altijd blijven doen.
Want hoe verschrikkelijk die ziekte ook is…
zo bijzonder en waardevol kan de laatste fase van het leven zijn.
Ik heb er een vriend bij gekregen.
En ik was een vriend voor hem.
Wat ik daaruit heb meegenomen, en waar hij een grote rol in heeft gespeeld, is mijn keuze om over te stappen naar de gehandicaptenzorg. Doen waar je hart ligt. Het leven en de kansen pakken die er zijn.
En vooral:
van elke stap in het leven genieten.
Vandaag ben ik jarig.
En vanaf vandaag begint mijn reis.
Mijn run voor palliatieve zorg.
Vanaf vandaag duurt het precies 180 dagen tot 10 oktober:
de dag van de palliatieve zorg en de internationale dag van de mentale gezondheid.
Twee thema’s die voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
180 dagen kun je ook zien als 180 graden.
Je draait je als het ware om en kijkt terug.
Wat als…
Had ik maar…
Ik wou nog één keer…
Gedachten die vaak komen als het einde dichterbij komt en kunnen voelen als zware bagage.
Gedachten en keuzes die ik sindsdien bewust maak – dankzij Alex.
In deze 180 dagen ga ik meerdere afstanden lopen.
Ik zal vaak te zien zijn met mijn bagagewagen, die ik achter mij aan trek tijdens het wandelen en hardlopen.
Mijn eerste evenement is op 10 mei: de Loop Leeuwarden – de halve marathon op Moederdag, via mijn werkgever Alliade, waar palliatieve zorg ook een belangrijk thema is.
Op Moederdag lopen kan beladen zijn, vooral als je haar moet missen.
Ik mis mijn moeder nog elke dag, maar ben ook dankbaar dat mijn vader en ik de keuze konden maken haar van de apparaten te halen – dat is wat zij wilde.
In juli loop ik de Kardingebultra. Een 24-uurswedstrijd waarin je elk uur opnieuw aan 6,7 km begint. Mijn doel is 100 kilometer.
Mijn gedachte gaat uit naar mensen die nog een dag langer willen leven – dus ik wil nog een rondje extra lopen. Voor hen.
In de zomervakantie ga ik vanuit Dokkum – de geboorteplaats van Alex Pekelsma – langs de grens van Friesland hardlopen en wandelen, waarna ik via Dokkum weer terugkeer naar Drachten, waar Alex is overleden.
Een ronde van circa 350 kilometer, verdeeld over meerdere etappes.
Daarna loop ik nog een marathon in Münster, Duitsland. Een plek waar ik vroeger vaak was, in een tijd dat het erg slecht met mij ging – depressie en drugs, waardoor ik zelf de wens had om te sterven. En waar later mijn moeder aan kanker is overleden.
En uiteindelijk begin ik in de nacht van 9 op 10 oktober – de dag van de palliatieve zorg – aan mijn homerun:
van mijn geboorteplaats Bad Bentheim naar mijn woonplaats Drachten.
Een weg van toen naar nu, van berg en dal naar vlakker land.
Van waar ik vandaan kom…
naar waar ik nu sta.
Met deze actie wil ik geld inzamelen voor de
Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg (VPTZ) Friesland.
Een organisatie die met vrijwilligers mensen ondersteunt in hun laatste levensfase.
Want iedereen verdient het om respectvol te kunnen eindigen.
En als mijn kilometers kunnen bijdragen aan meer zorg, aandacht en menselijkheid in die laatste meters… dan heeft deze reis voor mij al betekenis.
Ik loop voor de laatste meters van een ander.
In gedachten aan Alex Pekelsma, mijn vriend, en Mieke – mijn moeder.
Doneer hier:
Organizer
