Lieve mensen,

Dit is niet makkelijk om te delen.

Ik ben iemand die altijd alles zelf wilde dragen. Altijd gewerkt, nooit gevraagd. Maar nu moet ik, misschien wel voor het eerst in mijn leven, openlijk om hulp vragen.

Begin vorig jaar kreeg ik totaal onverwacht de diagnose lymfeklierkanker. Stadium 4. De boodschap was keihard: ik had nog maar drie tot vier weken te leven. Volgens de artsen was er geen enkele hoop meer.

Maar ik besloot te vechten.

Een arts in een ander ziekenhuis gaf me tóch een kans. Dankzij die kans en mijn eigen doorzettingsvermogen kwam de ziekte tijdelijk tot stilstand. Ik bleef doorgaan, voor mijn drie kinderen, voor mijn gezin. Ik wilde leven. Herinneringen maken.

In mei dit jaar ging het opnieuw mis.

Ik raakte verlamd vanaf mijn middel. De kanker had zich verspreid naar mijn zenuwstelsel, mijn beenmerg en organen. Er volgde opnieuw zware chemotherapie en weer hoop. Tot vorige week. Toen kreeg ik te horen dat de behandelingen niet meer aanslaan. Medisch gezien houdt het nu op. De verwachting is dat ik nog vier tot vijf weken te leven heb.

En nu is er nog maar één ding dat telt: de tijd die mij nog rest vullen met liefde, met zachtheid, met momenten die blijven.

Ik wil mijn kinderen nog één keer zien lachen. Ze meenemen. Iets meegeven dat tastbaar is, warm, blijvend.

Ook als ik er straks niet meer ben.

Maar de realiteit is hard.

Alles wat ik had, is op.

Ik heb 35 jaar gewerkt, grotendeels als zelfstandige rijinstructeur. Toen ik ziek werd, viel ik tussen wal en schip. Geen verzekering, geen uitkering, geen vangnet. Alles wat ik had gespaard voor mijn kinderen voor hun toekomst, hun rijbewijs, hun studie – is opgegaan aan behandelingen, zorg, hulpmiddelen en mijn gezin onderhouden.

Als vader ben ik altijd de kostwinner geweest voor mijn kinderen. Hun onderhoud, hun veiligheid, hun geluk daar werkte ik elke dag voor. En ook nu wil ik voor ze zorgen. In mijn laatste weken. Op mijn manier.

Daarom deze oproep.

Wil je helpen?

Zodat ik nog één keer met mijn kinderen op pad kan.

Zodat ik iets kan achterlaten.

Zodat ik afscheid kan nemen met rust in mijn hart en met het gevoel dat ik er tot het einde voor hen ben geweest.

Elke donatie – hoe klein ook betekent alles.

Dank je wel voor het lezen.

Voor je tijd. Je liefde. Je medemenselijkheid.

Koester het leven.

En vergeet nooit: niet een diagnose, maar jouw instelling en mind bepaalt je leven.

Voor de duidelijkheid: niks is verplicht. Voel je hier niks voor, negeer dan dit bericht

Met alle liefde,

Aroon ❤️