Lieve mensen,

Mijn naam is Hans van der Werf. Ik ben net 50 jaar geworden. Een mijlpaal die ik me heel anders had voorgesteld.

In plaats van een feest lag ik in het ziekenhuis. De dag na mijn verjaardag kreeg ik met spoed een stoma, omdat de kanker in mijn endeldarm mijn lichaam letterlijk blokkeerde. Kort daarvoor had ik al gehoord dat de kanker zich had uitgezaaid naar mijn lever, long en lymfeklieren.

Sinds dat moment is niets meer vanzelfsprekend.

Ik leef samen met mijn vrouw Kim en onze twee kinderen, Loes (13) en Jip (12). Zij zijn mijn alles. De gedachte dat ik er misschien niet meer voor hen kan zijn, is het zwaarste wat er is.

Ik ben muzikant. Muziek is mijn leven. Optreden, creëren en verbinden met mensen gaf mij energie en vrijheid. Nu moet ik noodgedwongen veel stilzitten, terwijl ik niets liever wil dan spelen, leven en er zijn voor mijn gezin.

Toch geef ik me niet zomaar gewonnen.

Binnenkort start ik met levensverlengende chemotherapie. Tegelijkertijd zijn er aanvullende behandelingen mogelijk, onder andere in Duitsland, die mijn kansen kunnen vergroten en mij hopelijk meer tijd geven. Tijd om herinneringen te maken. Tijd om er te zijn voor mijn gezin. Tijd die nu zo onzeker en angstig aan voelt.

Deze behandelingen werken het beste vóór of tijdens de start van de chemo. Maar die tijd dringt.

Alsof dit alles nog niet genoeg is, ben ik in deze periode ook mijn volledige bitcoin-wallet kwijtgeraakt door diefstal. Geld dat ik jarenlang had opgebouwd als vangnet — voor moeilijke tijden, om een periode zonder werk te overbruggen, en vooral als zekerheid voor mijn vrouw en kinderen voor als mij iets zou overkomen.

Ook die zekerheid is in één klap verdwenen.

De kosten voor de behandelingen in het buitenland zijn hoog en worden niet vergoed.

Onder normale omstandigheden had ik hier zelf een groot deel van kunnen opvangen, maar door het verlies van mijn bitcoin-wallet is die buffer in één klap verdwenen. Juist op het moment dat ik hem het hardst nodig heb.

Daarom vraag ik jullie hulp.

Om mij en ons gezin dezelfde kansen te bieden als zonder deze diefstal, staat het doel op 250.000 euro.

Niet omdat het makkelijk is om te vragen. Maar omdat ik wil blijven vechten. Voor mijn leven. Voor mijn gezin. Voor de kans om er nog te zijn.

Elke bijdrage, hoe klein ook, helpt.

En als doneren niet mogelijk is, betekent het delen van mijn verhaal al ontzettend veel.

Dank jullie wel — voor het lezen, voor jullie steun, en voor het stukje hoop dat jullie mij geven.

Hans