Beste collega’s,

 

Mag ik even jullie aandacht?

Nadia en Ronnie Cloete, beiden net als wij chiropractoren, zijn in juli 2018 met hun 3 prachtige jonge kinderen vanuit Zuid-Afrika naar NL gekomen. Ronnie is als kostwinner fulltime gaan werken in een groepspraktijk. Nadia heeft de eerste maanden de tijd genomen om hun kinderen wegwijs te maken in hun nieuwe thuisland en is in maart 2019 parttime beginnen werken. Rond die tijd kreeg Ronnie een aantal klachten,verontrustend genoeg om een arts te consulteren:Er werd een goedaardige hersentumor van klein formaat geconstateerd welke verder niet gemonitord hoefde te worden. Toch ontwikkeldende klachten zich en in augustus 2019 ging hetdusdanig slecht met Ronnie dat hij naast extreme hoofdpijn en moeite met spraak zo slecht functioneerde dat er in september een nieuwe scan gemaakt werd: De tumor bleek enorm gegroeid (zie foto MRI) en moest met spoed verwijderd worden. Ondertussen was Ronnie niet meer in staat om te werken. Op 1 oktober is hij geopereerd, en ondanks de hoge risico’s is hij hier wonderwel goed doorheen gekomen. Wat hem/hennu rest is een klein jaar van dagelijkse behandelingen met bestraling en chemotherapie. Het gezin toont veel veerkracht en houdt zich enorm sterk ondanks deze verschrikkelijke ziekte. Ronnie is het komende jaar niet in staat te werken en valt niet in een vangnet van een arbeidsongeschiktheidsverzekering. Nadia doet wat zij kan, maar heeft naast haar werk ook de zorg voor haar zieke man en hun drie kinderen. Op dit moment gaat Ronnie elke dag met het openbaar vervoer (autorijden mag medisch gezien niet) van Eindhoven naar Maastricht. Helaas hebben zij nog geen hecht sociaal vangnet op kunnen bouwen en staan zij er grotendeels alleen voor.

Deze situatie is voor dit jonge gezin zoonvoorstelbaar heftig en levensveranderend.

Toen ontstond het: Wij, hun Nederlandse chiropractische familie, kunnen gezamenlijk eenvangnet vormen en hen in ieder geval (voor wie de mogelijkheid heeft) financieel ondersteunen. Samen zijn we veelbetekenend. Dat zijn we al elke dag voor onze patiënten, maar laten we dit door ons te verplaatsen in hun situatie, doortrekken naar deze collega’s.

We hóeven het niet te doen, we mógen het doen… Gewoon omdat het goed is om voor elkaar te vechten.