Hoi, ik ben Helen, volgens mij ken je mij wel als je hier terecht komt. Kort geleden reisde ik samen met mijn gezin door Zuidelijk Afrika. We kwamen in contact met bijzondere mensen, culturen en bezochten magische plekken. Een verrijking die je iedereen toewenst en waar we ontzettend dankbaar voor zijn.

Zo leerden we in de bergen van Namibië Paul kennen; een enthousiast, bevlogen en puur mens, die ons begeleidde naar de verscholen Ubib grot. Hier waren restanten van oude (bushmen)rotstekeningen te zien. Gek genoeg waren het niet de eeuwenoude verhalen die mijn gedachten bezig hielden de daaropvolgende dagen. Het was Paul. Zijn woorden raakten me. Intens. Wat een mooi mens is dit!

Ik neem je toch even kort mee terug naar dat moment. Vlak buiten de grot, hoog op de berg, liet Paul mij een boompje zien dat daar groeide in de droogte van het gesteende gebergte. De wortels waren zichtbaar aan de buitenzijde van de rotsen. Terwijl Samefko en de jongens in de grot rondflaneerden, vertelde Paul me dat hij zelf altijd even stilstaat bij die boom op de momenten dat hij met mensen de grot bezoekt. De boom die daar lijkt te zweven tegen de berg, tóch weet te overleven, groeit en bloeit, overeind weet blijven te staan. ‘Dat geeft mij hoop in het leven, om te kunnen groeien als mens. Ik voel zoveel dankbaarheid dat ik mensen hier naartoe mag brengen, iedere keer weer’ zei hij.

Kijkend naar de hemel, naar de betreffende boom, vroeg ik hem ‘waar droom jij van Paul?’. Hij antwoordde: ‘ik zou heel graag een certificaat behalen om een erkende gids te worden in Namibië. Ik houd ervan om mens, dier en natuur te verbinden. Hier voel ik mij thuis. Ik hoop dat ik ooit genoeg heb kunnen sparen om dit te kunnen gaan doen’. Ik vroeg hem waarom zijn baas hem hier niet in faciliteerde. Maar dat was te naïef gedacht van mij, want de luxe die wij als werknemers in Nederland kennen, zijn helaas niet overal vanzelfsprekend.

Mijn gedachten gingen gelijk alle kanten op. Hoeveel geld zou daar voor nodig zijn, waarom droomt hij niet van een groot huis of mooie auto of eigen motor?

Ik voelde gelijk: ik wil iets voor hem betekenen. Ik, samen met anderen, dat mag toch haalbaar zijn? Die avond probeerde ik te achterhalen welk certificaat precies nodig was en wat het prijskaartje betrof van deze droom. De kale certificaatkosten bleken 1500 euro. Dan nog wat zakgeld om van te kunnen eten tijdens de stages, het reizen naar de stageplekken, wellicht een goedkope laptop om te kunnen studeren en goede waterdichte kleding om de praktijkstages door te komen. Met 3000 euro moet het lukken! Als ik nou van 300 mensen een tientje vraag voor Paul, om zijn studie te bekostigen? Twee wijntjes minder met carnaval, een maandje geen Netflix, een kerststol minder bij het kerstontbijt, een keertje het voorgerecht of toetje in een restaurant overslaan?

Ik legde gelijk mijn idee voor aan mijn twee boys. Ik vroeg hen om als eerste mee te doen aan deze actie, door beide een tientje af te staan van het bedrag dat ze cadeau hadden gekregen voor kerst van opa en oma. Dat vonden ze een goed plan, want dan hadden ze toch nog de helft over om een gezamenlijke nieuwe knuffel te kopen. En zodoende kochten ze samen een zebra, én doneerden ze de andere 20 euro aan Paul.

Ik vertelde Paul nog niet over onze ideeën, want ik wilde hem geen valse hoop geven. Eerst een blog en videofilm maken van die bewuste mooie dag naar de grot en de actie opstarten. Dat kwam er niet gelijk van…

Bij thuiskomst kregen we een bericht van Paul dat het niet goed ging met hem, hij was zijn baan verloren en sliep in een slaaptehuis. Wow. Zucht. Op de momenten dat er geen grottenbezoeken waren, verzette Paul zwaar werk op de farm, voor dezelfde lodge uitbater. Ook verzorgde Paul de praktische zaken voor de lodgegasten en de kampeerunits. Incheck (op en neer met de motor door de bergen), schoonmaak na uitcheck, hout aanvullen etc.

Tijdens het werk was hij door z’n rug gegaan en kon daardoor niet werken. Helaas wilde zijn baas niet meebetalen aan medische kosten en kreeg hij ook niets betaald zolang er niet gewerkt kon worden. Voor ons onvoorstelbaar… geen opvangnet. Paul voelde zich niet menswaardig behandeld, na al die jaren loyaal en hard werken. Teleurgesteld koos hij eieren voor z’n geld. Daarmee verloor hij ook zijn kamer in de boerderij en de motor waar hij gebruik van mocht maken. Samefko en ik helpen Paul momenteel met zijn vaste lasten (zorg en schoolbijdrage voor zijn dochter die elders woont) en met het vinden van een veilige woonplek.

Al met al, wil ik hier geen zielig verhaal brengen aan jullie. Het is verdrietig, maar deze onzekere situatie maakt de timing extra waardevol. Terwijl Paul druk zoekt naar nieuw werk, probeert te overleven, maak ik nú prioriteit van deze actie. Hoe mooi zou het zijn als Paul met onze steunactie op korte termijn kan gaan starten aan zijn opleiding tot erkende safarigids! Met dit certificaat op zak, vindt hij makkelijker werk. Én komt zijn droom uit. Bij het typen van deze laatste zin, denk ik weer aan dat hoopgevende boompje…

Help jij ook met een tientje?!