Help Muriel haar onafhankelijkheid terug te krijgen met een aangepaste auto

Mijn naam is Muriel Kop, ik ben 47 jaar en sinds 28 december 2024 heb ik mijn linkerbeen verloren.

Voor die tijd was ik een ondernemende vrouw. Ik hield van klussen in huis, vrijwilligerswerk, onderweg zijn en gewoon een gezellig bakkie koffie doen met vrienden. Ik deed alles altijd in één keer, nooit in delen – haha, dat zat in mij. Ik genoot van mijn zelfstandigheid en mijn vrijheid.

Maar dat veranderde in oktober 2024. Ik was mijn woning aan het opknappen, had net mijn plafond gespoten en opgeruimd, toen ik werd geveld door een buikgriep. Kort daarna kreeg ik plotseling helse pijn in mijn linkerbeen. Het werd zo erg dat ik niet meer kon liggen en noodgedwongen in een tuinstoel moest slapen.

De huisarts dacht aan rust en lopen met krukken, maar het ging van kwaad tot erger. Op de eerste hulp konden ze niets vinden. Ze stuurden me naar huis met bloedverdunners, die ik nooit kreeg. Maandag zat ik bij de vaatchirurg. In eerste instantie leek er niets aan de hand, maar bij nader onderzoek bleek dat een bloedprop twee van mijn onderbeenaderen had vernietigd. Er bleef er nog één over.

________________________________________

De strijd om mijn been

Ik werd direct opgenomen. We probeerden die ene ader te redden met vijf dotterbehandelingen en één bypassoperatie. Helaas zonder succes.

De pijn was onbeschrijfelijk. Ik schrijf het met hoofdletters: HELS. Ik kreeg meerdere pijnblokkades in mijn been (een soort ruggenprik maar dan plaatselijk), soms zelfs midden in de nacht omdat de pijn niet uit te houden was. Anesthesisten moesten herhaaldelijk langskomen om opnieuw een blokkade te zetten.

Artsen probeerden ook de druk te verlichten door mijn been open te leggen aan de zijkanten. Het zag er gruwelijk uit – je kon bijna door mijn been heen kijken – maar ook dat werkte niet. Soms werd ik onder narcose gebracht zodat ik even rust had, omdat ik compleet kapot was van dagenlange pijn en slapeloosheid. Ik kreeg een delier en liep ’s nachts door de gangen van het ziekenhuis om de pijn eruit te lopen.

Toen kwam het nieuws dat mijn ergste nachtmerrie waarheid zou worden: mijn been moest geamputeerd worden. Niet onder, maar boven de knie, omdat er constant nieuwe bloedproppen vanuit mijn knieholte naar mijn voet schoten.

In de nacht van 26 op 27 december smeekte ik de verpleging om mijn been eraf te halen – de pijn was ondragelijk. Op 28 december werd mijn linkerbeen boven de knie geamputeerd.

De pijn verdween, maar mijn leven stond volledig op zijn kop. Het moeilijkste van alles: niemand weet waardoor dit allemaal is ontstaan. In de rest van mijn lichaam zijn geen slechte aders gevonden.

Mijn leven na de amputatie.

Na de operatie begon een nieuw gevecht: terugkeren in het dagelijks leven. Ik ben afhankelijk geworden van instanties zoals de WMO en leveranciers zoals Welzorg.

Ik wachtte zes maanden op mijn rolstoel, en mijn handbike heb ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet ontvangen. Bovendien is er in mijn lichaam wat veranderd waardoor mijn rolstoel nu eigenlijk te klein is.

Doordat ik geen handbike en geen auto heb, ben ik al 1 jaar aan mijn huis gekluisterd. Simpele dingen zoals naar de huisarts, de fysiotherapeut of even boodschappen doen zijn er voor mij niet bij.

Het maakt dat ik me steeds meer tot last voel voor de mensen om mij heen. Vrienden durven bijna niet meer te zeggen dat ze boodschappen gaan doen, omdat ik misschien vraag of ik mee mag. En ziekenvervoer? Die laat me soms gewoon in de steek, waardoor ik zelf een dure taxi moet bellen en moet voorschieten en wat heel lang duurt voordat vergoed word en dan nog krijg ik maar de helft vergoed.

________________________________________

Waarom ik jullie hulp vraag

Wat mij mijn vrijheid terug kan geven, is een aangepaste auto. Alle voorzieningen vanuit de WMO is heel goed geregeld voor mensen van oudere leeftijd en hun uitjes plannen maar ik wil eruit kunnen met en zonder prothese waardoor mijn leven weer meer op mijn oude leven gaat lijken. Het is zo jammer dat onze maatschappij wil dat je zolang mogelijk zelfstandig blijft leven maar helpen je niet op weg.

Met een aangepaste auto kan ik:

• Zelf boodschappen doen.

• Zelf naar mijn revalidatie gaan (waar ik 5x per week moet zijn). En omdat het taxi vervoer is zeer onbetrouwbaar om verschillende manieren.

• Zelf naar mijn afspraken en medische controles rijden.

• Zelf mijn sociale contacten onderhouden.

• En vooral: mijn rolstoel altijd meenemen, omdat ik nooit volledig van mijn rolstoel af zal komen. Mijn prothese kan namelijk elk moment ‘stop’ zeggen.

Autorijden staat voor mij gelijk aan vrijheid en zelfredzaamheid ik namelijk niet ergens met spoed heen moet 1 van de taxi’s minimaal een paar uur van te voren boeken. Het zou betekenen dat ik niet meer afhankelijk hoef te zijn van instanties of anderen. Het zou betekenen dat ik mijn revalidatie écht kan afmaken en weer toekomstperspectief heb.

Wat jullie bijdrage betekent

Een aangepaste auto is kostbaar. Het bedrag dat ik via deze crowdfunding inzamel, gebruik ik voor:

• de aanschaf van een betrouwbare auto

• aanpassingen zoals handbediening, rolstoellift.

• keuring, verzekering en overige kosten

Ik zal volledig transparant zijn en updates geven over de voortgang. Iedere bijdrage – groot of klein – helpt mij dichter bij dit doel. En als je niet kunt doneren, helpt het enorm als je mijn verhaal wilt delen met anderen.

________________________________________

Mijn droom

Ik wil niets liever dan mijn onafhankelijkheid terug.

Weer zelf boodschappen doen zonder dat er tussen de twee ritten via regio tai een uur en kwartier moet zitten.

Weer zelf naar mijn revalidatie gaan.

Weer zelf mijn vrienden bezoeken wanneer ik wil zonder te plannen.

Met een aangepaste auto zou ik de aller-gelukkigste vrouw op aarde zijn. Het zou mijn vrijheid teruggeven, mijn waardigheid herstellen en mij weer de motivatie geven om door te blijven vechten in mijn revalidatie.

Dank je wel dat je mijn verhaal hebt gelezen. Dankjewel voor elke steun, in welke vorm dan ook. Samen kunnen jullie mij helpen mijn leven weer een stukje van mijzelf te maken.

Liefs,

Muriel Kop