Het is niet voor te stellen hoe het is om op je 25e te horen dat je ernstig ziek bent. Zo ernstig dat je toekomstperspectief verdwijnt. Waar eerst de wereld aan je voeten lag, zijn voornamelijk ziekenhuis bezoeken je nieuwe realiteit. Het overkwam mijn beste vriendin Hannah afgelopen najaar. Uitgezaaide nierkanker kregen we te horen, onbehandelbaar. Ondertussen hebben we een sprankje hoop gekregen: er is sinds enkele jaren een immuuntherapie met kans op genezing. Ondanks de behandelingen, kan ze haar leven met wat bijwerkingen nog enigszins voortzetten. Al is dat relatief en nog altijd een schril contrast met een halfjaar geleden. Ze krijgt veel medeleven en steun van de fijne vrienden om haar heen. We proberen met z’n allen deze nachtmerrie zo ‘prettig’ mogelijk te maken.

Toch zie ik, van dichtbij, dat Hannah in een lastige positie is gevallen. Als afgestudeerde, zonder vaste baan is het lastig om aan een uitkering te komen. Ook de bureaucratie en gemeentelijke apathie werken tegen. Het leven, blijft ondanks ziekte, geld kosten. Het spaargeld slinkt snel door de huur en boodschappen, terwijl de zekerheid op een uitkering nog onduidelijk is. Het is toch waanzin dat iemand door ziekte onder de armoedegrens terecht komt, naar de voedselbank moet en spaarzegels inlevert om te voorkomen in het rood te staan.

Daarom vraag ik iedereen om een bijdrage te doen om Hannah’s financiële zorgen te ontnemen! Zodat ze alleen nog maar aan haar gezondheid hoeft te denken. Hoe mooi zou het zijn als ze met jullie bijdrage afleiding kan zoeken en nog enigszins kwaliteit van leven kan ervaren, juíst nu ze ziek is! Al is het wat geld om een koffietje te kunnen drinken met een vriendin, of een bezoekje aan een museum om wat afleiding te zoeken. Ik ben jullie eeuwig dankbaar voor alle steun.