Op 31 mei ga ik mijn eerste marathon lopen in Groningen.

Een grens waar ik naartoe heb gewerkt — fysiek, maar ook mentaal. Maar deze marathon gaat voor mij over meer dan alleen 42,195 kilometer.

Ruim 20 jaar geleden werd ik vader van een tweeling. Bij de geboorte kreeg mijn zoon Jorn te maken met zuurstoftekort. Dat moment heeft onze levens voorgoed veranderd. Wat volgde was een weg van onzekerheid, aanpassingen en doorzettingsvermogen. Jorn ontwikkelde zich anders dan andere kinderen, met motorische beperkingen en later ook epilepsie.

Rond zijn vijfde levensjaar kwamen we in contact met de afdeling kinderneurologie van het Universitair Medisch Centrum Groningen. Daar begon niet alleen een medisch traject, maar ook een zoektocht naar wat wél mogelijk is.

Als ouder wil je niets liever dan dat je kind zich vrij kan bewegen, mee kan doen, zich kan ontwikkelen. Maar dat is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Juist daarom voelt het voor mij zo belangrijk om deze marathon te koppelen aan iets dat groter is dan mezelf.

Ik loop voor onderzoek naar cerebrale parese (CP) — de meest voorkomende oorzaak van motorische beperkingen bij kinderen. Een aandoening die vaak samengaat met ontwikkelingsachterstand en epilepsie, en die dagelijks impact heeft op het leven van veel kinderen en hun omgeving.

Binnen het UMCG wordt hard gewerkt aan beter en eerder herkennen van CP en aan behandelingen die kinderen meer kansen geven om mee te doen in het leven. Onderzoekers zoals Kirsten Heineman en Wieke Eggink zetten zich hier dagelijks voor in.

Met iedere stap die ik zet op 31 mei, hoop ik bij te dragen aan die vooruitgang.

Wil je mij steunen?

Elke donatie — groot of klein — helpt om dit onderzoek verder te brengen en maakt verschil voor kinderen die dat hard nodig hebben.

Wil je meer weten? Check https://www.umcg.nl/-/expertisecentrum/bewegingsstoornis

Dank je wel ❤️