In 2019 gebeurde iets waarvan ik jarenlang niet wist of het ooit mogelijk zou zijn: ik vond mijn biologische ouders in China terug.

Ik ben als baby geadopteerd naar Nederland. Mijn biologische vader heeft ongeveer 25 jaar naar mij gezocht. Toen we elkaar eindelijk vonden, was dat het begin van iets heel bijzonders, maar ook ingewikkelds. Want je vindt elkaar terug, maar haalt vervolgens niet zomaar 25 verloren jaren in.

In 2019 ontmoette ik mijn biologische familie voor het eerst, maar dit was vlak na het overlijden van mijn Nederlandse moeder. Ik kon geen band met ze leggen en ik was mentaal afwezig. Logisch.

Daarna zagen we elkaar één dag in 2023, vanwege mijn werk. Het was fijn, maar veel te kort.

Mijn wens was om voor langere tijd bij mijn biologische ouders te gaan wonen. Niet voor een vakantie of een bijzondere reis, maar om te ervaren hoe het is om bij hen te zijn. Om samen het dagelijks leven te delen en elkaar eindelijk écht te leren kennen.

Maar in 2024 veranderde mijn leven onverwacht.

In juni onderging ik een operatie vanwege een tumor in mijn hoofd. Na deze operatie ben ik behoorlijk ziek geworden en hield ik blijvende gezondheidsproblemen en niet-aangeboren hersenletsel (NAH) over. Mijn belastbaarheid veranderde enorm en het leven zoals ik dat daarvoor kende, bestaat eigenlijk niet meer.

In 2025 lukte het uiteindelijk om mijn ouders even voor een week te bezoeken. Daar was ik ontzettend dankbaar voor, maar tegelijkertijd werd die ontmoeting sterk beïnvloed door mijn gezondheid. Ik was nog volop aan het herstellen en merkte hoeveel moeite mijn lichaam en hoofd hadden met alles wat zo'n reis en ontmoeting met zich meebrengt. Het werd daardoor niet de ontmoeting die ik zo voor me had gezien.

Ook financieel is mijn situatie sinds mijn ziekte onzeker geworden. Mijn WIA-aanvraag werd afgewezen en daartegen heb ik bezwaar gemaakt. Op dit moment wacht ik nog op de uitkomst daarvan. Ondertussen probeer ik uit te zoeken welk werk bij mijn huidige belastbaarheid past en hoe ik opnieuw financiële zekerheid kan opbouwen.

Maar één ding is in al die onzekerheid niet veranderd.

Sinds ik mijn biologische ouders heb teruggevonden, wil ik vooral tijd met hen kunnen doorbrengen. Niet alleen tijdens een kort bezoek, maar als dochter die haar ouders wil leren kennen. Samen eten, praten, ergens naartoe gaan, maar óók gewoon niets bijzonders doen. Het gewone leven meemaken dat we nooit samen hebben gehad.

Juist nu merk ik hoeveel het contact met mijn ouders en biologische familie voor mij betekent. Daarom hoop ik opnieuw naar hen toe te kunnen gaan — dit keer met meer ruimte, rust en tijd om elkaar écht te ontmoeten.

Naar China gaan lost mijn ziekte natuurlijk niet op. Maar het contact met mijn ouders, bij hen kunnen zijn en verder kunnen bouwen aan onze relatie doet mij ontzettend goed. Na zoveel jaren waarin we elkaar hebben moeten missen, voelt tijd samen voor mij niet als een gewone vakantie. Het draagt bij aan mijn mentale welzijn, mijn gevoel van verbondenheid en het verwerken en begrijpen van mijn eigen levensverhaal.

Mijn verhaal over het vinden van mijn ouders is inmiddels viral gegaan. Dat vind ik bijna niet te bevatten.

Daarom vind ik het spannend, maar durf ik nu ook hulp te vragen.

Ik start deze crowdfunding om een volgend bezoek aan mijn biologische ouders mogelijk te maken. De donaties wil ik gebruiken voor de kosten die daarbij komen kijken, zoals mijn reis naar China, verblijf, vervoer en de extra kosten die reizen met mijn gezondheidssituatie met zich mee kan brengen. Ik beoog in april 2027 samen met Gio te gaan. Natuurlijk filmen we dan ons bezoek en gaan we af en toe LIVE op @lifeoflifang. Ik neem jullie graag mee in mijn verhaal.

Iedere bijdrage helpt. Groot of klein.

En kun of wil je niet doneren? Dan helpt het delen van mijn verhaal en deze crowdfunding mij net zo goed. ❤️

Mijn grootste wens is eigenlijk heel eenvoudig:

meer tijd krijgen met de ouders die ik na 25 jaar eindelijk heb mogen vinden.

Dankjewel voor het lezen, delen, steunen en meeleven.

Liefs,

Lifang