Feminism (equal rights for everyone)is sometimes seen here as superfluous or too extreme. But we are not there yet. I am not talking about the Netherlands. Because on the other side of the world, a woman is sitting indoors. She is not allowed on the street, after the age of twelve she can no longer go to school, and her life is not determined by herself. So when I say "we are not there yet," I mean you, me, and that woman who is being oppressed. We are all part of the same humanity, of the same whole. A woman with just as much ambition, strength, and intelligence perhaps even more whose voice is stolen and whose life is restricted. It is about children who are pregnant at too young a age to survive, and about women who may be legally abused as long as their bones do not break. We have moved forward, while they are moving backward. And that means we are all moving backward, because we belong together. Last April, I ran my first marathon. During those kilometers, I became painfully and deeply aware of what an enormous gift it is to have a body that works, that is free, that is allowed to move and run. I want to use that body for women who are not allowed to run, not allowed to speak, and not allowed to learn. That is why I am taking action. I support Women for Afghan Women, and specifically their project A Safe Home for 200 Children in Afghanistan. This organization reminds these women that they matter, and provides lifesaving help: education, safe houses, financial support, and empowerment. Every euro you donate helps to provide a safe haven to those who have had everything taken away from them. Run with me in your thoughts and contribute to their future.

Feminisme (gelijke rechten voor iedereen ) wordt hier soms gezien als overbodig of te extreem. Maar we zijn er nog niet.

Ik heb het niet over Nederland. Want aan de andere kant van de wereld zit een vrouw binnen. Zij mag niet op straat, zij mag na haar twaalfde niet meer naar school, en haar leven wordt niet bepaald door haar zelf.

Dus als ik zeg "we zijn er nog niet", dan bedoel ik jou, ik, en die vrouw die wordt onderdrukt. Wij zijn allemaal onderdeel van dezelfde menselijkheid, van hetzelfde geheel. Een vrouw met evenveel ambitie, kracht en intelligentie misschien wel meer wiens stem wordt gestolen en wier leven wordt ingeperkt. Het gaat om kinderen die op te jonge leeftijd zwanger zijn om te overleven, en om vrouwen die legaal mishandeld mogen worden zolang hun botten niet breken.

Wij zijn vooruitgegaan, terwijl zij achteruitgaan. En dat betekent dat wij allemaal achteruitgaan, want we horen bij elkaar.

Afgelopen april rende ik mijn eerste marathon. Tijdens die kilometers werd ik pijnlijk en diep bewust van wat een enorm geschenk het is om een lichaam te hebben dat werkt, dat vrij is, dat mag bewegen en rennen. Ik wil dat lichaam gebruiken voor vrouwen die niet mogen rennen, niet mogen praten, en niet mogen leren.

Daarom kom ik in actie.

Ik steun Women for Afghan Women, en specifiek hun project A Safe Home for 200 Children in Afghanistan. Deze organisatie herinnert deze vrouwen eraan dat ze er toe doen, en levert levensreddende hulp: educatie, safehouses, financiële ondersteuning en emancipatie.

Elke euro die jij doneert, helpt om een veilige haven te bieden aan hen die alles is afgenomen. Ren met me mee in gedachten en draag bij aan hun toekomst

https://womenforafghanwomen.org