Livet er så sjukt forskjellig, og ikkje minst urettferdig! Det er elendighet og utfordringer ifrå verdens ende og hit. Men er alltid dei nære problema som har brydd og engasjert meg mest. Så here it goes;

Vær så snill å les og del<3

Eg vil begynne med noe eg sa til personen dette innlegget handler om, Gaute, for 1års tid siden; «Gaute me er egentlig slutta å være bekymra for deg! For me veit uansett ka som skjer med deg, kjem du ikkje til å dø! For du slepp rett og slett ikkje så lett unna…..»

Vil egentlig skrive om den fine flotte familien på fem, som levde idylliske dager på Sørlandet. Men det er ikkje i nærheten av historien…..

Far i familien reiste tidlig offshore. Han var ein av dei norske pionerane som var med på å bygge det norske nordsjøeventyret.

27.mars 1980 velter oljeplattformen Alexander L Kielland. Av de 212 om bord dør 123 personer. De som overlevde hadde vert gjennom eit helvette. Den verste ulykka på norsk sjø siden krigen. En sånn opplevelse setter spor både for involverte og pårørende…..

Mor i familien går gravid i femte mnd når meldingen kommer; Oljeplattformen mannen din er på er utsatt for en ulykke……

Juli 1980 blir vesle jenta født. 3mnd etter att pappa overlevde Kielland-ulykka. De er nå blitt en familie på tre.

De blir fire når jente nr to kommer i desember 1981.

Gaute blir født september 1988, og familien blir da fem.

Gaute er da 8år når mamma kommer hjem med kreftdiagnose. Mora som heile livet sitt hadde valgt barna og familien, ville så gjerne vinne denne kampen også. Ho ville gi alt for å forbli i dette livet, men stod ikkje ein sjanse mot kreften som herja som gift. Hun har bare uker igjen å leve, det er spredd i heile kroppen……

Far har komme seg tilbake i jobb, offshore, etter ulykka. Han har også fått medalje for innsatsen han gjorde under ulykka for å redde andre. Han trossa alle regler og prosedyrer, med å springe rundt for å fiske folk opp fra sjøen. Satte sitt eget liv i fare, mens kona satt gravid hjemme. Medaljen blir så returnert, dels fordi andre helter og redningsmenn om bord ikkje fekk samme bemerkelsen, og fordi han meiner alle andre hadde gjort det samme i hans situasjon… Det går slag i slag med turnus offshore, og sjuk kone med tre barn hjemme. På slutten tar de mor hjem fra sjukehus så de får den siste tida ilag.

17.06.97 blir familien fire. Mor har dratt.

Familien flytter etter en stund til Voss, som far er i fra, for å få meir tid til familien og kortere reisetid offshore. Det er da eg møter og blir kjent med Gaute, gjennom skule, hobby, fritid og militæret.

I løpet av tida i militæret, flytter faren til Gaute til utlandet. Han ønska betre vær, forhold, og omstendigheter. Og kanskje ein ny start… Alle ungene er blitt store, Gaute er snart ferdig med militæret som yngstemann. Og far har hatt noen tøffe år, med summen av alle private tap hengende over seg og flokken. Spesielt sin egen ulykke og kones bortgang. Han visste innerst inne att han ikkje kunne erstatte barnas mor, eller hvordan han kunne minimere sorgene de alle bar på. Alikevel gjorde han sitt aller beste for familien, og forsøkte å leve videre med sorg og vonde sår.

Fire år går det, før Gaute plutselig ringer meg. Me ringer ALDRI kvarandre!! Og ringer den eine, tar ikkje den andre den. Av ein eller annen grunn tar eg den, sikkert utan å tenke over att det er Gaute; «Pappa dødde i går……» faen, der for han, no er Gaute faktisk utan foreldre, tenkte eg. Familien er no tre…..

Som ofte blir det mye styr og att og fram når noen dør i eit land uten norsk vellferd og system… De får far hjem, og han deler nå hvilested og gravstein med kona si i Kristiansand.

Det er liksom ikkje bare disse store, fryktelig vonde tingene som alltid skal ramme Gaute. Det er så mye småting i det hverdagslige også….

Men altså, DENNE GUTTEN GIR SEG ALDRI! Med pågangsmot og stå på vilje kommer han seg gjennom alt! Og ikkje bare det. Han er der alltid som ein kompis, god venn og støttespiller. Han bryr seg om oss i gutteflokken. Kommer på besøk ved hver anledning, dukker opp når noen får barn.

Alle de kampene han har vert gjennom, helt fra ung alder, men det skal ikkje få ødelegge for han! Den psyken, stå på viljen og stahet som bur i denne gutten, er så enorm! Bare tanker om hvor tapper yngstemann må ha vert da mor gikk bort. Og det vonde i å se din egen far sørge over å miste sin kjære, samtidig som hans egen ulykke og arr alltid ligger der i tankene.

Eg satt i bilen med Gaute i vår. Me slenger drit, ler og kødder om alt. Plutselig så seier han; «eg har aldri hatt det så bra som det er no Kristian! Eg har funnet eit studie eg liker, politi, fullført første år. Fått studentplass i Bergen, by med mye variasjon på arbeid, og nærme dekan og Voss. Eg trives så godt med det eg gjer, eg er i min livs form, og føler meg også sterk psykisk og mentalt.» Eg spelte sjølvsagt kul og tøff, lata som ingenting og kødda det vekk. Men eg satt der med ein klump i halsen, og tårer i augen mens eg tenkte «endelig! Og fysøren så fortjent!» Igjen så viser Gaute ka som bur i han. Han forteller ein av sine aller beste venner att no trives eg, er der eg skal være, ting er på topp.

Gaute kommer seg til Bergen, og han begynner rett i sommerjobben sin. Som han alltid har gjort. Han skal alltid jobbe, stå på for å fikse det for seg sjølv og klare seg sjølv. Me har aldri rekna med å sjå han om sommeren, eller i andre ferier. Me veit han spring rundt i ein eller anna uniform og skriver timer. For sånn er det med Gaute, han har ikkje forledre som kan hjelpe han. Det er stygt, hardt, og brutalt å skrive her no. Men så jævla sant!!

Han har ikkje ein far som berre kan låne han bilen til ka som helst, vippse han 1000kr fordi han mangler peng akkurat den mnd… Ei mor å komme heim til kjøttkaker hos, eller slenge klesvasken i fanget til, eller få ei kake av på bursdagen.
 
Men sånn er det sier Gaute, her må han ordne det selv! Får være sterk, tøff og egenrådig- igjen da. For det er det han er. En eller annen evighetsmaskin som faktisk bare går og går. UANSETT. Og du klarer ikkje sjå eller lese det på han. Tapperhet og den enorme stå på viljen lyser over alle arr og vonde historier. Før eg skreiv dette, er det kun de aller nærmeste som veit heile historien til Gaute og familien. Teksten er lest gjennom og godkjent av dei.

Så han kjører på med årets sommerjobb som gjer att han skal tene opp litt peng for å komme seg greitt gjennom året som politistudent i Bergen. Igjen så legger han seg ein plan. Legg vekk ferie og fritid  for å jobbe, tene opp penger, fokusere på trening og utdanningen sin. Tre vakter fikk han tatt før det kjem melding på den hemmelige chattegruppa vår, «eg har fått kreft, hjernesvulst….»
For første gang griner eg for Gaute.

Gaute har da våkna etter to timer søvn, med så store smerter i hodet att han som mann ringer legevakten. Han får «den vanlige» ta paracet og ring viss det ikkje blir bedre. I rein desperasjon ringer han ein i guttegjengen vår og ber om hjelp, han bestiller taxi for Gaute og sender han til legevakten. På veg dit må taxien stoppe for att Gaute skal spy! Nede på legevakten møter han kompisen, og som vanlig i gjengen vår drar han ein vits om att «no har du fått svulst Gaute». Blir sendt heim frå legevakten fordi han er for frisk, og oppsøker da legen dagen etter. Blir innlagt med MR dagen etter, svulst konstatert. Me begynner då å håpe på att svulsten er godartet.

Det blir sjølvsagt mye styr, legetimer, sjukehusopphold, mas frå fjern og nær. Gaute velger då å berre kjøre heilt open informasjonsflyt om sjukdommen, diagnose og behandling. Igjen så lar han ikkje omstendighetene og de tunge nyhetene ødelegge for han, eller sette en stopper for han! Svulsten blir testa, den er ondarta. Han sier bare rett ut, oki da blir det behandling. Og det tar den tiden det tar. Svulsten blir skrapa ut. Så no venter stråling og cellegift. Han har grad 3 av 4 på kor sint/aggressiv kreften er. Gaute er ung og sprek så blir behandla som mest aggressive krefttype. Men der rauk hvertfall sommarjobben, planen om å tene seg opp nok peng til å slippe å spørre foreldrene om peng når det kniper…..

Så eg ønsker bidrag til Gaute, som i det minste kan hindre økonomiske bekymringer i tiden han må bruke for å kunne reise seg igjen. Det er greit med utfordringer og tunge tider her i livet, men no har det faktisk gått for langt her!! Kreften har slått han rett ut av sommerjobben, studiene ligg på hold, behandlingen skal begynne. Det kommer til å koste mye tid og krefter å komme seg gjennom dette. Men gutten har bestemt seg! Og eg veit kor sta og tøff han her er. Vil att det siste han skal tenke på oppi alt dette, er det økonomiske. Med stråling og cellegift og starten på fortsettelsen i den andre enden av behandlingen….

Eg tipper alle monner drar når du ligg der med stråling og cellegift om ein annan;
Trykk "Donate Now" knappen øverst med bildet på denne sida.
Vipps Gaute Slettemark med tlf 47 17 16 76
Ellers så er hans kontonr 9581.11.54645.
Veldig anonymt kan eventuelt også gjøres via meg(92662326) eller hans to søstre.

Eg sendte Gaute eit sitat frå ein film her om dagen, det omhandla koffor ein person ikkje var død endå; «fordi gud ikkje vil ha meg, og djevelen er ikkje ferdig med meg»…..

Da svarte han med et bilde av tatoveringen han har tatt; «hvorfor er det alltid de beste som dør….»