Lieve allemaal, mijn naam is Nora Hinaya en ik ben schrijver. Het afgelopen jaar ben ik gestart met een nieuw project: Het zijn van Onmenselijkheid, en hoe meer bladzijdes ik vulde hoe groter mijn trots werd voor het boek dat ik aan het neerzetten was.

Na het afronden van Het zijn van Onmenselijkheid heb ik het laten lezen door een aantal vrienden, zij gaven mij zulke motiverende feedback, dat ik besloot het manuscript toe te sturen naar Novumpublishing, in de hoop dat dit werk zou worden uit gegeven.

Na een aantal weken van spanning kreeg ik te horen dat mijn boek geschikt leek om succesvol op de markt te worden uitgebracht. Een ongelooflijke kans voor om mijn droom om gepubliceerd schrijver te worden te verwezelijken.

Om dit te kunnen doen heb ik jouw hulp nodig!

Via deze crowdfunding hoop ik met jouw hulp €3832,63 in te zamelen om de publicatiekosten, die voor mijn rekening zijn, te kunnen dekken, en zo over enkele maanden mijn boek in de winkel te zien liggen :)

Over Het zijn van Onmenselijkheid

Een ontknoping van persoonlijkheid in de meest letterlijke, figuurlijke en geestelijke zin; een verhaal waarin geesten in en uit lopen en de as van hun sigaret uitblazen in het gezicht van een naamloze die zijn best doet grip te krijgen op de wereld om zich heen, maar slechts steeds dieper wegzakt in een verleden dat de zijne niet is; en hem toch toe eigend alsof hij haar kind is.

Dit is iemand die zich verwijdert voelt van de realiteit en hoewel hij aanziet hoe hij wegdrijft in zijn eigen onmenselijkheid, niet instaat is zich te verzetten tegen de duisternis van het mens zijn.

Sneakpeek?

De sneeuw was zacht die winter; 's middags pas gevallen en het zou over twee weken alweer lente zijn. Met harde wind was zij neergekomen en 's avonds leek het ineens windstil, het regende niet; het waren gesmolten druppels die ik hoorde toen ik buiten onder het afdak stond te roken.

Dat huis had licht gevoeld, toen ik hier eerder deze avond was aangekomen, maar de zwaarte die mij bedrukte nam in omvang toe en tastte nu ook mijn omgeving aan. Het licht van de kaarsen in de vensterbanken en die op de eettafel stonden werd schuw, de gesloten gordijnen brachten niet langer geborgenheid maar juist beklemming, de klanken die uit de kelen kwamen van dezelfde mensen die mij aan hadden gekeken verwrongen, zij leken verder weg, maar misschien was ik het juist zelf die wegzakte; ik verstond hen niet langer. Ik excuseerde mezelf, wist dat ik ook hier eigenlijk niet langer welkom was en verliet het huis met die gezichten en hun onverstaanbare taal.

Ik liep, dit keer met mijn jas strak om mijn lijf gespannen, langs de grachten die bevroren waren. Ik zag de kinderen rennen langs de kade, gillend, terwijl ze voorzichtig met hun schaatjes het ijs op manoevreerden. Ze leken te dansen, en toen ik goed keek zag ik dat ik het was, samen met mijn broer. Ik knipperde met mijn ogen totdat de kinderen verdwenen en draaide een sigaret. Met dat sjekkie in de hoek van mijn mond, al aangestoken en wel, nam ik de tijd om tot stilstand te komen, mezelf even te bekijken en dat wat ik zag kei en keihard uit te lachen. Ik proestte het uit, de radeloosheid in. Ik hief mijn linkerhand op en streek ermee over mijn gezicht, ik drukte mijn wangen in en duwde zo mijn kaak naar beneden, gelukkig had ik de peuk net tussen de vingers van mijn rechterhand genomen.

'Belachelijk,'

Dus liep ik verder, mezelf afvragend waar ik heen kon.

Foto door Liv van Pernis.