- D
- D
Wie ik ben
Mijn naam is Sanne, ik ben 39 jaar en woon(de) tot de zomer van 2025 in Breda. Sinds medio 2020 leef ik met de gevolgen van allerlei medische fouten. In de afgelopen jaren heb ik talloze hulpverleningstrajecten gehad, naast diagnostiek, opnames en verschillende medicijnen. Fysiek ben ik nog redelijk fit, mentaal is het iedere dag een uitdaging om rechtop te blijven staan.
Waarom ik deze actie start
As gevolg van allerlei misdiagnoses en verkeerde behandelmethodes, is mijn fysieke en psychische gezondheid in een neerwaartse spiraal terug gekomen. Hierdoor blijft er nog één specifiek optie over om mijn herstel mogelijk te maken: RUST en erkenning door de rechter Het is wetenschappelijk bewezen dat het letselschadeslachtoffers vaak tweemaal slachtoffer worden. Eerst van medische fouten (of een ongeval) en daarna van de manier waarop dit wordt afgehandeld. Rechters noemen dit secundaire victimisatie. Niet in Nederland en niet in Spanje. Die hulp en die ondersteuning worden na mijn (noodzakelijke) emigratie voor mijn problematiek niet vergoed.
Rust en de overbrugging
De kosten voor overbrugging en ook (financiële) rust bij en (tijdrovende en kostbare) procedure worden niet vergoedt. Dat hoort de verzekeraar te doen. De verzekeraar weigert stelselmatig de schadeomvang over 2021-2027 te voldoen, ondanks een redelijk en gemotiveerd voorstel. Ook een voorschot wordt niet betaald.
Misdiagnoses staan niet op zichzelf
Ik ben in dit probleem overigens niet alleen: veel vrouwen met autisme in Nederland worden niet 'gezien' of 'gehoord'. Krijgen de diagnose angst- en paniekstoornis, en belanden in een negatieve spiraal. Toen mijn partner alle signalen herkende, werd er ook niet naar hem geluisterd. Mijn klachten werden eerder toegeschreven aan de gevolgen, dan aan de oorzaak. Voor velen waarschijnlijk pijnlijk herkenbaar.
Wat ik kan doen
Ik ben in augustus 2025 geëmigreerd naar Spanje. Ik moest wel een keuze maken, want het ging alleen maar slechter met mij. Zoals velen weten is Spanje een land met een ander (leef)klimaat, zodat mijn herstel daarmee in ieder geval enig begint krijgt. Daarnaast ben ik genoodzaakt om te procederen tegen een (drietal) verzekeraars en nog veel meer zorgverleners. Dit alles moet ik volledig zelf betalen: van mijn woning tot de zorg en mijn proceskosten. Zorg die in Nederland al niet werkte, is hier voor mij niet verzekerde zorg. Dat zijn bedragen die ik onmogelijk uit eigen zak kan opbrengen, omdat ik fysiek en mentaal nog niet tot reguliere arbeid in staat ben.
Waar gaat het geld naartoe
Met deze crowdfunding hoop ik hulp te krijgen bij de kosten die niet gedekt worden. Het geld - gelijk aan het door de verzekeraar niet betaalde voorschot van € 150.000, -- dat wordt ingezameld is bedoeld voor:
- De kosten voor mijn wonen en verblijf in Spanje tijdens de letselschadeprocedures (die nog jaren gaan duren)
- De kosten van de procedures in Nederland, inclusief advocaatkosten, de griffierecht en overige bijkomende voor expertiserapporten.
- De bijkomende kosten zoals reiskosten en het verblijf in Nederland om toekomstige zittingen bij te kunnen wonen.
- De gemiste inkomsten van mijn partner, die als mantelzorger functioneert (en daardoor het grootste deel van zijn inkomsten gewoonweg niet kan realiseren).
Mijn partner en ik onderzoeken parallel of een deel van mijn toekomstige hulpverlening uiteindelijk in Nederland kan plaatsvinden om de kosten te drukken.
Mijn vraag aan jou
Help mij alsjeblieft om deze strijd tegen de verzekeraar te winnen. Iedere bijdrage helpt en geeft mij hoop. Wil je dit bericht alsjeblieft met je familie, vrienden, netwerk delen, zodat er zo veel mogelijk bereik wordt gegenereerd en ik deze strijd richting herstel kan voeren. Want uiteindelijk wint de massa het ook van de verzekeraar.
Dank je wel dat je de tijd neemt om dit te lezen en mij wilt steunen.
(Een aanvullende uitleg over het de gebeurtenissen lees je hieronder)
Liefs,
Sanne
----
Ziek(er) gemaakt door zorgverleners..
Een schrijnende casus, mijn schrijnende casus. Op verzoek van mensen een verdieping van wat zich jarenlang kon afspelen.
- Een huisarts die jarenlang niet verder kijkt dan haar neus lang is. Medicatie op medicatie blijft voorschrijven. Doorverwijzen naar haar vriendin afgeeft (en daarover liegt). Fraudeert onder de zorgverzekeraar met hogere tijdsbesteding..Die signalen en noodkreten van naasten negeert. Maar ook - gelukkig in op advies van medici uit ziekenhuis geweigerd ivm risico bij auto-imuumziekten - de roemruchte vaccins als 'veilig' promootte. Zelfs dat werd als volgt verkocht: de beroepsvereniging noemt het veilig, en ik zou het aan mijn eigen kind met [...] niet geven als het niet veilig zou zijn. De huisarts in kwestie gaf hier advies bij een patiënte die zorgen uitsprak. In een vorm waar je je bedenkingen bij kunt hebben. Ook de medisch adviseur schreef over andere gebeurtenissen: géén zorgvuldig verslaglegging bij schildkliermedicatie. Saillant detail: de huisarts viel enkele weken later uit. Gedeeltelijk arbeidsongeschikt. Was vaker afwezig dan aanwezig en regelde géén vervanging.
- Een psychotherapeut i.o. (psycholoog) die schreeuwt in een sessie met haar cliënt en dit 'wrijving heeft glans' noemt. En die nota bene nog voordat zij in deze praktijk werkte samen met de praktijkhouder in de forensische zorg heeft gewerkt. En deze praktijkhouder een bijzonder goede vriendin is van de huisarts in kwestie. En keer op grensoverschrijdend gedrag liet zien. Toen cliënte haar grens vooraf aan gaf, dat zij op een bepaalde dag teveel te doen had, en daarom niet wilde bellen voor een hulpverleningsgesprek, werd ze die dag gestalkt door de psycholoog. Inmiddels is deze psycholoog een psychotherapeut.
- Een GGz-instelling die niet alleen Treeknormen overschrijdt maar ook niet in staat blijkt tot fatsoenlijke diagnostiek. Die het verkeerde team diagnostiek laat zien. Die de zorg zonder voorafgaande toestemming bespreekt met derden, die niet werkzaam zijn voor de GGz-instelling. En waarvan de directrice Behandelzaken de belangenbehartiger bedreigd een valse aangifte te doen, omdat de rechtbank een kopie van het wangedrag van haarzelf krijgt. En de GGz-instelling uiteindelijk om de boel 'weg te moffelen' nieuwe diagnostiek aanbieden.
- Een (academisch) ziekenhuis waarvan de behandeld arts zelf niet kwam opdagen voor een afspraak rondom een (vermeende) auto-imuumziekte. Maar het een student liet afhandelen, zonder fatsoenlijk oorzaak naar de ontstaansgeschiedenis van mijn alopecia totalis (namelijk een totaal overbelast en ontregelt zenuwstelsel)
- Een GGz-instelling waarvan de psychiater na een incident aan het bed van het slachtoffer professionele hulp beloofde. Maar in de praktijk een medewerker van crisisdienst schreeuwde dat zij "maar moest terugbellen als ze rustig was".
- Een zorgverzekeraar die onder toezicht staat om exact dezelfde reden als waar ze richting de benadeelde ook steken heeft laten vallen, wachtlijstbemiddeling.
- En alsnog het niet genoeg is, heb ik helaas nog niet eens alles (kunnen) benoemen. Ik zal proberen dit verhaal aan te blijven vullen, zodat het nog te begrijpen valt...
En als klap op de vuurpijl
- Een verzekeraar die met haar advocate open elke mogelijke manier probeert om gerechtigheid voor de patiënte te saboteren. En waar de rechtbank meerdere malen haar al terecht wees. En wiens advocate laster verspreidde. En waar de Deken (nog) niet op ingrijpt.
- Een verzekeraar waarvan de directrice (net als de directrice behandelzaken) de rechtshulpverlener belde en bedreigde met valse aangiften als de rechtshulpverlener de rechtbank nog de harde bewijzen van hun wangedrag zou blijven toesturen. Waarvan de advocate wegduikt en het gesprek niet aandurft.
- Meerdere gemeenten die het slachtoffer het recht op allerlei (sociale) voorzieningen hebben onthouden. En wat helaas allemaal maar blijkt te kunnen.
Wat er ook gebeurd: ik blijf ieder geval blijf principieel strijden, totdat gerechtigheid een feit is. Ik heb immers geen andere keuze.
------- Auto-translated to English -------
Who I am
My name is Sanne, I am 39 years old, and I lived in Breda until the summer of 2025. Since mid-2020, I have been living with the consequences of various medical errors. In recent years, I have undergone countless support programs, in addition to diagnostics, hospitalizations, and various medications. Physically, I am still reasonably fit; mentally, it is a daily challenge to stay upright.
Why I am starting this campaign
As a result of various misdiagnoses and incorrect treatment methods, my physical and mental health has spiraled downwards. This leaves only one specific option to enable my recovery: REST and recognition by the judge. It has been scientifically proven that personal injury victims often become victims twice. First of medical errors (or an accident), and then of the way this is handled. Judges call this secondary victimization. Not in the Netherlands and not in Spain. That help and support are not reimbursed for my specific issues following my (necessary) emigration. Rest and the bridging period
The costs for bridging the gap, as well as (financial) rest during a (time-consuming and costly) procedure, are not reimbursed. That is the insurer’s responsibility. The insurer systematically refuses to pay the full amount of damages for 2021-2027, despite a reasonable and substantiated proposal. An advance payment is also not being made.
Misdiagnoses are not isolated incidents
Incidentally, I am not alone in this problem: many women with autism in the Netherlands are not 'seen' or 'heard'. They receive a diagnosis of anxiety and panic disorder and end up in a negative spiral. When my partner recognized all the signs, he was not listened to either. My complaints were attributed to the consequences rather than the cause. Probably painfully recognizable to many.
What I can do
I emigrated to Spain in August 2025. I had to make a choice, because things were only getting worse for me. As many know, Spain is a country with a different climate, so that my recovery gets at least some start there. In addition, I am forced to litigate against one (or three) insurers and many more healthcare providers. I have to pay for all of this entirely myself: from my home to the care and my legal costs. Care that did not work in the Netherlands is uninsured care for me here. These are amounts that I cannot possibly raise out of my own pocket, because I am not yet physically or mentally capable of regular work.
Where does the money go?
With this crowdfunding campaign, I hope to receive help with the costs that are not covered. The money being raised—equal to the advance payment of €150,000 not paid by the insurer—is intended for:
- The costs of my living and staying in Spain during the personal injury proceedings (which will last for years)
- The costs of the proceedings in the Netherlands, including lawyer fees, court fees, and other ancillary costs for expert reports.
- Additional costs such as travel expenses and accommodation in the Netherlands to attend future hearings. The lost income of my partner, who functions as an informal caregiver (and is therefore simply unable to generate the majority of his income).
My partner and I are simultaneously investigating whether part of my future care can ultimately take place in the Netherlands to keep costs down.
My question to you
Please help me win this battle against the insurer. Every contribution helps and gives me hope. Would you please share this message with your family, friends, and network, so that it is still understandable.
Thank you for taking the time to read this and for wanting to support me. (You can read a further explanation of the events below)
Love,
Sanne
--------
Made sick(er) by healthcare providers..
A harrowing case, my harrowing case. At the request of the public, a deeper look at what could have been playing out for years.
A GP who for years did not look beyond her nose. Continued to prescribe medication upon medication. Issued a referral to her friend (and lied about it). Committed fraud under the health insurer by spending more time than she could. Ignored signals and cries for help from loved ones. But also—fortunately refused from the hospital on the advice of medics due to risks associated with autoimmune diseases—promoted the notorious vaccines as 'safe'. Even that was sold as follows: the professional association calls it safe, and I would not give it to my own child with [...] if it were not safe. The GP in question gave advice here regarding a patient who expressed concerns. In a form that raises reservations. The medical advisor also wrote about other events: no careful record-keeping regarding thyroid medication. Salient detail: the GP went on sick leave a few weeks later. Partially incapacitated for work. Was absent more often than present and arranged no replacement.
A psychotherapist in training (psychologist) who shouts during a session with her client and calls this 'friction creates shine'. And who, mind you, worked with the practice owner in forensic care even before she worked at this practice. And this practice owner is a particularly good friend of the GP in question. And displayed transgressive behavior on several occasions. When the client indicated her boundary beforehand—that she had too much to do on a certain day and therefore did not want to call for a counseling session—she was stalked by the psychologist that day. By now, this psychologist is a psychotherapist.
A mental healthcare institution that not only exceeds Treeknorm standards but also proves incapable of proper diagnostics. That shows the wrong diagnostic team. That discusses care with third parties without prior consent, who are not employed by the mental healthcare institution. And where the Director of Treatment Affairs threatens the advocate to file a false report because the court receives a copy of the misconduct from her. And the mental healthcare institution ultimately offers new diagnostics to 'cover up' the whole thing.
An (academic) hospital where the treating physician himself failed to show up for an appointment regarding an (alleged) autoimmune disease. Instead, he left it to a student to handle, without a proper explanation of the origin of the alopecia.
A mental healthcare institution where the psychiatrist promised professional help after an incident at the victim's bedside. But in practice, a crisis service employee yelled that she "should just call back when she was calm."
A health insurer under supervision for the exact same reason for which it also failed the injured party: waiting list mediation.
And as if that were not enough, I unfortunately haven't even been able to mention everything yet. I will try to keep adding to this story so that it is understandable to everyone. And to top it all off
An insurer who, with her lawyer, openly attempts every possible means to sabotage justice for the patient. And against whom the court has already reprimanded her multiple times. And whose lawyer spread slander. And against whom the Dean is not (yet) intervening.
An insurer whose director (just like the director of treatment affairs) called my representative and threatened to file false reports if the representative continued to send the hard evidence of their misconduct to the court. Whose lawyer dodges the issue and does not dare to engage in conversation.
Multiple municipalities that have denied the victim the right to all kinds of (social) services. And which, unfortunately, turns out to be entirely possible.
Whatever happens: I will, in any case, continue to fight on principle until justice is a fact. After all, I have no other choice.
-------
--- Oude tekst --
BEN IK EEN MENS OF EEN VERDIENMODEL?
Het kost mij heel veel moeite om deze post te schrijven. Het lukt gewoon niet. Alle emoties die erbij boven komen. Het is me teveel. Ik voel me ook niet gehoord in de wereld waarin wij nu leven. Ik wil zoveel, maar zo weinig lukt. Ik vraag jullie daarom om deze post aandachtig te lezen, juist omdat dit misschien wel veel meer mensen betreft dan mij alleen. En ik een samenleving voor ogen heb die naar elkaar omkijkt.
Zoals veel mensen weten viel in september 2020 plotseling al mijn haar uit. Ik schreef daar toen al een post over op Facebook. Ik ben toen vervolgens naar de huisarts gegaan en deze heeft de diagnose ‘alopecia’ gesteld. De huisarts stelde daarna een bloedonderzoek voor en daaruit bleek dat ik (heel erg licht) afwijkende schildklierwaarden had. Op zich ook niet zo gek, want ik had op dat moment ook last van een burn-out. De huisarts besloot om schildklierhormoon voor te schrijven.
‘Angst en paniekaanvallen’
En daar is alle ellende voor mij begonnen. Jarenlang heb ik om de meest uiteenlopende oorzaken, hele heftige angst- en paniekaanvallen gehad. Ik ben hier compleet uitgeput van geraakt en ben uiteindelijk daardoor in de overlevingsstand terechtgekomen. Ook heb ik heel veel onbegrip van allerlei mensen ervaren, omdat mensen het niet snappen. Gelukkig ben ik ook heel veel lieve en begripvolle mensen tegengekomen, die mij de kracht en de moed hebben gegeven om door te gaan, ook nadat ik in het ziekenhuis ben beland. Want ook die ervaring is me niet bespaard gebleven.
‘De huisarts wilde maar niet luisteren’.
In plaats van de door mij ervaren klachten onderzoeken, kreeg ik alleen nog meer medicijnen voorgeschreven. Uiteindelijk zijn wij in januari van dit jaar zelf maar onderzoek gaan doen om in eerste instantie uit te sluiten dat de zeer heftige angst- en paniekaanvallen kunnen worden herleid tot het medicijngebruik. Tot onze grote schrik bleek dit ook daadwerkelijk zo te zijn. De huisarts wilde er niets mee doen. Begin februari besloot ik dat het genoeg was, en ben ik met alle medicatie gestopt en kan ik gelukkig zeggen dat het sindsdien beter met me gaat. De angst- en paniekaanvallen zijn verleden tijd, maar het heeft wel enorme sporen nagelaten (en niet alleen voor mij). Overigens wilde de huisarts ook al niet helpen met de afbouw. Ik heb de huisarts noodzakelijkerwijs voor de gevolgen aansprakelijk gesteld, want het is ‘de hel van 5 jaar’ waar ik doorheen ben gegaan. Ze toonde geen enkel inlevingsvermogen naar mij toe (géén erkenning, begrip, excuses). Wel belde ze mij op 7 februari om mij van de aansprakelijkstelling uit mijn hoofd te praten. Toen dat niet lukte, heeft ze gedreigd dat ik zonder huisarts kwam te zitten. Nu het bij de verzekeraar ligt, heeft ze de daad bij het woord gevoegd. Vanaf maandag heb ik geen huisarts meer, en de zorgverzekeraar moet nu een andere huisarts regelen.
‘Frauduleuze declaraties van de huisarts’
Ook heb ik gezien dat de huisarts meer declareert dan er daadwerkelijk - kwantiatief - aan zorg aan mij werd geleverd. Ook de verzekeraar doet nu onderzoek naar deze vorm van fraude door mijn huisarts, en alle vergoedingen vanuit de zorgverzekeraar aan de huisarts zijn inmiddels stopgezet.
‘Waar hebben mensen in dit soort situaties behoefte aan’
Rust en begrip. Geen getrek, geen discussie, maar begrip en medeleven. Maar bovenal iemand die hen serieus neemt, en luistert naar wat ze te zeggen hebben. Het zal immers jouw naaste zijn, die net als ik jarenlang deze ellende nodeloos moet meemaken. Daarom deel ik deze post óók. Omdat ik meen dat er na meerdere waarschuwingen over deze ernstige bijwerking, misschien nog heel veel mensen in Nederland rondlopen die hetzelfde leed moeten doormaken..
‘Het getouwtrek met de verzekeraar van de huisarts’ - die alleen maar loopt te etteren om de zaak te vertragen - en de rechterlijke macht die slachtoffers laat wachten tot ze volledig kapot zijn gegaan. Ik kan er niet meer tegen. Dit onrecht. Deze maatschappij. Hoe ik wordt behandeld als mens. Niemand zou dit moeten hoeven meemaken.
Zodra we de financiële strijd met de verzekeraar hebben gewonnen, gaan we daarvan iets heel moois opzetten, waarvan wij denken dat de samenleving daar een stukje mooier van wordt. Op dat moment is het voor mij vooral overleven. Maar als ik terug sta in mijn kracht (en de groei kan benutten die ik heb doorgemaakt), kan ik zelf een hele grote vuist gaan maken tegen de onmenselijke situatie waar veel mensen elke dag weer opnieuw mee te maken hebben. Want ik (wij) willen zelf de verandering zijn die we zoeken in deze wereld.
Wie helpt mij strijd om rust te krijgen? Maken we samen die vuist? Want heel veel kleintjes maken een hele grote vuist tegen het onrecht waar ik als mens aan kapot ga.
Om deze strijd te winnen, wil ik het geen wat de verzekeraar weigert te doen - een voorschot van € 25.000,-- (doelbedrag wegens gewijzigde omstandigheden op 8/4/2026 naar beneden aangepast) op schadevergoeding betalen - proberen te crowdfunden. Ik weet anders ook niet hoe ik tot rust moet gaan komen. Daarmee kan ik de tijd uitzingen die de afwikkeling van mijn letselschadezaak door mijn letselschadeadvocaat met zich mee brengt.
Ook zal ik tijdens nadat ik deze strijd heb gewonnen, mijzelf weer voor deze maatschappij kunnen inzetten. Omdat daarmee juist kan worden gedaan wat ik (wij) belangrijk vinden; onze medemensen weer verder helpen.
Organizer
Sanne van Riel
Organizer