Mijn lichaam geeft het op, maar mijn hart wil blijven zorgen

Sinds mijn 14de vecht ik tegen een chronische ziekte ( De ziekte van chrohn & colitus ulcerosa) die mijn leven stukje bij beetje heeft overgenomen. Operatie na operatie, ziekenhuisopnames, complicaties, zware medicatie, telkens herstellen om daarna weer te vallen. Ik ken geen leven zonder pijn. Maar opgeven? Dat weiger ik. Want ik ben niet alleen een vrouw, ik ben ook mama van drie prachtige kinderen — zij zijn mijn reden om te blijven vechten. Tijdens mijn laatste zwangerschap stond ik er volledig alleen voor. Ik heb mijn kindje gedragen met een stoma. Zonder steun van de papa. Geen hulp, geen troost — alleen ik, mijn lijf en mijn wilskracht om mijn baby gezond op de wereld te zetten. Het was één van de zwaarste, maar ook meest moedige periodes in mijn leven. En tegelijk besefte ik hoe broos alles is wanneer je lichaam al jarenlang aan het strijden is.Nu kreeg ik opnieuw slecht nieuws. Er moet dringend een operatie komen. De opties?

Een stoma-reversal, waarbij ik opnieuw een deel van mijn dunne darm zou verliezen — wat betekent dat ik nóg minder voedingsstoffen zal kunnen opnemen.

Of... een zware reconstructie-operatie van 8 uur om een nieuwe pouch aan te leggen, met een reëel risico op ernstige complicaties.

Er is geen "goede" keuze. Maar niets doen is geen optie. Mijn lichaam is moe, maar mijn hart wil blijven zorgen — voor mijn kinderen, voor mijn gezin, voor mezelf.De realiteit is dat ik dit financieel niet meer alleen aankan. De kosten stapelen zich op: ziekenhuiskosten, vervoer, medisch materiaal, medicatie… Ik spaar elke cent, verkoop spullen, probeer overal te besparen ..maar het is niet genoeg.

Daarom vraag ik, met een bang maar hoopvol hart: wil je mij helpen?

Al is het 1 euro, één deelactie of een warme boodschap — alles maakt een verschil.

Ik wil blijven vechten. Ik wil mama kunnen blijven zijn.

Ik wil niet opgeven.

Dank je om mijn verhaal te lezen.

Raquel

My body is exhausted… but my will to care is stronger than ever.

I share this with a trembling heart, but also with hope.

I’ve carried this illness with me since I was 14.

I’ve always kept fighting, surgery after surgery.

I was always proud, proud that I never asked for help.

But today, I’m putting that pride aside…

Not for myself — but for my children.

Because I realize I can’t do this alone anymore.

After years of living with a stoma and raising my children while recovering myself, I now face another surgery. The choice is harsh: an 8-hour high-risk pouch surgery, or losing another part of my small intestine in a stoma reversal. Neither option is easy. My body is tired, but my mother’s heart wants to keep caring.

That’s why — after much hesitation — I’ve created a GoFundMe page.

Not to be pitiful. But because I truly need help now.

If you want to support me in any way, I will be forever grateful.

Share it, read my story, or support with even a small donation. Every bit helps.

Living without a large intestine, with a stoma that no longer works… I can no longer eat, so I can only continue with liquid meals, waiting for a new solution — another surgery❤️‍