Hi lieve lezer,

Bedankt voor het klikken op de link naar deze pagina en fijn dat je de tijd wil nemen om dit stukje tekst te lezen. Voor de een zal deze crowdfunding wat meer uit de lucht komen vallen dan voor de ander. Voor mijzelf is het iets waar ik al jaren over nadenk, maar wat ik mezelf vooral heb ontzegd. Een hulphond: ik? Waarom? Tja, leg dat maar eens uit.

Heb je even? Ik kan hier mijn hele psychisch gestoord CV gaan opsommen, wat ik al lange tijd aan het opbouwen ben, maar dat zal voor menig van jullie niet veel verheldering geven. Daarom ga ik de belangrijkste punten ervan uitlichten en vooral vertellen wat een maatje op vier poten voor mij kan betekenen en waarom deze inzamelingsactie daarvoor nodig is.

Ik begin graag bij (C-)PTSS, ook wel (complexe) posttraumatische stressstoornis. Over het algemeen weten de meeste mensen wat dit is, en dan heb ik het niet alleen over militairen die ’s nachts niet meer durven te slapen omdat ze last hebben van nachtmerries over de oorlog. Ja, die mensen horen ook bij deze groep, maar het is niet de enige vorm van (C-)PTSS. Wanneer je (C-)PTSS hebt betekent dit dat je één of meerdere schokkende gebeurtenissen hebt meegemaakt. Vervolgens blijft je lichaam in een toestand van vechten, vluchten of bevriezen omdat de herinneringen aan deze gebeurtenis(sen) actief blijven in je werkgeheugen. Daardoor sta je constant op scherp, om voorbereid te zijn op mogelijk gevaar. Dit gaat vaak gepaard met nachtmerries, zoals in het voorbeeld van de militairen, het herbeleven van de gebeurtenissen, en paniekaanvallen als gevolg daarvan. Een hulphond kan leren om een nachtmerrie te signaleren en haar baasje wakker te maken en het licht aan te doen. Bij een paniekaanval kan een hulphond ervoor zorgen dat de angst op tijd herkend wordt en er daardoor op een gezonde manier geanticipeerd kan worden, waardoor het niet van kwaad tot erger gaat.

Daarnaast heb ik onlangs de voorlopige diagnose autisme gekregen; iets wat nog om een stukje acceptatie vraagt, maar wat ook een heleboel verklaart. We zijn nog druk op zoek naar de scheidingslijn tussen (C-)PTSS en autisme, maar het vermoeden is groot genoeg om de diagnose nu voorlopig te stellen en deze waarschijnlijk binnenkort definitief te maken. Ik zou een essay van wel honderd kantjes kunnen schrijven over wat dit voor mij betekent - en misschien ga ik dat ooit nog weleens doen - maar ik denk dat het voor nu vooral belangrijk is wat een hulphond hierin zou kunnen betekenen. Je zou dan bijvoorbeeld kunnen denken aan diepe druk stimulatie (DDS), wat ervoor zorgt dat je zenuwstelsel sneller tot rust komt bij overprikkeling en het daardoor niet uitloopt op een zogenaamde autistische meltdown, wat vergelijkbaar is met een paniekaanval. Autisme heeft namelijk alles te maken met informatie- en prikkelverwerking door een brein dat anders werkt dan dat van mensen zonder autisme. Dat ik autisme heb betekent dus niet dat ik geen oogcontact kan maken, geen empathie heb, of geobsedeerd ben door treinen. Wel door Taylor Swift overigens, dus bij deze de waarschuwing dat ik niet meer stop met praten als haar naam in een gesprek voorbij komt. Of iets dat naar haar verwijst, zoals nummer 13, karma, Kanye West, paaseieren, vriendschapsarmbandjes, slangen, de kleur rood, glitters, meeuwen, het woordenboek, matrassen, champagne, zuurdesembrood of katten. Dus als je ooit een noodgeval hebt waarbij je iemand nodig hebt die de honderd verborgen hints in Taylor Swift’s laatste muziekvideo aan je uitlegt, of de songtekst van het dertigste nummer op haar vierde album (Taylor’s Version) woord voor woord meezingt: bel me!

En als kers op de taart (hehe): een eetstoornis. Want we hebben natuurlijk wel een copingmechanisme nodig voor bovenstaand mengseltje. Een deel van jullie weet dat dit al meer dan tien jaar aan de hand is, en dat ik eerder twee keer in het ziekenhuis opgenomen ben geweest met (de gevolgen van) anorexia. Ondanks dat ik in de tussentijd hersteld ben in gewicht, is het in mijn hoofd altijd een strijd gebleven. Want, verrassing: een eetstoornis is een mentale ziekte, en dus vaak niet aan de buitenkant te zien. En eerlijk? Ik vind het best moeilijk om toe te geven dat het na vier jaar therapie, talloze gesprekken met diëtisten en artsen, en zelfs gewerkt te hebben als ervaringsdeskundige, nog steeds een grote rol speelt in mijn dagelijks leven. Maar ik ben ervan overtuigd dat het erkennen van het probleem je hoe dan ook verder helpt. Een hulphond kan ondersteunen bij onrust op het gebied van eten door er simpelweg te zijn; je staat er dan letterlijk niet alleen voor. En dat is voor mij extra belangrijk, want mijn sociale netwerk is klein. Het idee dat er altijd iemand is, of achter me aan kwispelt, is goud waard.

Kortom: ik ben een 29-jarige autist met een obsessie voor Taylor Swift, die ’s nachts droomt over situaties van 25 jaar geleden en moet huilen om een broodje pindakaas. En die er een talent voor heeft om van lang verhaal kort een kort verhaal lang te maken, want dit had ook in één zin gekund. Hoe dan ook! Helaas komen er nogal wat kosten kijken bij een psychosociale hulphond, welke niet of maar deels vergoed worden door de zorgverzekeraar of de gemeente. Het gaat dan om trainings- en opleidingskosten, de aanschaf van een gezonde pup van een betrouwbare fokker, verzekering, dierenartskosten, voeding, verzorging, etc. Dit kan al snel oplopen tot tienduizenden euro’s; een bedrag dat ik zelf niet heb klaarliggen of van een geldboom in de achtertuin kan plukken. Daarom hoop ik door middel van deze inzamelingsactie een deel van de kosten op te halen met donaties.

Mocht je iets kunnen missen en willen doneren, dan ben ik je daar heel dankbaar voor. Iedere euro is er één. Lukt dat niet, dan kun je de actie ook steunen door de GoFundMe te delen. Help jij mee?