Op donderdagavond kreeg onze geliefde Rose een verschrikkelijk ongeluk. Ze werd gespietst door een boomtak die diep haar achterdijbeen binnendrong, bijna helemaal erdoorheen.

Toen we haar vonden en met spoed naar de spoedkliniek brachten, had ze al 30–40% van haar totale bloedvolume verloren. De dierenartsen waarschuwden dat ze de nacht waarschijnlijk niet zou overleven.

Maar Rose is een vechter. Om 3 uur ’s nachts reed ik halsoverkop naar Waalwijk om 500 ml donorbloed van een hond op te halen. Dat hield haar in leven tot de ochtend.

De volgende ochtend was ze nog steeds in kritieke toestand. Ik smeekte de artsen om ondanks het grote risico met de operatie te beginnen. Terwijl zij zich voorbereidden, reed ik opnieuw naar Arnhem om extra bloed te halen dat tijdens de operatie nodig was.

Vier lange uren duurde de operatie, uitgevoerd door vier chirurgen met hulp van online specialisten. Ze ontdekten dat haar hoofdslagader in het achterbeen gescheurd was door de 15 cm diepe wond. Wonder boven wonder wisten ze het te hechten.

Daarna had ze opnieuw bloed nodig—en dus reed ik weer naar Arnhem voor een nieuwe transfusie.

Meerdere keren werd mij verteld dat ze het waarschijnlijk niet zou halen.

Ze had zoveel bloed verloren dat haar lichaam op het punt stond het op te geven.

Maar tegen alle verwachtingen in bleef Rose vechten.

Zaterdagochtend belde de kliniek mij vol ongeloof:

Ze was wakker.

Ze at weer.

Ze maakte zelfs een klein wandelingetje buiten om te plassen en haar behoefte te doen.

De dierenartsen noemden het een wonderbaarlijk herstel. Als haar vooruitgang doorzet, mag ik haar misschien zelfs vanavond al mee naar huis nemen.

Waarom ik om hulp vraag

Dankzij de ongelooflijke dierenartsen, talloze uren aan spoedzorg en—het allerbelangrijkste—levensreddende bloeddonaties van andere honden, is Rose vandaag nog bij ons. Zonder dat bloed had ze het niet overleefd.

Nu ze het onmogelijke heeft overwonnen, staat Rose nog een lange weg te wachten van revalidatie en fysiotherapie om volledig te herstellen en haar kracht terug te krijgen. Hier kan jouw steun het grootste verschil maken.

Daarnaast wil ik Rose’s verhaal gebruiken om aandacht te vragen voor iets waar veel mensen niet van op de hoogte zijn: honden kunnen ook bloed doneren. Net als bij mensen is hondenbloed in noodsituaties vaak letterlijk het verschil tussen leven en dood. Rose is daar het levende bewijs van.

Elke bijdrage helpt niet alleen om Rose’s fysiotherapie te bekostigen, maar draagt ook bij aan het vergroten van de bekendheid van bloeddonatie bij honden—zodat andere dieren dezelfde kans krijgen die Rose heeft gehad.