(For the English translation, scroll down)

‘If you look up famous Egyptian artists and actresses, the list is very limited.’

Ik ben geboren in Cairo, Egypte van een Nederlandse moeder en een Egyptische vader. Mijn hele leven heb ik een vast plan gehad: dokter worden, want dan heb je niet gefaald in het leven. Het is prestigieus en betaalt goed. Voor zo lang ik me kan herinneren heb ik daarnaar gestreefd want in Egypte heb je maar weinig keuzes om succesvol te zijn. Ik haalde alleen maar tienen, was een fanatieke sporter, zorgde goed voor mijn familie en deed alles wat van mij verwacht werd.

Daarnaast was ik ook altijd creatief in mijn vrije tijd, of dat nou tekenen was of verhalen schrijven en heel af en toe (alleen als het was toegestaan) mocht ik zingen. Ik mocht niet dansen want in Egypte wordt dat gezien als je lichaam seksualiseren en dat was niet acceptabel in de familie. Er werd altijd benadrukt dat ik mijn creatieve kant alleen als een hobby moest zien. Muziek is een groot taboe en is een ‘slechte’ carrièrekeus dus zette ik die optie uit mijn hoofd. Mijn leven leek normaal gedurende 16 jaar, ik wist niet beter. Mijn ouders wilden gewoon het beste voor hun dochter, vanuit de gedachtegang van de Egyptische cultuur, super begrijpelijk.

Maar mijn mentale gezondheid werd steeds slechter. Naast de trauma’s van in een land opgroeien dat door een revolutie (Arabische lente) ging kreeg ik een zware depressie door de druk van het altijd moeten presteren en niet mezelf mogen zijn. Ik kreeg een eetstoornis, had vaak paniekaanvallen, zorgde heel slecht voor mezelf zonder het door te hebben. Op mijn 16e kwam ik op het punt dat ik geen zin zag in het leven en was het voor mijn gevoel beter voorbij. Ik hield alles in want ik wilde geen druk leggen op mijn familie dus kon ik ook niet de hulp krijgen die ik nodig had. Daarnaast is mentale gezondheid ook een groot taboe in Egypte. In 2017 besloten mijn moeder, broertje en ik dat de omstandigheden te slecht waren om in Egypte te blijven en zijn we naar Nederland verhuisd.

Na een maand in Nederland belandde ik in een burn-out. Ik lag een jaar bijna dag en nacht in bed en kon mezelf er niet toe zetten om iets te doen. Het was bijna alsof mijn lichaam doorhad dat Nederland veilig genoeg was om te kunnen bijkomen van al die jaren van stress. Dat het nu eindelijk kon. Ik probeerde school nog bij te houden maar dat was niet te doen. Ik ben daardoor twee keer blijven zitten. Daarnaast hadden we in Nederland ook de stress van zonder iets opnieuw te moeten beginnen omdat we alles in Egypte hadden moeten achtergelaten.

Toen ik naar Nederland kwam begon ik mijn creatieve kant te ontdekken omdat er op school veel aandacht aan geschonken werd. Ik durfde er in het begin niet in mee te gaan en had er eigenlijk de energie niet voor. De school was erg actief in het opvoeren van school musicals en er werden jaarlijks audities gehouden. Mijn vrienden overtuigden mij om mee te doen en vanaf de eerste repetitie veranderde mijn leven. Ik kon mezelf helemaal uiten in muziektheater en raakte alle gespannenheid kwijt uit mijn lichaam. Door mijn creatieve kant een kans te geven ben ik uit mijn burn-out gekomen. Ik heb toen de beslissing genomen dat hier mijn passie ligt, dit is wat ik wilde doen voor de rest van mijn leven; in films acteren, toneelspelen in theater of een concert geven, het maakt me niet uit. Eindelijk heb ik een doel dat 100% van mij is! Alle optredens waar ik aan mee kon doen ben ik vanaf dat moment gaan doen.

Nu wil ik de volgende stap nemen en daar heb ik jullie voor nodig. Ik ben aangenomen bij een musical school in London genaamd Associated Studios die mij in 2 jaar gaan helpen mijn volle potentie te bereiken. Met de Brexit is het wel veel moeilijker geworden voor EU studenten. Ik mag niet werken om mezelf te onderhouden, ik kom niet in aanmerking voor studiefinanciering (DUO) in Nederland en ook niet voor een studentenlening in Engeland. Mijn Nederlandse familie heeft al zoveel gedaan om mij te helpen en ik werk momenteel zoveel als ik kan maar ik ben er nog niet. Ik heb mijn hele leven geleerd om nooit om hulp te vragen en alles zelf op te lossen maar nu kan ik bijna niet anders. Ik mis het geld voor de leefkosten voor mijn verblijf daar en het studie- en leefgeld voor volgend jaar. Ik hoop op jullie steun, ik waardeer elke donatie, groot of klein.

English translation:

I was born in Cairo, Egypt to a Dutch mother and an Egyptian father. All my life I have had a fixed plan: to become a doctor, because then you haven't failed in life. It's prestigious and pays well. For as long as I can remember I have striven for that because in Egypt you have few choices to be successful. I got straight A's, I was an avid athlete, took good care of my family and did everything that was expected of me as a daughter.

In addition, I was always in touch with my creative side in my spare time, whether that was drawing, writing stories or very occasionally (only if it was allowed) singing. I was not allowed to dance because in Egypt that is seen as overly sexualizing your body and that was not acceptable in the family. It was always emphasized that I should only see my creative side as a hobby. Music, as well, is a big taboo and a 'bad' career choice in Egypt so I didn't give that option a second thought. My life seemed normal for 16 years, I didn't know any better. My parents just wanted what's best for their daughter, from the point of view of Egyptian culture, super understandable.

But my mental health kept getting worse. In addition to the traumas of growing up in a country that went through a revolution, I suffered from severe depression from the pressure of always having to adhere to the standards and not being allowed to be myself. I got an eating disorder, often had panic attacks, and took very bad care of myself without realizing it. At 16 I got to the point where i lost sight of the purpose of living and I felt that the better option would be to put an end to it. I held back about my struggles because I didn't want to put pressure on my family resulting in me not getting the help I needed. Mental health is also a big taboo in Egypt. In 2017 my mother, brother and I decided that the circumstances were too bad to stay in Egypt and we moved to the Netherlands.

After a month in the Netherlands I got a burnout. I'd lay in bed day and night for almost a year and couldn't bring myself to do anything more than what was necessary. It was almost as if my body realized that the Netherlands was safe enough to recover from all those years of stress. That it was finally possible. I tried to keep up with school but I couldn't resulting in me repeating a year twice. In addition to that, we also had the stress of having to build up our lives again because we had left everything behind in Egypt.

When I came to the Netherlands I started to discover my creative side because a lot of attention was paid to it at school. I didn't dare go along with it in the beginning and honestly didn't have the energy for it. The school was very active in staging school musicals and auditions were held annually. My friends convinced me to join and from the very first rehearsal it was as if my life had changed. I could fully express myself in musical theater and I'd lose all tension from my body during rehearsals. By giving my creative side a chance, I got out of my burnout. I then made the decision that this is where my passion lies, this is what I wanted to do for the rest of my life; whether that was acting in movies, acting in theater or performing at my own concert. Finally I found a goal that was  100% mine! I started doing all the performances I could participate in from that moment on.

Now I want to take the next step and I need you for that. I was accepted at a musical theater school in London called Associated Studios that will help me reach my full potential in 2 years. However, with the Brexit it has become much more difficult for EU students. I am not allowed to work to support myself, I am not eligible for student finance (DUO) in the Netherlands, nor for a student loan in England. My Dutch family has already done so much to help me and I am currently working as much as I can but I am not there yet. I've learned all my life never to ask for help and to solve everything myself, but now I have no other choice. I am missing money for living expenses for my stay there and the study and living expenses for next year. I hope for your support and I appreciate every single donation, big or small.