Wat doe je als je al je hele leven vecht, maar het alleen niet meer lukt? Wat als één hulpmiddel het verschil kan maken tussen overleven en écht leven?

Hallo! Mijn naam is José en ik wordt dit jaar alweer 21 jaar.

Dit is geen gemakkelijke tekst om te schrijven, maar wel een belangrijke. Al vanaf peuter af aan loop ik tegen dingen aan die voor andere vanzelfsprekend lijken. Waar een meerderheid aan kinderen zorgeloos opgroeien, begon ik al vroeg met het "verzamelen" van diagnoses. Niet omdat ik het wilde, maar omdat mijn lichaam en hoofd al snel aangaven dat het leven voor mij anders werkt.

Op mijn 11e kreeg ik de diagnose autisme, en vanaf mijn 14e bleek dat mijn mentale gezondheid sterk achteruit was gegaan. Wat begon met overprikkeling en somberheid, groeide uit tot anorexia nervosa waarvoor ik op de hartbewaking heb moeten liggen; een complexe vorm van PTSS; een depressie; een angststoornis; een burn-out; een dissociatieve-stoornis en uiteindelijk ook nog een psychosestoornis, waardoor functioneren in de hedendaagse samenleving steeds moeilijker werd. Sinds mijn 16e zit ik dan ook thuis, is mijn therapie die al was begonnen op mijn 5e omhoog gegaan in frequentie en heb ik door al mijn diagnoses geen mogelijkheid om te studeren, werken en functioneer ik heel lastig buiten huis op bijvoorbeeld sociaal gebied. Op vele momenten is er dan ook weinig tot geen toekomstperspectief, hoe graag ik dat ook wil...

Waarom een hulphond?

Een hulphond is voor mij geen luxe, maar een hulpmiddel. Iemand die mij kan helpen bij bijvoorbeeld; het herkennen van mijn stress en voorkomen van psychoses en paniekaanvallen, het bieden van structuur, veiligheid buitenshuis, grounding, dagelijkse ondersteuning en een maatje die mij kan helpen met veiligheid en zelfverzekerdheid bieden voor sociale contacten aan gaan, school, werk, zelfstandig reizen en nog zo veel meer. Ik wil op een dag zelfstandig mijn dagelijkse leven kunnen leiden, maar door mijn diagnoses lukt dat nu niet zonder constante angst, paniek en overprikkeling. Een hulphond kan mij helpen om weer veilig en zelfstandig deel te nemen aan de maatschappij. Daarnaast raak ik door mijn psychosestoornis vaak plotseling in paniek of dissocieer ik. Een hulphond kan dit vroeg signaleren en mij terughalen, waardoor ik veiliger kan functioneren en minder afhankelijk ben van anderen.

Mijn 5 behandelaren kunnen er niet continue 24/7 kunnen zijn. Een hulphond kan veel meer stabiliteit bieden en mij helpen een zelfstandiger en veiliger leven te leiden op momenten dat mensen dat niet altijd kunnen.

Geen ondersteuning vanuit de gemeente.

Na een lang traject met onderzoeken, gesprekken en beoordelingen heeft de WMO van de gemeente toch besloten om geen hulphond te vergoeden. Ondanks mijn diagnoses en situatie wordt deze vorm van ondersteuning niet toegekend omdat ze vinden dat ik te weinig begeleiding heb. Dat was een enorme teleurstelling, maar ook het moment waarop ik besloot: als dit mijn kans op kwaliteit van leven is, dan moet ik zelf een andere weg zoeken.

Een hulphond kost veel geld: opleiding, training, begeleiding en nazorg. Een bedrag dat ik en mijn familie onmogelijk zelf kunnen betalen.

Daarom deze crowdfunding:

Met deze crowdfunding vraag ik om hulp. Niet omdat ik het makkelijk vind om dat te doen, maar omdat ik + mijn behandelaren + familie en vrienden geloven dat een hulphond mij iets kan geven wat ik al lang kwijt ben: houvast, rust en een tenminste een beetje toekomstperspectief.

Elke bijdrage (groot of klein) helpt. En als doneren niet mogelijk is, helpt delen ook enorm.

Dankjewel voor het lezen, voor het meelven en voor alles wat je kunt betekenen.

Liefs,

José