Mijn naam is Claudia en ik help al meer dan 20 jaar zwerfdieren in binnen -en buitenland. Ik heb de meest vreselijke dingen gezien en er soms over gedacht het bijltje erbij neer te gooien. Ik had nachtmerries van degenen die ik niet kon redden. Maar gelukkig zovelen wel en dat motiveert me door te gaan met wat ik wel kan doen en waar ik wel verschil kan maken. Mijn eigen katten uit een Spaans dodingsstation motiveren me iedere dag opnieuw om nooit weg te kijken. Sinds vorige week ben ik in Turkije en op dag 1 vond ik een 6 weken oud kitten op de autoweg. De dierenarts zei letterlijk: " direct betalen of ik gooi hem op straat". Inmiddels is het kitten behandeld en veilig gesteld. Maar daar bleef het niet bij. In het restaurant van het hotel liep een doodzieke kat. Een wandelende zak met botten waar het bloed uit het bekje liep. Niet meer in staat om te eten en zich te wassen. Vandaag was ik in staat op te pakken en mee naar de dierenarts te nemen. De mensen in het restaurant hadden haar al geprobeerd weg te trappen en riepen "bah, bah, bah" naar me. De dierenarts heeft de eerste tests gedaan en die hebben me 500 euro gekost. Nu zijn er nog tests nodig om te bekijken of de interne organen beschadigd zijn. Zo niet kan er een behandeling beginnen waarvoor ze een maand bij de dierenarts moet blijven. Ook zijn al haar tandjes rot en haar kaak aangetast. Alles moet eruit. Dit alles gaat een fortuin kosten. En ik heb het gewoonweg niet liggen. Maar ik ben haar enige kans en na alle ellende en pijn vind ik dat ze die zo verdiend heeft. Ik moet morgen beslissen of ik de behandelingen door laat gaan en voel me er letterlijk ziek van. Haar leventje ligt in mijn handen want niemand anders gaat het doen. Ik heb er dit keer dus simpelweg hulp bij nodig..

Ze heeft zoveel doorstaan dat als ze hier doorheen komt ze bij mij mag komen wonen en eindelijk kan leven.