Ik was de verpleegkundige van Fithri, die op 29 oktober op 15 jarige leeftijd overleden is na een heel lange strijd waarbij alle intensieve zorgen thuis gegeven werden. Deze zorgen werden geleverd door een klein medisch team maar het grootste gedeelte deed Fithri haar moeder zelf. Dag en nacht was zij gebonden aan huis om voor haar dochter te zorgen. Een lang maar vooral mentaal slopend proces. Nooit kon zij samen met haar man en zoon weg.

Vanuit het PGB mocht haar moeder zichzelf maandelijks een bedrag overmaken om samen met het inkomen van Fithri haar vader het gezin te kunnen onderhouden.

Op 29 oktober is deze financiering direct met het overlijden van Fithri stopgezet. Er volgt nog een eenmalige uitkering eind deze maand. Daarna is het klaar. Er zijn voor moeder geen rechten op een uitkering.

29 november zou Fithri haar moeder weer aan het werk moeten.

Dit betekend dat de ouders en broer niet de kans krijgen om te rouwen. Ze hebben niet eens de tijd om dit rouwproces stapsgewijs te kunnen doorlopen.

Echter zijn door het lange ziek zijn van Fithri en het enorm zware einde van haar leven haar ouders nu beide niet in staat om te werken. Er moeten nog veel zaken geregeld worden, er zijn hoge uitvaartkosten. Er moeten nog kosten gemaakt worden om Fithri een mooie steen te geven op haar graf. Hier is allemaal onvoldoende budget voor.

De laatste weken haar leven werd Fithri ondersteund door heel veel medische apparatuur. De kosten die gemaakt zijn deze dagen aan alleen stroom van alleen deze apparatuur zijn € 45,- per dag. Ze kregen een compensatie van € 1,44 per dag. Deze nota moet nog komen.

Ik wil daarom dit gezin helpen. Ik heb het mentaal slopende proces van heel dichtbij gezien en gevoeld. Tissues waren en zijn niet aan te slepen.. Ik zie hier gezin met liefde en warmte voor elkaar maar met bloedende en gebroken harten. Ik wil hun de tijd geven om te rouwen en om alles een plek te geven. Dit gaan ze niet redden voor 29 november. Dit gaan ze niet redden voor 1 januari. Ze moeten dit om hun manier doen met het tempo dat bij hun past.

Laten we nog één keer met elkaar een verbintenis vormen zodat zij de periode na het overlijden van hun mooie dochter Fithri zullen herinneren met liefde zonder enige vorm van financiële stress.