Lieve mooie vrienden én allen die willen helpen!

Ik heb jullie hulp nodig.

Niet voor mijzelf maar voor een uiterst lieve vriendin en haar man.

Ik ken Kirsten als lotgenote. We hadden beiden borstkanker.

Mijn leven knapte op in de jaren na diagnose. Maar het leven van Kirsten brokkelde af.

En niet zo zuinig, helaas.

Zowel Kirsten als ook haar man Evert hebben fysiek ongelooflijk veel tegenslagen te incasseren gehad. Beiden zijn lichamelijk zo enorm beschadigd dat elk dagdeel een uitdaging is.

Wat dat met je mentale conditie doet is lastig met een paar woorden te omschrijven. Ik kan je vertellen dat elke keer wanneer ik hen spreek, ik tussen alle regels door de uitputting hoor, het verdriet klinkt van het verlies van je zelfredzaamheid, de hoop vaak ver te zoeken is. Hun gezin lijst er al jaren onder, de kinderen weten eigenlijk niet beter dan dat hun ouders ziek zijn. Flink ziek.

Beter worden ze allebei niet meer. Er is veel verlies gaande, er kan niet meer gewerkt worden en nog maar kort geleden is daar bij gekomen dat Evert grote kans heeft dat hij volledig afgekeurd gaat worden.

Ze proberen op de krachten die ze nog hebben de "doodnormale dagelijkse dingen" doorgang te laten hebben, maar alles kost heb 5x zoveel energie als ons dat zou doen.

Tegenslag op tegenslag. De uitputting ligt al jaren op de loer.

Beiden hebben een hart van goud! Een uiterst groot uithoudingsvermogen, wat al menig maal op de proef is gesteld. Wegvallen van hun (schoon/stief-)ouders, in amper anderhalf jaar tijd. Hun kinderen die de uitdaging hebben van hun leven om op te groeien met de zorg voor je ouders en tegelijk ook kind mogen zijn.

Ze doen het allemaal! Met, daar waar kan, met opgeheven hoofd en eerlijk is waar, die momenten dat ze even fier kunnen staan die zijn nog uiterst schaars.

Er is veel schade geleden, hun vertrouwen in de hulpverlening is flink geschaad in de afgelopen jaren, waardoor ze een muur omhoog hebben getrokken... om het gezin te beschermen en óók hunzelf.

Ze laten dan ook naar een klein groepje mensen nog toe, begrijpelijkerwijs.

Maar de batterij is op. Al heel lang.

Ik maak me al langer zorgen en meerdere (gelukkig) met mij. Maar we kunnen niet zoveel. Dacht ik.

Tot ik het idee kreeg om met Kirsten toch maar eens weer in gesprek te gaan. Over de dood. Over hoe dichtbij die soms is. Over wat nog energie kan brengen. Over hoe je elkaar vast wilt houden terwijl je zo enorm stuk, leeg en verdrietig bent.

Kirsten en Evert. Zij die altijd voor de kinderen en voor de ander zorgen.

Zij verdienen het om er even tussen uit te mogen. Niet omdat dat levensreddend gaat zijn, maar wél omdat ze dan de reserves van hun liefde weer heel ietsjes kunnen opbouwen. Hun batterij draait op reserve, al heel jaren.

En als we willen dat ze het nog langer vol kunnen houden, dan zijn wij nodig.

Er is al geregeld door een andere lieve vriendin dat het qua organisatie kan; de kinderen gunnen het hun ouders enorm dat dit gerealiseerd kan worden, de kinderen zullen dan ook volledig onder de pannen zijn.

Het enig wat nog ontbreekt is geld.

Het idee is dus nu om geld in te zamelen. Zoveel mogelijk!

Zodat ze met hun tweetjes een cruise kunnen gaan maken. Er twee weken tussenuit, zodat ze even uit alle verplichtingen, uit alle zorgtaken kunnen, zodat ze even los van hun maskers mogen. In veiligheid en zorg. Met z'n tweetjes.

Op een cruise is reizen uiterst ontspannen. Alles is er. Een goed bed, eten en drinken, entertainment én zeer belangrijk ook... er is áltijd een arts aan boord!

Kirsten en Evert zijn stil, geraakt en ontroerd door ons idee om dit voor hen te willen realiseren. Ze geloven eigenlijk niet dat er mensen zullen zijn die hen willen helpen. Ze vragen nooit, maar dan ook nooit iets voor hunzelf.

En dus doe ik het. Voor hun, voor hun gezin, voor het ietsjes hebben van een positief stipje op hun horizon. Het is zo nodig.

Willen jullie alsjeblieft mee doen?

Vlak voor de kerst wil ik hen het geld gaan overhandigen.

Voel je vrij. Elk bedrag is goed!

En stuur hen alsjeblieft heel, heel veel liefde en licht vanuit je hart.

Liefs mede namens Kirsten en Evert,

Josha