Hoi, ik ben Elies. Ik zamel geld in voor de operatie van Kit, de kat van mijn ouders. Hij is aangereden en hierbij zwaar gewond geraakt. Kit heeft de operatie overleefd en is ondertussen weer thuis. Hieronder lees je zijn verhaal.

Dit is Kit. Kit is een bijzondere kater. In de zomer van 2025 hoorden mijn ouders een zacht gemiauw in hun tuin. Ze gingen op onderzoek uit. Na een paar uur zoeken vonden ze, in de dichtbegroeide sloot, heel diep verstopt, een kitten. Hij was heel jong en helemaal alleen. Mijn ouders wilden geen kat, maar hij voelde toch meteen als hun verantwoordelijkheid. Ze haalden voer voor hem en zette dat in de tuin, onder een klein afdakje wat mijn vader zelf bouwde, zodat het katje droog kon eten en slapen. Toen ze een half uur later kwamen kijken, was het bakje al leeg. Maar de kitten liet zich nog niet zien. Een paar dagen gingen voorbij, en de kitten kwam af en toe kijken als mijn ouders in de tuin zaten. Met veel geduld én liquid snacks, lukte het uiteindelijk om hem uit zijn sloot te lokken. We mochten hem aaien. Eerst voorzichtig, later graag. Mijn vader bedacht zijn naam: Kit. Kort voor kitten.

Mijn ouders besloten dat Kit in de tuin zou mogen wonen. Ze wilden geen kat, maar deze Kit die zomaar in de tuin was beland, mocht daar dan ook wel blijven wonen. En ze zouden voor hem zorgen met genoeg eten en aandacht. Al snel werd er in de garage een plekje voor hem ingericht. Een lekker zacht mandje, zodat hij in ieder geval droog kon slapen. En er werd ook speelgoed voor hem gekocht. En snoepjes. Heel veel snoepjes.

Na een aantal maanden leven in de tuin van mijn ouders, besloot Kit op onderzoek uit te gaan. Mijn ouders zagen hem een aantal dagen niet en maakten zich grote zorgen. Kit was altijd thuis, en het feit dat zijn eten ongeroerd bleef deed hen vermoedden dat er iets ergs was gebeurd.

Na 3 dagen vonden ze hem. Hij zat vast in een boom verderop in de straat. Hij was zo blij toen hij gered werd. En mijn ouders ook trouwens. Ze besloten dat Kit tóch wel af en toe binnen mocht zijn. Ze hadden hem zo gemist, en beseften zich dat ze nu al niet meer zonder hem konden.

Op 25 februari gebeurde er iets verschrikkelijks. Mijn moeder zat op de bank, en ineens werd er op het raam geklopt. Ze vroeg zich af wie het kon zijn, want ze verwachtte niemand. Ze liep naar buiten om te kijken wie het was, en daar trof ze een jongen. Hij hield zich zo rustig als hij kon, maar mijn moeder merkte meteen dat er iets aan de hand was. 'Is dit jullie kat?' vroeg hij. 'Ik reed net voorbij, en zag hem hier liggen midden op straat. Hij ademt heel raar.' Mijn moeder zag hem liggen, midden op de straat. Hij haalde piepend adem en kermde van de pijn. Mijn moeder tilde hem op, hield hem in haar armen, bang voor wat er zou komen. De jongen zei dat hij zijn vriendin al gebeld had. 'Zij is dierenartsassistente en woont hier dichtbij.' Ze was er binnen een paar minuten. Ze stelde mijn moeder een paar doelgerichte vragen en handelde snel. Ze tilde Kit in een krat, bekleed met een dekentje. 'Ik heb even gebeld, en we gaan hem naar het dierenziekenhuis brengen. Rij je met ons mee?'. Mijn moeder was overdonderd. Ze wist niet goed wat ze moest doen. Ze liet zich meevoeren door de kennis en kunde van dit jonge stel, en stapte bij ze in de auto.

De jongen reed zo snel hij kon, mijn moeder voorin met Kit in de krat op schoot, zijn vriendin achterin, mijn moeder geruststellend. Ze kwamen snel aan bij het dierenziekenhuis, waar Kit meteen werd meegenomen en aan de zuurstof werd gelegd. Ze zagen meteen: dit is niet goed. Op de echo zagen ze dat zijn middenrif was gescheurd. Zijn lever was omhooggeschoten, en duwde nu tegen zijn longen. Het was meteen duidelijk: zonder operatie zou Kit dit niet overleven.

Mijn moeder was in paniek. Ze was alleen thuis, kon mijn vader en broer niet bereiken. Ze belde mij om te vragen wat ze moest doen. Ze stond voor een dilemma: Kit laten opereren of laten inslapen. De operatie zou 3000 tot 5000 euro gaan kosten. En er was een kans dat hij ook de operatie niet zou overleven.

Ik stapte meteen in de auto om mijn moeder bij te kunnen staan. Gelukkig woon ik op een paar minuten rijden van het dierenziekenhuis, dus ik was er zo. Daar trof ik mijn moeder in tranen aan. Ze wist niet wat ze moest doen. Ze wilde die lieve Kit echt nog niet kwijt, maar het geld voor de operatie hebben ze niet zomaar op de rekening staan. Uiteindelijk kreeg ze mijn vader te pakken. Hij hakte de knoop door. Vraag de dierenarts goed uit over de prognose. Wat is de kans dat deze operatie slaagt? En als hij slaagt, wat is dan de kans op een pijnloos leven voor Kit? Als dat allemaal goed is, dan laten we hem opereren. We zijn er nog niet klaar voor om hem kwijt te raken.

De dierenarts legde alles nog een keer rustig uit. Er waren risico's verbonden aan de operatie, en als ze gingen opereren was het nog de vraag wat ze precies zouden aantreffen. Maar als deze operatie slaagde, zou Kit een pijnvrij leven tegemoet gaan en er verder geen permanente schade aan overhouden. De kans dat hij tijdens de operatie zou overlijden was aanwezig, maar niet groot.

We besloten door te gaan met de operatie. Er werd direct een heel team opgeroepen. Ze moesten op zoek naar gespecialiseerde mensen, omdat de operatie ingewikkeld zou worden. Niet zomaar iedere chirurg en anesthesist zou dit kunnen doen. Gelukkig wisten ze een team bijeen te bellen, en Kit zou diezelfde avond nog onder het mes gaan. Ik zeg gelukkig, want de kans dat hij de nacht zou overleven zonder operatie was niet groot.

Mijn vader en broer kwamen ook naar het dierenziekenhuis. We mochten nog even bij Kit, om afscheid van hem te nemen voor hij de operatie in ging. Hij zag er heel zielig uit. High van de pijnmedicatie, en nog altijd zwaar ademend. Zijn pootje kaalgeschoren en met een infuus erin. Maar we wisten: Kit is hier in goede handen.

Om iets over 1 's nachts kregen we bericht: de operatie is geslaagd. Kit lag te rusten. Hij moest nog een tijdje blijven om te kijken of alles goed bleef gaan. We waren ontzettend opgelucht. Onze kleine Kit had het gehaald.

Nu komt de kwestie van het geld. We hebben die avond een beslissing gemaakt. De juiste beslissing, daar ben ik van overtuigd. Maar wel een beslissing die zware financiële gevolgen heeft voor mijn ouders. Daarom vraag ik jullie om een bijdrage, zo klein of groot als je wil, voor de operatie van deze bijzondere kater. Deze Kit, die in de juiste sloot is gevallen toen hij pas 2 weken oud was. Deze Kit, die dikke pech had op die avond van 25 februari, maar dik geluk met de mensen die hem vonden. Deze Kit, die met zijn 7 maanden oud nog een heel lang en gelukkig leven voor zich heeft, dankzij de operatie die zijn leven redde.