Hello, my name is Claudie (Klodjana)

I never thought I would have to write something like this. Life changed for us in a way we could never imagine. Since April 4th, my husband has been fighting stage IV metastatic melanoma. It all started suddently when he was working and he felt important headaches, he was confused, his colleagues called the ambulance. And when they came He had a bloddy preassure 19. So he was hospitalised in the emergency room, the healthcare proffessional started exams like scanners, MRI. Then they decided for a surgery on his head, where they found 2,5 cm lésion bleeding. One month later the biopsy was a tumor. They operated only 2,3 cm an left 2 mm as they were afraid for him as it was near a blood vein, so he could be paralaized. On the 25th of June he had another surgery on his lung. Since then, hospitals have become part of our life.

His 3rd immunotherapy didn’t go well. It was very toxic for him with fever 39 and diarreah for three weeks. He’s been through so much pain, endless tests, MRIs, scans… and we still don’t have all the answers. We have two children, 13 and 10 years old. They miss their dad so much. Every day they ask me, “is daddy going to be well, Mom?” And I never know what to say. He was the one who worked and provided for us. Now, we live on just a small part of his insurance — it’s barely enough for rent, food, and bills. We’ve used everything we had to keep going. It’s hard, but I can’t give up. I want to give my husband every chance to fight, to live, to see our kids grow up. That’s why I dream of taking him to the Gustave Roussy Institute in Paris — one of the best cancer centers in Europe —where we pray they can offer new hope. Thank you for taking the time, for caring, for sharing, for helping. Your help, no matter how small, can make a real difference in our fight. Thank you for your kindness, your prayers, and your compassion.

Një nënë dhe bashkëshorte që kërkon shpresë

Përshëndetje, unë jam Klodi.

Kurrë nuk e kam menduar se do të më duhej të shkruaja diçka të tillë. Jeta jonë ndryshoi në një mënyrë që nuk mund ta kishim imagjinuar kurrë. Që nga data 4 prill, bashkëshorti im po lufton me melanomën në stadin IV, qe ben metastaze. Gjithcka ndodhi ne vendin e punes, kishte dhimbje te forta koke, tension 19 qe u zbulua nga urgjenca ne vendin e punes, pasi u lajmerua nga koleget e tij, duke e pare te hutuar dhe qe nuk i pergjigjej kolegeve kur atz i flisnin dhe i shikonte ne menyre te cuditshme u shoqerua me urgjence ne spital. Aty filluan me pas kontrollet si skaner, ezhe koke dhe zbuluan nje gjakrrjedhje te brendshme deh nje mase 2,5 cm. Me pas vendosen se duhej operuar urgjentisht në kokë, ku u hoq 2,3 cm, 2 mm i lanë te paprekura nga frika se mund të kishte pasoja te rënda per të deri ne paralizim. Më pas vendosën një tjetër në mushkëri. Që atëherë, spitalet janë bërë pjesë e jetës sonë.

Imunoterapia e tretë nuk shkoi mirë, rezultoi shume toksike dhe përfundoi përsëri në spital me urgjencë me temperaturë të lartë 39 dhe me me pas u shoqerua me diareh per 3 javë. ka kaluar shumë dhimbje, analiza të pafundme, rezonanca, skanime… dhe ende nuk kemi të gjitha përgjigjet, kjo situatë me frikësoi mendova se më e keqja do ndodhte dhe disa mike te miat ne amerikë më sygjeruan për të hapur një llogari në go fund me.

Kemi dy fëmijë, 13 dhe 10 vjeç. Femijeve u mungon shumë babai. Çdo ditë më pyesin: “A do të shërohet babi dhe do vij në shtëpi dhe do jemi si më parë, mami?” Si dicka e re per familjen tonë që po përballeshim me këtë situatë tronditëse — dhe unë nuk di çfarë t’u them. Ai ishte i vetmi që punonte dhe kujdesej për ne. Tani jetojmë vetëm me një pjesë të vogël të sigurimit të tij — mezi mjafton për qiranë, ushqimin dhe faturat. Kemi përdorur gjithçka që kishim për të vazhduar përpara.

Është e vështirë, por nuk mund të dorëzohem. Dua t’i jap bashkëshortit tim çdo mundësi për të luftuar, për të jetuar, për të parë fëmijët tanë të rriten. Kjo është arsyeja pse ëndërroj ta çoj në Institutin Gustave Roussy në Paris — një nga qendrat më të mira kundër kancerit në Evropë — me shpresën se aty mund të na japin një mundësi të re.

Nëse po e lexon këtë, faleminderit. Faleminderit që po merr kohë, që kujdesesh, që ndan dhe që ndihmon. Ndihma jote, sado e vogël, mund të bëjë një ndryshim të madh në betejën tonë. Faleminderit për mirësinë, lutjet dhe dhembshurinë tuaj.

Me gjithë zemër,

Klodi