(For our native friends - english version below )

Lieve jij,

Mijn naam is Claudia. Ik ben 37. Verliefd op Eddie. In de bloei van ons leven. En ergens in het afgelopen anderhalf jaar is mijn leven volledig op zijn kop gezet en toch is het mooier geworden dan ooit.

In 2024 kreeg ik de diagnose borstkanker. We zorgden dat mijn lijf zo gezond mogelijk werd, zodat de chemo en een uiteindelijke bevriezing van de tumor goed gedragen kon worden. En in juli 2025 hadden we een goede scan. Ik zie het filmpje nog voor me, waarin we het nieuws deelden. Het leven lag weer aan onze voeten.

Totdat het dat niet meer deed.

In januari hoorden we dat de kanker agressiever is teruggekomen. Uitzaaiingen in de botten. Een nieuwe tumor in de borst.

En nu is deze meid, die leeft van liefde, hoop en vertrouwen - moe. Heel moe.

Moe van het zelf uitzoeken. Van het kastje naar de muur. Van artsen die elk hun eigen stukje zien, maar niemand die het hele plaatje bekijkt. Moe van niet gezien worden. Van voelen én weten dat er een andere weg is, en daar alleen in te staan.

En als ik in zijn armen lig, en huil, is het niet uit angst. Het is omdat ik zo ontzettend wil blijven. Bij Eddie. Bij dit leven. Die liefde, dat is waarvoor ik ga. Waar ik iedere keer weer voor kies. In iedere bewuste keuze die ik in dit traject heb gemaakt.

In het ziekenhuis hier zeggen ze dat ik nooit meer beter zal worden. Dat ik de rest van mijn leven afhankelijk ben van medicatie, zolang of kort als het leven duurt. Dat ik nooit meer kinderen kan krijgen.

Wij geloven daar niet in.

Al 1,5 jaar lang doen we onderzoek en weten we dat ik kan genezen. We voelen het. We kennen de succesverhalen.

Daarom willen we naar Mexico. Er is daar een ziekenhuis met 60 jaar ervaring in het behandelen van dit type kanker, waar reguliere en alternatieve geneeskunde worden gecombineerd. Waar ze verder gaan dan het Nederlandse protocol - niet omdat ze het hier niet weten, maar omdat ze het hier niet doen. Waar ze de juiste combinatie samenstellen op basis van wie jij bent als mens. Waar ze behandelen vanuit vertrouwen. Waar ze gaan voor genezing.

We zijn er dit jaar achter gekomen dat als je echt wilt kijken naar de oplossing, naar wat er echt in je lichaam gebeurt, naar echte genezing, daar een prijskaartje aan hangt dat het systeem niet betaalt. Dat stelt ons iedere keer weer voor een grote uitdaging. En daarom vragen we nu wederom jullie hulp.

Dat is niet makkelijk. Maar een lieve vriendin zei het zo mooi: "Ook dit is om hulp vragen."

Al is het €5. Al is het dit bericht delen.

Alles telt. Echt.

Want ik heb nog dromen. Wij hebben nog dromen.

Een leven met Eddie, ergens in het buitenland, op een boerderij met een moestuin en dieren. Kinderen die rondrennen. Zelfvoorzienend, dicht bij de natuur. En mensen helpen rust te vinden in de chaos, zoals ik zelf heb leren vinden. Een leven zonder medicatie.

We hunkeren naar een leven waar het niet constant hierom draait.

Maar vooral: Eddie en ik, op avontuur. Vrij. Samen het leven vieren en oud worden met een glimlach.

Dat is waarvoor ik vecht. Niet alleen om te leven. Maar om zó te leven.

Ik ga daar niet zomaar afstand van doen. Help jij ons mee?

Met zoveel liefde en dankbaarheid,

Claudia (en natuurlijk van Eddie)

--------------------------------

Dear you,

My name is Claudia. I'm 37. In love with Eddie. In the prime of our lives. And somewhere in the past year and a half, my life has been turned completely upside down and yet it has become more beautiful than ever.

In 2024 I was diagnosed with breast cancer. We made sure my body was as healthy as possible, so it could handle the chemo and an eventual freezing of the tumor. And in July 2025 we had a good scan. I can still picture the video we made sharing the news. Life was ours again.

Until it wasn't.

In January we heard that the cancer had come back more aggressively. Spreading to the bones. A new tumor in the breast.

And now this girl, who lives for love, hope and trust, is tired. Really tired.

Tired of figuring it all out herself. Of being sent from one to another. Of doctors who each see their own piece, but no one who sees the whole picture. Tired of not being seen. Of knowing and feeling there is another way, and standing alone in that.

And when I lie in his arms and cry, it's not out of fear. It's because I want to stay so desperately. With Eddie. With this life. That love, that's what I'm here for. What I choose, every single time. In every conscious choice I have made along this journey.

At the hospital here they tell me I will never get better. That I will be dependent on medication for the rest of my life, however long or short that may be. That I will never be able to have children.

We don't believe that.

For 1.5 years we have been doing research and we know that I can heal. We feel it. We know the success stories.

That's why we want to go to Mexico. There is a hospital there with 60 years of experience treating this type of cancer, where conventional and alternative medicine are combined. Where they go further than the Dutch protocol - not because they don't know it here, but because they don't act on it. Where they put together the right combination based on who you are as a person. Where they treat from a place of trust. Where they go for healing.

This year we have learned that if you truly want to look for the solution - for what is really happening in your body, for real healing - there is a price tag attached that the system does not cover. That puts us in a difficult position, time and time again. And that's why we are once again asking for your help.

That's not easy. But a dear friend said it so beautifully: "This too is asking for help."

Even if it's €5. Even if it's sharing this message.

Every form of help counts. Truly.

Because I still have dreams. We still have dreams.

A life with Eddie, somewhere abroad, on a farm with a vegetable garden and animals. Children running around. Self-sufficient, close to nature. And helping people find peace in the chaos, the way I have learned to find it myself. A life without medication.

We long for a life where it doesn't constantly revolve around this.

But most of all: Eddie and I, on an adventure. Free. Celebrating life together and growing old with a smile.

That is what I am fighting for. Not just to live. But to live like this.

I'm not giving up on that. Will you help us?

With so much love and gratitude,

Claudia (and of course Eddie)