They say luck visits you at least once in your life... and it's up to you to recognize it and open the door.

This time I wasn't distracted and I noticed it when I met Alessandra a little over a year ago. From that moment on, we haven't wasted a single moment; the wind has quickly carried us to where we are now, and it was fast like the flutter of wings.

Life is no longer what it was before; every day spent together feels like a Fellini Movie, and as you probably already know, we've decided to get married (in a week from now).

Those who met her when I was away have already tried to advice her to think twice (my mother), but she hasn't., She wants to see the end of the film with me and be the protagonist, or perhaps co-director.

But like any film, this one also needs funding, not a lot, because this is an Italian neorealist film, It doesn't require special effects or grand sets; a Vespa, an old Fiat, a piano, and a boat are enough for us.

The rest is done by the poetry of our dialogue and the photography of a Rome still as beautiful as it was sixty years ago.

So I ask you to contribute as you can and feel in order to carry on this movie called life.

In particular we need to

1 Put back on the Road the FIAT500

2 Put back in the sea the small boat I bought last year

3 pay a year fee of italian language school for Aleksandra

4 Possibly go one week on honeymoon in Puglia in August

5 (last but not least) pay one year of rental of the piano.

If you in Italy come to celebrate with Us the 16th in Trevignano Romano (1h from Rome) in the rest. "Le Ortensie" at lunchtime or after for the music...

Si dice che la fortuna ti viene in visita almeno una volta nella vita... e sta a te riconoscerla ed aprirgli la porta.

Io questa volta non ero distratto e l'ho riconosciuta quando ho conosciuto Alessandra poco più di un anno fa, da quel momento non abbiamo perso neanche un attimo il vento ci ha portato velocemente dove siamo ora ed è sembrato un battito di ali. La vita non è più quella che era prima ogni giorno vissuto assieme sembra un film di Fellini e come forse già Sapete abbiamo deciso di Sposarci. Chi l' ha conosciuta quando mi allontanavo ha già provato a ravvisarla ma lei nulla, vuole vedere la fine del film con me ed essere la protagonista o forse la co-regista. Ma come ogni film anche questo ha bisogno di fondi, non tanti perché questo film è neorealista italiano, non necessita di effetti speciali ne di grandi scenografie a noi basta una vespa una vecchia Fiat un piano ed una barca il resto lo fa la poesia dei nostri dialoghi e la fotografia di una Roma ancora bella come sessanta anni fà.

Quindi vi chiedo di contribuire come potete e volete per far si di continuare al meglio questo fantastico film della nostra vita.

In particolare i vostri fondi ci aiuteranno a:

1. Rimettere in strada la FIAT 500

2. Rimettere in mare la piccola barca che ho comprato l'anno scorso

3. Pagare la retta annuale della scuola di italiano per Aleksandra

4. Eventualmente, fare una settimana di luna di miele in Puglia ad agosto

5. (ultimo ma non meno importante) pagare un altro anno di noleggio del pianoforte.

Se siete in Italia siete invitati a Trevignano Romano a festeggiare al ristorante "le ortensie" dopo le 14 per brindare cantare e ballare assieme...

Кажу да те срећа изненади бар једном у животу... на теби је да је препознаш и отвориш врата.

Овог пута, нисам јој дозволио да ме одврати са пута,препознао сам је када сам упознао Александру пре нешто више од годину дана. Од тог тренутка нисмо губили ни тренутак; ветар нас је брзо носио тамо где смо сада, и то је било као на лепету крила. Живот више није оно што је некада био; сваки дан проведен заједно делује као Фелинијев филм, и као што вероватно већ знате , одлучили смо да се венчамо. И поред свих забринутих мисли мојих блиских људи “да ли је заиста сигурна” она жели да види крај филма са мном и да буде звезда, или можда коредитељ. Али као и сваки филм, и овом је потребно финансирање, не много, јер је то италијански неореалистички филм. Не захтева специјалне ефекте нити грандиозне сценографије; довољни су Веспа, стари Фијат, клавир и чамац. Остало је дело поезије наших разговора и слика Рима, који је и даље леп као што је био пре шездесет година. Зато вас молим да допринесете колико можете, и надам се да ће овај фантастични филм о нашим животима наставити да напредује.