Update: Sinds de lancering van deze actie in mid augustus, is er een mooi resultaat behaald. Dat heeft er onder andere toe geleid dat ik een MRI scan heb kunnen ondergaan. De uitslag: ik heb een knoepert van een hernia in mijn onderrug. Volgens de arts is het een wonder dat alles nog functioneert, maar hij zei me vooral te blijven vertrouwen in het zelfgenezend vermogen van het lichaam. En, zei hij, wanneer het alsnog misgaat, dan een spoed operatie. Maar ik ga voor de eerste optie! En laat dat nu binnen het thema vallen van mijn journalistieke project. Ik ben proefkonijn van mijn eigen onderzoek, hoe kan het ook anders?

Maar: dat zelfgenezend vermogen kan nog wel wat support gebruiken! Ook mijn werk aan het journalistieke project is in volle gang. De subsidie toezegging laat nog even op zich wachten, maar ik heb er het volste vertrouwen in dat het me lukt.

Tot die tijd... help je mij mijn doel te bereiken?

Dank je wel!

------

Na een onprettig verlopen scheiding en een remigratie van Spanje naar Nederland in 2021, belandde ik drie jaar lang in een dal. Een soort twilight zone waarin ik vervreemde van mezelf en anderen. Communiceren, 'normaal' functioneren en werken lukte niet meer. Fysiek en financieel ging ik er erg op achteruit.

Uiteindelijk gebeurde er een soort wonder en ik was 'terug'. Vervolgens begon de weg naar boven. Dat gebeurde niet zonder slag of stoot: ik kwam erachter dat ik lyme had en een serieuze darm ontsteking. Daarmee ging ik aan de slag. Sociale contacten mochten worden hersteld. Zelfs het voor mij ondenkbare moest gebeuren; ik vroeg een bijstandsuitkering aan. Geen prettig proces maar ik was vastberaden; de hobbels moesten genomen worden. Na enkele maanden vond ik een woning op een fijne plek in Drenthe voor mij en mijn twee honden. Dacht ik. Niets bleek minder waar. Manipulatie en intimidatie was er volop aanwezig. Ik ging daar niet in mee en dus volgde een soortgelijk wegpest beleid. Maar: De wet stond aan mijn kant. Ik maakte mij dus geen zorgen om het behoud van mijn woning - al was de sfeer om te snijden. Tegelijkertijd kreeg ik weer journalistieke opdrachten en nam ik deel aan een ZZP traject vanuit de gemeente. De weg omhoog was nog steeds gaande.

Helaas was het van korte duur. Mijn woning werd onrechtmatig afgenomen en mijn eigendommen verduisterd. De dader (verhuurder) trok zich niets aan van een waarschuwing van de politie en speelde voor eigen rechter. De overheid (politie en gemeente) en het systeem lieten het afweten, ondanks enkele (uitvoerende) ambtenaren die bleven aangeven dat ik in mijn recht stond.

Maanden van protest en verzet door mij volgden, vooral netjes en volgens de wet. Alles was tevergeefs. De onrechtmatige huisuitzetting werd opgevolgd door falend gemeentebeleid: verlies van gemeentelijke inschrijving, verlies van bijstandsuitkering, verlies van ZZP traject, verlies van BRP inschrijving en van een vast postadres. De stress die hiermee gepaard ging, was groot. Een periode van rond reizen/zwerven, vele brieven, telefoontjes en mails, bezwaarschriften, advocaten benaderen, deurwaarders inschakelen en mezelf uitleggen aan derden, vrienden en familie, trok een flinke wissel.

Mijn houvast: ik had al een zware periode achter de rug en wist 1 ding heel zeker: dat nooit meer. En natuurlijk is het leven mij ook goedgezind: ik vond altijd wel weer een tijdelijke verblijfplaats en ik had vrienden die mij steunden. Intussen startte ik twee gemeentelijke bezwaarprocedures met goede vooruitzichten (zowel gemeente als politie zullen zich moeten verantwoorden), is er een datum voor een rechtszitting en ben ik een schadeclaim gestart. Ook heb ik eindelijk goede advocaten die mij willen vertegenwoordigen. Last but not least: mijn hondjes!

De laatste tijd dienen zich weer mooie werk-kansen aan. Ook heb ik gehoor gegeven aan de innerlijke roep om een eigen journalistieke schrijfproject te starten. De opzet en de subsidie-aanvraag hiervoor zijn klaar en ook dienden zich al de juiste mensen aan die zich hieraan willen verbinden. Ik sta te popelen om hiermee te beginnen: niets werkt immers zo motiverend voor je welzijn als datgene doen waar je goed in bent EN waar je blij van wordt.

Lange tijd was het de eindjes aan elkaar knopen maar alles wijst erop dat het tij aan het keren is. Voor nu vraag ik jullie financiele steun om deze kentering te kunnen overbruggen.

Waar heb ik het geld voor nodig?

Ik ben natuurlijk niet de enige die problemen met manipulatieve mensen en falende beleidssystemen ervaart en dat is erg genoeg! Ik hoop van harte dat ook anderen de weg vooruit terugvinden en daarbij steun vragen en krijgen.

Leuk om te weten:

Het journalistieke boekproject wat ik ga neerzetten, MENSESSENTIE, is in zekere zin een hulde aan de mens. Het wordt een combinatie van interviews, portretten, levens- en helingsverhalen en ik hoop daarmee de lezers te inspireren, mensen met elkaar te verbinden én hun blik en bewustzijn te verruimen.

Wil jij mij steunen en helpen in mijn persoonlijke weg vooruit én met de totstandkoming van mijn journalistieke mensproject?

Uit de grond van mijn hart: Dank je wel.

P.S. Uiteraard krijgt iedereen hier die daar interesse in heeft, een exemplaar van het boekschrift toegestuurd na publicatie!

--------------

After an unpleasant divorce and remigration from Spain to the Netherlands in 2021, I found myself in a twilight zone for three years. A kind of twilight zone in which I became alienated from myself and others. Communicating, functioning 'normally' and doing work, were no longer possible. Physically and financially, I deteriorated significantly.

Finally, a kind of miracle occurred and I was 'back'. Then the road to recovery began. This wasn't without its challenges: I discovered I had Lyme disease and a serious intestinal infection. I started working on that. Social contacts were re-established. Even the unthinkable had to happen; I applied for social assistance. It wasn't a pleasant process, but I was determined to overcome any obstacles to start living again. After a few months, I found a house in a nice location in Drenthe, Netherlands, for me and my two dogs. Or so I thought. Nothing could be further from the truth. Manipulation and intimidation were rampant. I refused to go along with it, so a similar policy of bullying followed. But: The law was on my side so I wasn't worried about keeping my home – even though the atmosphere was tense. At the same time, I was getting journalistic assignments again and participating in a self-employee program from the municipality. My way back up was still ongoing.

Unfortunately, it was short-lived. My home was unlawfully seized and my belongings embezzled. The perpetrator (landlord) ignored a warning from the police and took the law into her own hands. The government (police and municipality) and the system failed, despite several (executive) officials who continued to insist that I was within my rights.

Months of protest and resistance by me followed, mainly politely and legally. All in vain. The unlawful eviction was followed by failed municipal policies: loss of municipal registration, loss of social assistance benefits, loss of self-employee program, loss of BRP registration, and loss of a permanent post address. All in all a very stressful process. A period of traveling and wandering, countless letters, phone calls, emails, objections, contacting lawyers, hiring bailiffs, and explaining myself to third parties, friends, and family, took a heavy toll.

My anchor: I'd already been through a difficult period and knew one thing for sure: never again. And of course, life was also kind to me: I always found temporary accommodation and had friends who supported me.

Meanwhile, I've initiated two municipal objection procedures with good prospects (both the municipality and the police will have to answer), a court hearing has been set, and I've filed a claim for damages. Also, finally there are good lawyers willing to represent me. Last but not least: my dogs!

Lately, some good work opportunities have presented themselves. I've also responded to the inner call to start my own journalistic writing project. The plan and grant application for this are ready, and the right people have already come forward who want to commit to it. I'm eager to get started on this: after all, nothing is as motivating for your well-being as doing what you're good at AND what makes you happy.

For a long time, it was just making ends meet, but everything indicates that the tide is turning. For now, I'm asking for your financial support to bridge this turning point.

What do I need the money for?

Medical expenses for a hernia/back injury and nerve pain (MRI, back clinic, manual therapy, naturopathic guidance)

Basic daily necessities (groceries, fuel, dog food and grooming)

Insurance

Outstanding bills

Car maintenance

Additional but necessary expenses such as laptop repair, office supplies, good footwear for back support, supplements, etc.

Of course, I'm not the only one experiencing problems with manipulative people and failing policy systems, and that's bad enough! I sincerely hope that others will also find their way forward and ask for and receive support.

A sidenote:

The journalistic book project I will be launching is, in a sense, a tribute to humanity. It will be a combination of interviews, portraits, lifestories and healing stories. With this project I intent to inspire readers, connect people and broaden their perspectives and awareness.

Would you like to support and help me on my personal journey and with the realization of my journalistic book project?

From the bottom of my heart: Thank you.

P.S. Of course, everyone here who is interested will receive a copy of the book after publication!