Mijn naam is Margreet Botter

Voel jij je soms ook zo machteloos? Alsof de wereld in brand staat en je alleen moedeloos kunt toekijken? Ik ook. En dus stelde ik mezelf de vraag: wat kan ik doen?

Het antwoord werd een missie. Eentje die ik zelf uitvoer, maar waarbij ik jóuw hulp nodig heb. Ik ga een pelgrimstocht lopen voor Oekraïne. In Oekraïne. Om geld in te zamelen voor psychische hulp aan veteranen, hun naasten en hun leefgemeenschap.

Ik was er. Ik zag het.

Een jaar geleden was ik voor m’n werk in Oekraïne. Wat ik zag, liet me niet meer los. Het zijn niet alleen de rookpluimen van ingeslagen raketten die we op het journaal zien. Het zijn niet alleen de gevechten aan het front, waar dagelijks honderden soldaten sneuvelen. Het is het ‘gewone’ leven, van mensen zoals jij en ik, dat iedere nacht wordt verstoord door gekmakende luchtalarmen. Waar wij ‘s morgens onze telefoon pakken om te kijken of het gaat regenen, checken Oekraïners een app om te zien waar er die nacht luchtaanvallen waren.

Mijn wapen is mijn pen. Mijn kracht zijn mijn benen.

Ik ben waardeloos als frontsoldaat. Ik heb geen geweer, geen tank, geen militaire training. Mijn wapen is mijn pen. Mijn ‘tank’ is mijn benenwagen. En dus ga ik wandelen, dwars door Oekraïne. Om geld in te zamelen voor psychische hulp aan veteranen, hun families en hun leefgemeenschap; de mensen die de oorlog overleven, maar er daarna nog jaren mee worstelen. En onderweg schrijf ik. Elke stap wordt een woord. Elke dag een verhaal.

Mijn goede doel

Bij m’n bezoek aan Oekraïne vorig jaar, maakte ik kennis aan de mensen van de Veteran Mental Health Center of Excellence (VMHCE ). Met eigen ogen zag ik hoe zij, midden in de realiteit van de oorlog, met enorme toewijding en kracht het herstel van militairen en veteranen ondersteunen. Daar zag ik hoe belangrijk het is om voorbij de oorlog te kijken.

Jij kunt helpen. Vanuit je luie stoel.

Een donatie, hoe klein ook, draagt bij aan het indrukwekkende werk van de VMHCE, die psychische hulp biedt aan veteranen, hun naasten en leefgemeenschap. Hun werk is ongelooflijk hard nodig, want mentale veerkracht is de stille kracht achter herstel. Wie psychisch gezond blijft, kan blijven staan. Oók als de grond onder je voeten beeft.

Doe je met me mee?

Dan lopen we samen op. Jij vanuit je stoel. Ik met mijn benen. Voor Oekraïne.

Wil je op de hoogte blijven van mijn voorbereidingen op deze reis? Volg me op Facebook, Instagram, LinkedIn of via m'n website Zinzoeking. Vanaf 26 augustus 2026 kun je mijn reis volgen via Polarsteps.

-----------------------------------------------------------------------------------

Pilgrimage for Ukraine: Every step counts, including yours

Do you ever feel powerless? As if the world is on fire and all you can do is watch helplessly from the sidelines? I do too. And so I asked myself: what can I do?

The answer became a mission. One that I will carry out myself, but one for which I need your help. I am going on a pilgrimage for Ukraine. In Ukraine. To raise funds for mental health support for veterans, their loved ones, and their communities.

I Was There. I Saw It

A year ago, I travelled to Ukraine for work. What I saw there has never left me. The reality is far more than the plumes of smoke from missile strikes that we see on the news. It is more than the fighting on the front lines, where hundreds of soldiers lose their lives every day.

It is the ordinary lives of people like you and me, disrupted night after night by relentless air raid sirens. While we check our phones in the morning to see whether it will rain, Ukrainians open an app to find out where air strikes occurred during the night.

My weapon Is my pen. My strength is my legs

I would make a terrible front-line soldier. I have no rifle, no tank, no military training. My weapon is my pen. My “tank” is my own two feet.

So I am going to walk across Ukraine, raising funds for mental health support for veterans, their families, and their communities—the people who survive the war, yet continue to live with its consequences for years to come.

And along the way, I will write.

Every step will become a word. Every day, a story.

The cause I support

During my visit to Ukraine last year, I met the people of the Veteran Mental Health Center of Excellence (VMHCE). I witnessed firsthand how, amid the harsh realities of war, they work with extraordinary dedication and resilience to support the recovery of service members and veterans.

There I learned the importance of looking beyond the war itself.

You can help. From the comfort of your chair.

A donation, no matter how small, contributes to the remarkable work of the VMHCE, which provides mental health support to veterans, their loved ones, and their communities.

Their work is urgently needed, because mental resilience is the quiet force behind recovery. Those who remain mentally strong can keep standing—even when the ground beneath their feet is shaking.

Will you join me?

Then we will walk this journey together. You from your chair. Me on my feet.

For Ukraine.

If you would like to follow my journey, connect with me on Facebook, Instagram, LinkedIn or via my website Zinzoeking. There I will share my preparations, my experiences. At my Polarsteps I will post from the start of my journey on 26 August.