***Ελληνική έκδοση παρακάτω***

Hey, it’s Nicole. My dad Tony (Antoni) is 69, and after a wild few years, he’s back living in Greece and suddenly facing life in a wheelchair. Here’s what’s going on:

Who We Are & Why This Campaign

I’m Nicole, and I’m fundraising for my dad, Tony. He’s always been positive, social, and independent, even now after two major spinal surgeries. We’re sharing his story because the reality of starting over after paralysis in Greece is way more complicated and expensive than anyone expects, and he deserves a real shot at dignity and independence.

Tony’s Journey – A Timeline

Summer 2018:

Tony was diagnosed with prostate cancer. This was quite a shock, especially because his father (my grandfather) also had prostate cancer and didn’t make it. Tony assured me it was pre-stage 1 and, based on the research, it was promising and supposedly the “easiest” form and stage to recover from. He did the radiation, got cleared, and got on with life.

December 2023:

After months of having something bothering him in his chest, Tony suddenly collapsed at home while living in Chicago. The old cancer had come back as a tumor on his spine, cutting off his ability to walk and pressing into his lungs. He had a seven-hour emergency surgery, they put a lot of metal in his back, and he woke up paralyzed. It was a rough recovery, but with determination and rehab, he regained some movement and was able to walk again. He went from using a walker, to driving himself back to the hospital for checkups and follow-ups, to eventually using a cane to get around.

Early 2024:

After a painful and unexpected breakup, Tony moved back to Greece, hoping for a fresh start. He didn’t have a place of his own, so he stayed in my grandmother’s apartment while she moved in with my aunt to help out. That apartment was always meant to be temporary; Tony’s real goal was to get a place of his own, but at this point, he only had a small inheritance to work with. By then, he was almost fully independent, walking around without any aid at all. He even came to visit me in Berlin, which was the first time I’d seen him in four and a half years. We really bonded during that trip. Even though I’ve always been a softie for my dad, we both did some real healing, and he made huge progress in patience and understanding.

Spring 2025:

Tony got back to living. He started making friends and connections in Markopoulo, people who genuinely care about him. Things were looking up. He zipped around in his little red Smart car, and by now, almost everyone in town either knows him or knows of him.

But then one day, he started to feel that same strange pressure in his chest. It felt familiar, but we thought maybe it was just something stomach-related. To be safe, he went to the oncological hospital a week early for his monthly check-up. That’s when we got the news nobody wanted to hear. It wasn’t just his stomach. It was another tumor.

Tony needed another emergency spinal surgery. This time, there was no insurance, so everything came out of Tony’s own savings, including the “fakelaki” (the Greek word for the envelope of cash as a bribe you have to hand over to get urgent treatment). Unfortunately, the surgery was delayed a few days because of the weekend. While he waited, he lost feeling in his legs again.

The Aftermath:

At first, Tony had some feeling and minor movements in his legs. He spent the next few days in the oncological hospital while I stayed with him up to eight hours a day, massaging his legs and exercising him as best as I could. We were hoping to find somewhere he could go and be covered, but we misunderstood, and the only free option was more like a hospice, which was definitely not what we wanted or needed. This meant we needed to find a paid option. As far as we could tell, that meant Blocks Rehab Filoktitis Rehabilitation & Recovery Center in Koropi, 10 km from Markopoulo, or Attica Rehabilitation & Recovery Center in Magoula, 50 km away. The reviews were mixed and the prices were similar. Besides, Blocks could accept us immediately, and there was a few days' wait before we could get into Attica.

At Blocks Rehab Center, we have tried and are still trying everything possible, including sessions with the Lokomat robotic treadmill. The Lokomat is a high-tech exoskeleton that supports the body and guides the legs through a natural walking motion on a treadmill. The goal is to help retrain the nerves and muscles after a spinal injury by practicing proper walking patterns, which can sometimes improve strength, circulation, and mobility. We had significant delays in getting my dad into the machine and the pool for hydrotherapy because of increased pain from surgery, the stitches, and then an unexpected infection at the operation site.

By the time we finally had those options, my dad was already using the standing machine, cycling, and other basic gym exercises. But slowly, and then suddenly, the movement stopped and sensation faded. As of now, Tony has no movement or feeling below the waist. We were optimistic, but when his blood tests came back from his oncologist, she was surprised to hear that he was still at the center since he had made no progress and, in fact, lost any sensation and mobility. She said he should leave and plan for a life in a wheelchair. Plus, he needs to start chemotherapy soon. He then asked the doctors at Blocks, as well as the Chief of Clinical Rehabilitation Therapies, for their opinions.

Where Things Stand Now: End of July 2025

The doctors have said bluntly that he won’t walk again. We’re still seeking second opinions, but the outlook hasn’t changed.

Tony needs to start chemotherapy. His doctor has said it won’t affect him negatively, but I am worried.

At Blocks, we are shifting focus from trying to get him to walk. He’s working on learning the basics for wheelchair life, like safely moving from bed to chair, finding the right wheelchair, and figuring out car modifications. His car is automatic, but it still needs adaptation.

He needs to get out of Blocks as soon as possible so that he doesn’t keep burning through his money. He can’t stay at my grandmother’s apartment because it’s hers, and Tony needs a place that’s truly his own, which he doesn’t have.

For now, the only real option is to rent, but most Greek rentals can’t be modified for wheelchair accessibility. Bathrooms, kitchens, and counter heights just aren’t adaptable in a rental. We’re lining up a place, but we honestly don’t know how well it will work for him. The dream would be to help him get a place of his own so he can actually make it work for his needs.

His savings, which were meant to buy a small home, have gone to surgeries, the rehab center, Lokomat therapy, and all the daily costs of trying to stay afloat—bills back at home, car insurance, and his storage space rental.

Throughout everything, Tony’s stayed positive and outgoing. Even now, he makes friends with the nurses, the neighbors, and anyone who crosses his path. Truthfully, it hurts to see someone who’s always given so much be forced to start over like this. He’s been let down by some people he counted on, but he’s grown stronger, and his circle has grown too.

Through this challenge, I have seen him work on his patience, his listening skills, his empathy and understanding. Becoming an even better man, father, and friend to all. You can't KEEP people away from him - everyone, and I mean everyone, loves him and I have seen people bend over backwards to help him and support him.

Why This Matters & How Funds Will Be Used

Tony deserves more than just “getting by.”

Your support will help:

Final Thoughts

If you know Tony, you know he’s not giving up, and he’s still got his sense of humor.

If you can help, thank you. If you can’t, even sharing this helps a lot. And if you’ve got advice or contacts on wheelchair-accessible living in Greece, we’d love to hear from you.

TL;DR

My dad, Tony (Antoni), is 69 and facing life in a wheelchair in Greece after cancer and two spinal surgeries. He’s lost the use of his legs and is starting chemo. We’re fundraising to help cover his medical bills, therapy, car and home accessibility needs, and basic living costs. He can’t stay at my grandmother’s, rentals aren’t accessible, and his savings have been wiped out by medical expenses. Tony has always stayed positive and made friends everywhere, but he needs help to build a life he can actually live. Any donation or share means the world.

Thanks for reading,

Nicole

---------------------------------------------------------------------

Γεια σας, είμαι η Νικόλ. Ο μπαμπάς μου, ο Τόνι (Αντώνης), είναι 69 ετών και μετά από μερικά τρελά χρόνια, έχει επιστρέψει στην Ελλάδα και τώρα ξαφνικά βρίσκεται αντιμέτωπος με τη ζωή σε αναπηρικό αμαξίδιο. Δείτε τι συμβαίνει:

Ποιοι είμαστε & Γιατί αυτή η καμπάνια

Είμαι η Νικόλ και συγκεντρώνω χρήματα για τον μπαμπά μου, τον Τόνι. Πάντα ήταν θετικός, κοινωνικός και ανεξάρτητος, ακόμη και τώρα, μετά από δύο σοβαρά χειρουργεία στη σπονδυλική στήλη. Μοιραζόμαστε την ιστορία του γιατί το να ξεκινάς ξανά μετά από παράλυση στην Ελλάδα είναι πολύ πιο περίπλοκο και ακριβό απ’ ό,τι φαντάζεται κανείς, και ο Τόνι αξίζει πραγματικά μια ευκαιρία στην αξιοπρέπεια και την ανεξαρτησία.

Η διαδρομή του Τόνι – Χρονολόγιο

Καλοκαίρι 2018:

Ο Τόνι διαγνώστηκε με καρκίνο του προστάτη. Ήταν μεγάλο σοκ, ειδικά γιατί και ο πατέρας του (ο παππούς μου) είχε καρκίνο του προστάτη και δεν τα κατάφερε. Ο Τόνι με διαβεβαίωσε ότι ήταν προ-στάδιο 1 και σύμφωνα με την έρευνα ήταν το πιο "εύκολο" στάδιο για ανάρρωση. Έκανε τις ακτινοβολίες, πήρε το “καθαρός” και συνέχισε τη ζωή του.

Δεκέμβριος 2023:

Μετά από μήνες που κάτι τον ενοχλούσε στο στήθος, ο Τόνι κατέρρευσε ξαφνικά στο σπίτι του στο Σικάγο. Ο παλιός καρκίνος είχε επιστρέψει ως όγκος στη σπονδυλική του στήλη, κόβοντας την ικανότητά του να περπατά και πιέζοντας τους πνεύμονες του. Έκανε επείγον χειρουργείο επτά ωρών, του έβαλαν αρκετό μέταλλο στην πλάτη και ξύπνησε παράλυτος. Ήταν μια δύσκολη αποκατάσταση, αλλά με πείσμα και φυσικοθεραπεία κατάφερε να ξαναβρεί κάποια κίνηση και να περπατήσει ξανά. Πέρασε από “walker”, στο να οδηγεί μόνος του για εξετάσεις και check-up, και μετά να κυκλοφορεί με μπαστούνι.

Αρχές 2024:

Μετά από έναν οδυνηρό και απρόσμενο χωρισμό, ο Τόνι επέστρεψε στην Ελλάδα, ελπίζοντας για μια νέα αρχή. Δεν είχε δικό του σπίτι, οπότε έμεινε στο διαμέρισμα της γιαγιάς μου, ενώ εκείνη μετακόμισε στη θεία μου για να βοηθήσει. Αυτό το σπίτι ήταν πάντα προσωρινό. Ο στόχος του Τόνι ήταν να αποκτήσει κάποτε το δικό του σπίτι, αλλά εκείνη τη στιγμή είχε μόνο μια μικρή κληρονομιά στη διάθεσή του. Εκείνη την περίοδο ήταν σχεδόν πλήρως ανεξάρτητος – περπατούσε χωρίς καμία βοήθεια. Ήρθε να με επισκεφτεί στο Βερολίνο, και ήταν η πρώτη φορά που τον είδα μετά από τέσσερα και μισό χρόνια. Δεθήκαμε πραγματικά σε αυτό το ταξίδι, αν και πάντα ήμουν "μαλακή" με τον μπαμπά μου. Και οι δύο κάναμε αληθινή δουλειά μεταξύ μας και εκείνος προχώρησε πολύ σε υπομονή και κατανόηση.

Άνοιξη 2025:

Ο Τόνι ξανάπιασε τη ζωή του. Ξεκίνησε να κάνει φίλους και γνωριμίες στο Μαρκόπουλο, ανθρώπους που πραγματικά νοιάζονται γι’ αυτόν. Τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα. Κυκλοφορούσε με το μικρό του κόκκινο Smart και πλέον, σχεδόν όλοι στην πόλη τον ξέρουν ή έχουν ακούσει για εκείνον.

Αλλά μια μέρα ένιωσε πάλι εκείνη την περίεργη πίεση στο στήθος. Μοιάζε με κάτι στο στομάχι, αλλά για να είμαστε σίγουροι, πήγε στο ογκολογικό νοσοκομείο μία εβδομάδα νωρίτερα για το μηνιαίο του check-up. Τότε ήρθαν τα νέα που κανείς δεν ήθελε να ακούσει. Δεν ήταν το στομάχι του. Ήταν άλλος ένας όγκος.

Ο Τόνι χρειάστηκε άλλη μία επείγουσα χειρουργική επέμβαση στη σπονδυλική στήλη. Αυτή τη φορά δεν υπήρχε ασφάλεια, οπότε όλα βγήκαν από τις δικές του οικονομίες, ακόμα και το “φακελάκι” (ο φάκελος με τα μετρητά που πρέπει να δώσεις για να χειρουργηθείς άμεσα). Δυστυχώς, η επέμβαση καθυστέρησε λίγες μέρες λόγω του Σαββατοκύριακου. Ενώ περίμενε, έχασε ξανά την αίσθηση στα πόδια του.

Τι έγινε μετά:

Στην αρχή, ο Τόνι είχε λίγη αίσθηση και μικρές κινήσεις στα πόδια. Πέρασε τις επόμενες μέρες στο ογκολογικό νοσοκομείο και ήμουν μαζί του μέχρι και οκτώ ώρες τη μέρα, κάνοντας του μασάζ και ασκήσεις όσο μπορούσα. Ελπίζαμε να βρούμε κάποιο μέρος που να καλύπτεται από το κράτος, αλλά το μόνο που βρήκαμε δωρεάν ήταν κάτι σαν “hospice” – σίγουρα όχι αυτό που χρειαζόταν ή ήθελε. Έτσι χρειαζόταν ιδιωτική λύση. Όσο γνωρίζαμε, υπήρχαν δύο επιλογές: το Blocks Rehab Filoktitis Rehabilitation & Recovery Center στην Κερατέα (10 χλμ. από Μαρκόπουλο) ή το Attica Rehabilitation & Recovery Center στη Μαγούλα (50 χλμ. μακριά). Οι κριτικές ήταν ανάμεικτες, οι τιμές παρόμοιες, και το Blocks μπορούσε να τον δεχτεί αμέσως, ενώ για το Attica θα έπρεπε να περιμένει λίγες μέρες.

Στο Blocks Rehab Center δοκιμάσαμε και προσπαθούμε τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων συνεδριών με το Lokomat robotic treadmill. Το Lokomat είναι ένας εξελιγμένος ρομποτικός εξωσκελετός που στηρίζει το σώμα και καθοδηγεί τα πόδια σε φυσική κίνηση περπατήματος πάνω σε διάδρομο. Ο στόχος είναι να επανεκπαιδεύσει τα νεύρα και τους μύες μετά από κάκωση στη σπονδυλική στήλη, εξασκώντας σωστά μοτίβα βάδισης, που μερικές φορές βελτιώνουν δύναμη, κυκλοφορία και κινητικότητα. Είχαμε σημαντικές καθυστερήσεις στο να τον βάλουμε στο μηχάνημα και στην πισίνα για υδροθεραπεία λόγω του πόνου από το χειρουργείο, τα ράμματα και μια αναπάντεχη μόλυνση στο χειρουργικό σημείο.

Μέχρι να μπορέσουμε να ξεκινήσουμε αυτά, ο πατέρας μου είχε ήδη αρχίσει να χρησιμοποιεί τη μηχανή ορθοστασίας, το ποδήλατο και άλλες βασικές γυμναστικές ασκήσεις. Όμως σιγά σιγά, και ξαφνικά, η κίνηση σταμάτησε και η αίσθηση χάθηκε. Πλέον, ο Τόνι δεν έχει καμία αίσθηση ή κίνηση κάτω από τη μέση. Ήμασταν αισιόδοξοι, αλλά όταν ήρθαν τα αιματολογικά του από την ογκολόγο, έμεινε έκπληκτη που ήταν ακόμα στο κέντρο αφού δεν είχε καμία βελτίωση και μάλιστα είχε χάσει ό,τι αίσθηση και κινητικότητα είχε. Μας είπε πως πρέπει να φύγει και να αρχίσει να σχεδιάζει ζωή σε αμαξίδιο, ενώ χρειάζεται και να ξεκινήσει χημειοθεραπεία σύντομα. Ο ίδιος ρώτησε και τους γιατρούς στο Blocks αλλά και τον υπεύθυνο Κλινικής Αποκατάστασης.

Πού βρισκόμαστε τώρα: Τέλη Ιουλίου 2025

Οι γιατροί είπαν ξεκάθαρα πως δεν θα ξαναπερπατήσει. Ακόμη ψάχνουμε δεύτερες γνώμες, αλλά τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Ο Τόνι πρέπει να ξεκινήσει χημειοθεραπεία. Η γιατρός του λέει πως δεν θα του κάνει κακό, αλλά εγώ ανησυχώ.

Στο Blocks πλέον έχουμε αλλάξει στόχο. Εστιάζει στο να μάθει τα βασικά για τη ζωή με αμαξίδιο, όπως το να μεταφέρεται με ασφάλεια από το κρεβάτι στην καρέκλα, να βρει το κατάλληλο αμαξίδιο και να κάνει τροποποιήσεις στο αυτοκίνητό του. Είναι αυτόματο, αλλά χρειάζεται προσαρμογές.

Πρέπει να βγει από το Blocks το συντομότερο δυνατό για να μην ξοδεύει όλα του τα χρήματα. Δεν μπορεί να μείνει στο διαμέρισμα της γιαγιάς, γιατί είναι δικό της, και ο Τόνι χρειάζεται έναν χώρο πραγματικά δικό του, που αυτή τη στιγμή δεν έχει.

Προς το παρόν, η μόνη πραγματική επιλογή είναι η ενοικίαση, αλλά τα περισσότερα ελληνικά σπίτια δεν μπορούν να τροποποιηθούν για αμαξίδιο – τα μπάνια, οι κουζίνες και τα ύψη πάγκων απλά δεν αλλάζουν σε ενοίκιο. Προσπαθούμε να του βρούμε ένα σπίτι, αλλά πραγματικά δεν ξέρουμε αν θα τον εξυπηρετήσει. Το όνειρο είναι να μπορέσουμε να τον βοηθήσουμε να αποκτήσει δικό του σπίτι, ώστε να το προσαρμόσει ακριβώς στις ανάγκες του.

Οι οικονομίες του, που προορίζονταν για την αγορά ενός μικρού σπιτιού, έχουν εξαντληθεί σε χειρουργεία, το κέντρο αποκατάστασης, τη θεραπεία Lokomat και όλα τα καθημερινά έξοδα – λογαριασμούς, ασφάλεια αυτοκινήτου και ενοίκιο αποθήκευσης.

Σε όλη αυτή τη διαδρομή, ο Τόνι παραμένει θετικός και κοινωνικός. Ακόμα και τώρα, κάνει φίλους με νοσηλευτές, γείτονες, όποιον συναντήσει. Ειλικρινά, πονάει να βλέπεις κάποιον που πάντα έδινε τόσα πολλά να πρέπει να ξαναρχίσει από το μηδέν. Τον έχουν απογοητεύσει κάποιοι που υπολόγιζε, αλλά έχει βγει πιο δυνατός και το κύκλωμά του έχει μεγαλώσει.

Μέσα από αυτή τη δοκιμασία, τον είδα να δουλεύει την υπομονή του, την ακρόασή του, την ενσυναίσθηση και την κατανόηση του. Έγινε ακόμη καλύτερος άνθρωπος, πατέρας και φίλος για όλους. Δεν μπορείς να τον κρατήσεις μακριά σου – όλοι, μα όλοι τον αγαπούν, και έχω δει ανθρώπους να κάνουν τα πάντα για να τον βοηθήσουν και να τον στηρίξουν.

Γιατί έχει σημασία & Πού θα πάνε τα χρήματα

Ο Τόνι αξίζει κάτι παραπάνω από το να "τα βγάζει πέρα".

Η στήριξή σας θα βοηθήσει να:

Τελικές σκέψεις

Όποιος ξέρει τον Τόνι, ξέρει πως δεν τα παρατάει και δεν χάνει το χιούμορ του.

Αν μπορείτε να βοηθήσετε, ευχαριστούμε. Αν όχι, ακόμα και μια κοινοποίηση βοηθάει πολύ. Και αν έχετε συμβουλές ή επαφές για σπίτια προσβάσιμα με αμαξίδιο στην Ελλάδα, θα χαρούμε να το ακούσουμε.

TL;DR (Σύνοψη)

Ο μπαμπάς μου, ο Τόνι (Αντώνης), είναι 69 και ζει πλέον σε αμαξίδιο στην Ελλάδα μετά από καρκίνο και δύο χειρουργεία στη σπονδυλική στήλη. Έχει χάσει την κίνηση στα πόδια και ξεκινά χημειοθεραπεία. Ζητάμε στήριξη για να καλυφθούν τα ιατρικά του έξοδα, η θεραπεία, οι ανάγκες για αμαξίδιο, προσαρμογές στο αυτοκίνητο και στο σπίτι, καθώς και τα βασικά του έξοδα διαβίωσης. Δεν μπορεί να μείνει στο σπίτι της γιαγιάς, τα ενοίκια δεν είναι προσβάσιμα και οι οικονομίες του εξαντλήθηκαν από τα ιατρικά. Ο Τόνι παραμένει αισιόδοξος και κάνει φίλους παντού, αλλά χρειάζεται βοήθεια για να ξαναχτίσει τη ζωή του. Κάθε δωρεά ή κοινοποίηση μετράει.

Σας ευχαριστώ που διαβάσατε,

Νικόλ