30 jaar en borstkanker. Dat was mijn realitiet 3 jaar geleden.

TL;DR:

over 3 weken loop ik de marathon van Rotterdam en wil ik geld ophalen voor onderzoek naar borstkanker bij jonge vrouwen. Wil je mij helpen met een donatie?!

December 2023: tijdens het douchen voelde ik een harde bobbel in mijn borst. Ik ging direct naar de huisarts en die stuurde mij meteen door naar het ziekenhuis. Een scan, echo en biopsie verder, kreeg ik de uitlag: borstkanker.

Dan ga je een rollercoaster van emoties en afspraken in. Ik ben direct gestart met eicelpreservatie, want chemotherapie vernietigd zo goed als al je eicellen. Vervolgens weken wachten op een DNA-uitslag om te bepalen of de kanker erfelijk was, of dat ik gewoon 'domme pech' had en scans, biopsies en afspraken met verschillende artsen.

Tijdens die afspraken met mijn artsen bespraken we mijn behandelplan. Omdat ik zo 'jong' was lag er een 'standaard' behandelplan klaar: chemotherapie, een operatie, bestralingen en 5 jaar een (anti) hormoonkuur.

Nu heb ik vanaf jongs af aan al moeite gehad met het antwoord: 'ja, gewoon omdat dat altijd zo gaat', op een vraag. Dus dat ik chemotherapie nodig zou hebben omdat dat nu eenmaal 'standaard' in het pakket voor jonge vrouwen met borstkanker valt, ging er dan ook niet helemaal lekker in. Als de kanker erfelijk was of omdat ik toch een uitzaaiing in mijn oksel had (de antwoorden hierop hadden we pas laat in mijn proces), was chemo een logisch antwoord. Maar nu voelde het niet goed en heb ik mijn arts gevraagd dit toch verder uit te zoeken.

Wat bleek... Als ik 50 was geweest in deze situatie, had ik géén chemotherapie gekregen omdat uit onderzoek bleek dat het geen 'extra positief' effect zou hebben op mijn leven. Omdat er zo weinig onderzoek gedaan is, of gedaan kon worden, naar jonge vrouwen met borstkanker hadden ze weinig inzicht op 'extra' positieve effecten van een chemokuur en werd het standaard gedaan. Onder het mom van 'better safe than sorry'.

Na veel gesprekken en doorvragen heb ik samen met mijn oncoloog en Tim er voor gekozen om geen chemokuur te doen. Een keuze die overigens alleen uitgevoerd kon worden als er daadwerkelijk geen uitzaaiingen in mijn oksel te vinden waren, en dat zouden we pas weten na mijn operatie.

De operatie ging goed en de uitslag van mijn okselklieren was ook goed. Dat betekende geen chemo maar wel bestralingen en 5 jaar lang (anti)hormoontherapie. Komende jaren is mijn lijf dus nog nog (kunstmatig) in de overgang, dus vergeef me mijn chagrijnige buien .

Ik wil, na alle goede zorg die ik heb ontvangen, graag mijn steentje bijdragen en loop daarom de marathon om geld op te halen voor beter en gerichter onderzoek naar borstkanker bij jonge vrouwen.

Elke euro helpt. Kan je iets missen? Doneer dan !

En kom me vooral aanmoedigen langs de route, dat ga ik zeker nodig hebben.

De foto bovenaan de pagina maakte Tim toen ik terug kwam van mijn borstoperatie. Verschrikkelijk high van de narcose en morfine, maar wel ongelofelijk gelukkig met mijn raketje.