Hallo iedereen!

Ik ben Judith, de moeder van mijn lieve dochter Amber.

Amber heeft een ongelooflijk pech jaar. Eerst kreeg ze van Eneco een onmogelijk hoge rekening, haar zoontje verloor zijn vader en haar vriend heeft een verschrikkelijk ongeluk gehad waar hij een dwarslaesie en beenamputatie aan heeft overgehouden. Zij was elke dag bij hem in het ziekenhuis en revalidatiekliniek. Waardoor ze natuurlijk niet kon werken. Uiteindelijk kreeg hij een toegankelijke woning en zouden zij daarheen verhuizen. Helaas door omstandigheden gaan zij niet meer samenwonen en gaan mijn dochter en kleinzoon terug naar hun eigen huis. Een huis wat nu natuurlijk leeg is omdat zij de spullen hebben weggedaan.

Het is haar zo gegund. Ik zou zo graag willen dat ze samen toch nog een fijn plekje thuis kunnen hebben. En misschien ook wel even een weekend/weekje weg dat ze even kunnen bijkomen van alle stress. Ze zorgt al bijna heel zijn leven alleen voor haar zoon en doet zo haar best om alles zo "normaal" mogelijk te houden voor hem. Maar ik merk dat ze moe is. Het is verschrikkelijk om te zien dat ze mentaal en fysiek gewoon op is. Ondanks dat blijft ze toch positief en blijft ze lachen. In haar woorden: "We moeten gewoon door".

Alles is welkom, niks moet, alles mag.

Alvast bedankt!