<div>Ik ben 43 jaar, vrouw van de liefste man en moeder van drie geweldige kinderen. En ik wil niets liever dan hen zien opgroeien. Ik geniet van het leven. Van mijn gezin. Van mensen inspireren en begeleiden op hun levenspad. Ik heb grote dromen en voel dat ik hier nog lang niet klaar ben.
</div>
<div><br />
</div>
<div>Maar de afgelopen jaren staat mijn leven vooral in het teken van één ding: een agressief melanoom dat steeds opnieuw terugkomt. En helaas kreeg ik 29 juni 2026 te horen dat het agressiever terug is dan ooit.
</div>
<div><br />
</div>
<div><strong>Hoe het begon</strong>
</div>
<div>In 2020 werd ik voor het eerst geconfronteerd met een melanoom op mijn voet. Het werd operatief verwijderd en aansluitend kreeg ik een jaar immunotherapie. Na twee kuren gingen mijn schildklierwaardes omlaag, voelde me depressief en waren er zorgen over mijn maag. In overleg met de oncoloog stopten we de behandeling. Op hoop van zegen dat het melanoom niet meer terug zou komen.
</div>
<div><br />
</div>
<div>Tweeënhalf jaar later ontdekte ik met acht maanden zwangerschap opnieuw een bultje op mijn voet. Na onderzoek bleek het een uitzaaiing van het eerdere melanoom. Zat het ook in mijn linker lies en moest ik met spoed bevallen. In de kraamweek verliet ik mijn pasgeboren baby en gezin voor onderzoeken en een operatie. Eenmaal weer thuis herstelde ik tegelijk van een bevalling én een lymfeklierdissectie.
</div>
<div><br />
</div>
<div>Zes maanden later was het weer raak. Er was een achtergebleven lymfeklier in mijn lies waarin de uitzaaiing zich had genesteld. Vol goede hoop kreeg ik een dubbele Immunotherapie, maar helaas zonder het gewenste resultaat. Daarna volgde opnieuw een operatie en bestralingen.
</div>
<div><br />
</div>
<div><strong>Opbouw of stagnatie?</strong>
</div>
<div>Tweeënhalf jaar lag mijn focus op herstel en opbouw. Toch voelde het alsof ik op de rem bleef staan. Écht vooruit kijken lukte niet. En onlangs besefte ik waarom. Ik durfde mijn leven nog niet volledig op te bouwen. Want wat als het weer terug zou komen? Wat als ik alles wat ik had opgebouwd opnieuw zou moeten loslaten?
</div>
<div><br />
</div>
<div>En dat gevoel klopte…
</div>
<div><br />
</div>
<div>Het is terug. En deze keer niet op één plek, maar verspreid over mijn buik, rug, gezicht, armen, nek, hoofd. Op de bizarste plekken ontstaan er bultjes.
</div>
<div><br />
</div>
<div><strong>Wat nu?</strong>
</div>
<div>“Het is een eigenwijs melanoom.” zeggen de artsen. “Het verspreidt zich lelijk.”
</div>
<div><br />
</div>
<div>Het behandelplan in het ziekenhuis is opnieuw immunotherapie. Een behandeling die eerder helaas niet het gewenste resultaat gaf en waarvan de kans van slagen volgens de artsen nu tussen de 30 en 50 procent ligt.
</div>
<div><br />
</div>
<div>Ik ben ontzettend dankbaar voor alle zorg die ik tot nu toe heb gekregen. Tegelijk wil ik onderzoeken welke mogelijkheden er nog meer zijn om mijn lichaam de beste kans te geven.
</div>
<div><br />
</div>
<div>Eén daarvan is TIL-therapie. Hierbij worden afweercellen uit een tumor gehaald, in het laboratorium vermenigvuldigd en daarna teruggegeven aan het lichaam om de kanker aan te vallen. Helaas staat deze behandeling op dit moment on hold vanwege onderzoeken of de behandeling goedgekeurd zal worden in Nederland.
</div>
<div><br />
</div>
<div>Daarom wil ik het liefst zo snel mogelijk starten met dendritische celtherapie. Ook dit is een vorm van immunotherapie waarbij lichaamseigen afweercellen buiten het lichaam worden voorbereid om kankercellen beter te herkennen en aan te vallen. Deze behandeling wordt helaas niet vergoed door de zorgverzekering.
</div>
<div><br />
</div>
<div><strong>Helen tot in de kern</strong>
</div>
<div>Na drie operaties, twee immunotherapieën en 20 bestralingen voel ik dat ik naast de reguliere behandelingen ook wil investeren in het versterken van mijn lichaam en immuunsysteem. Ik wil alles doen wat er binnen mijn mogelijkheden ligt om mijn lichaam de beste kans te geven om deze shit zooi te overwinnen.
</div>
<div><br />
</div>
<div>Niet alleen voor mezelf, maar voor mijn kinderen en mijn man.
</div>
<div><br />
</div>
<div>Ik wil er zijn als mijn kinderen groter worden. Ik wil hun dromen zien uitkomen. Ze vasthouden als het nodig is. Ik wil met ze lachen, dansen en met ze leven. En wil bovenal wil ik weer kunnen genieten. Zonder steeds bang te zijn voor wat de volgende scan laat zien.
</div>
<div><br />
</div>
<div><strong>Mijn hoop</strong>
</div>
<div>De behandelingen die mij nog kunnen helpen worden helaas niet of nauwelijks vergoed. De kosten lopen daardoor snel op.
</div>
<div><br />
</div>
<div><strong>Daarom vraag ik jullie hulp!</strong>
</div>
<div>Iedere bijdrage, klein of groot, helpt mij om behandelingen mogelijk te maken die mij de beste kans geven om nog heel veel mooie jaren met mijn gezin te mogen beleven, in Nederland en als dat nodig is in het buitenland.
</div>
<div><br />
</div>
<div>Hulp vragen vind ik ontzettend moeilijk. Maar mijn liefde voor het leven en mijn gezin is groter dan die drempel.
</div>
<div><br />
</div>
<div>Dank jullie wel dat jullie mijn verhaal hebben gelezen. En dank jullie wel voor iedere bijdrage, ieder gedeeld bericht en iedere vorm van steun.
</div>
<div><br />
</div>
<div>Jullie geven mij hoop en hoop is op dit moment onbetaalbaar.
</div>
<div><br />
</div>
<div><em>*De opbrengst wordt gebruikt voor behandelingen die niet door de zorgverzekering worden vergoed, aanvullende diagnostiek, reis- en verblijfskosten wanneer behandeling in het buitenland nodig blijkt en professionele begeleiding die daarbij hoort. Mocht er meer worden opgehaald dan nodig is voor mijn behandeling, zal ik dit besteden aan nazorg of vervolgbehandelingen.</em>
</div>
<div><br />
</div>
<div><br />
</div>
<div>ENGLISH
</div>
<div><br />
</div>
<div>I am a 43-year-old woman, wife of the sweetest man and mother of three wonderful children and I want nothing more than to see them grow up. I enjoy life, my family, inspiring and guiding people on their life path. I have big dreams and feel that I am far from finished here.
</div>
<div><br />
</div>
<div>But for the past few years, my life has mainly revolved around one thing: an aggressive melanoma that keeps coming back. And unfortunately, on June 29, 2026, I was told that it has returned more aggressive than ever.
</div>
<div><br />
</div>
<div><strong>How it started</strong>
</div>
<div>In 2020, I was confronted with a melanoma on my foot for the first time. It was surgically removed, and subsequently, I received a year of immunotherapy. After two cycles, my thyroid levels dropped. I felt depressed, and there were concerns about my stomach. In agreement with the oncologist, we stopped the treatment, crossing our fingers that the melanoma would not return.
</div>
<div><br />
</div>
<div>Two and a half years later, when i was eight months pregnant, I discovered another small lump on my foot. After examination, it turned out to be a metastasis of the earlier melanoma. It had also nested in my left groin, and I had to give birth immediately. During the postpartum week, I had to leave my newborn baby and family for tests and surgery.
</div>
<div>Once back home, I recovered from both childbirth and a lymph node dissection.
</div>
<div><br />
</div>
<div>Six months later, it happened again. There was a remaining lymph node in my groin where the metastasis had settled. Full of hope, I received double immunotherapy, but
</div>
<div>unfortunately without the desired result. This was followed by another surgery and
</div>
<div>radiation.
</div>
<div><br />
</div>
<div><strong>Rebuilding or stagnation?</strong>
</div>
<div>For two and a half years my focus was on recovery and rebuilding. Yet, it felt as if I was stagnating. I couldn't really look ahead. And recently I realized why. I didn't dare to fully rebuild my life yet. Because… what if it came back? What if I had to let go of everything I had built up, all over again?
</div>
<div><br />
</div>
<div>And that feeling was right…
</div>
<div><br />
</div>
<div>It is back. And this time not in just one spot, but spread across my stomach, back, face, arms, neck, and head. Lumps are appearing in the most bizarre places.
</div>
<div><br />
</div>
<div><strong>What now?</strong>
</div>
<div>“It is a stubborn melanoma,” the doctors say. “It is spreading badly.”
</div>
<div>The treatment plan at the hospital is immunotherapy again. A treatment that unfortunately did not yield the desired result previously, and for which the doctors now believe the chance of success lies between 30 and 50 percent.
</div>
<div><br />
</div>
<div>I am incredibly grateful for all the care I have received so far. But at the same time, I want to explore what other options are available to give my body the best chance.
</div>
<div><br />
</div>
<div>One of these is TIL therapy. In this procedure, immune cells are extracted from a tumor, multiplied in the laboratory, and then returned to the body to attack the cancer.
</div>
<div>Unfortunately, this treatment is currently on hold, due to investigations into whether it will be approved in the Netherlands.
</div>
<div><br />
</div>
<div>That is why I would prefer to start dendritic cell therapy as soon as possible. This is also a form of immunotherapy in which the body's own immune cells are prepared outside the body to better recognize and attack cancer cells. Unfortunately, this treatment is not covered by health insurance.
</div>
<div><br />
</div>
<div><strong>Healing to the core</strong>
</div>
<div>After three surgeries, two immunotherapies, and 20 radiation treatments, I feel that, in addition to conventional treatments, I also want to invest in strengthening my body and immune system. I want to do everything within my power to give my body the best chance to overcome this mess.
</div>
<div><br />
</div>
<div>Not just for myself, but for my children and my husband.
</div>
<div><br />
</div>
<div>I want to be there when my children grow up. I want to see their dreams come true. To hold them when necessary. I want to laugh, dance, and live with them. And above all, I want to be able to enjoy life again, without constantly being afraid of what the next scan might show.
</div>
<div><br />
</div>
<div><strong>My hope</strong>
</div>
<div>Unfortunately, the treatments that can still help me are not covered. As a result, the costs are mounting rapidly.
</div>
<div><br />
</div>
<div>That is why I am asking for your help!
</div>
<div><br />
</div>
<div>Every contribution, big or small, helps me make treatments possible that give me the best chance in the Netherlands and if necessary, abroad, so i can experience many more beautiful years with my family.
</div>
<div><br />
</div>
<div>I find asking for help incredibly difficult. But my love for life and my family is greater than that barrier.
</div>
<div><br />
</div>
<div>Thank you for reading my story. And thank you for every contribution, every share, and any form of support.
</div>
<div><br />
</div>
<div>You give me hope, and hope is priceless right now.
</div>
<div><br />
</div>
<div>*The contributions will be used for treatments not covered by health insurance, additional diagnostics, travel and accommodation costs if treatment abroad proves necessary, and the professional guidance associated with it. Should more be raised than is needed for my treatment, I will spend the surplus on aftercare or follow-up treatments.
</div>

Iwan Boersma

Anonymous

Joyce van Hoogstraten

Henny Kok

Karen Apperloo

Anneke Blanken

Dennis Hendriks

Rutger van de Putte

Titus Bouman

Yara van den Eertwegh

Ik wil er zijn als mijn kinderen groter worden. Help je mij?

Ik wil er zijn als mijn kinderen groter worden. Help je mij?

Still €14,603 to go. Help us build momentum.